AI heeft de complexe fotobewerkingstaken flink vereenvoudigd. Het gratis Google Foto’s is daardoor zo slim geworden dat het de inhoud van je kiekjes analyseert en op basis van de inhoud creatieve voorstellen doet. Dat allemaal met de bedoeling dat jij zonder moeite de mooiste opnames maakt.

Elke maand worden er met Google Foto’s 1,7 miljard foto’s bewerkt. Soms gaat het om eenvoudige, belangrijke ingrepen, zoals de opname perfect uitsnijden. Er zijn ook meer gecompliceerde bewerkingen die je foto’s beter maken. Google maakt het leuk en spannend tegelijk. Terwijl jij een kiekje opent in de bewerkingsmodus, kijkt AI actief mee over je schouder. De technologie komt vervolgens met verrassende mogelijkheden die je inspireren. Alle bewerkingen die we hier voorstellen zijn uitgevoerd met de mobiele versie van Google Foto’s.

Stapels

Waarschijnlijk staan ook in jouw galerij verschillende foto’s die op ongeveer hetzelfde moment zijn genomen en die erg op elkaar lijken. Google Foto’s groepeert deze foto’s voortaan onder één miniatuurafbeelding. Bovendien staat er een klein getal in de rechterbovenhoek dat aangeeft hoeveel plaatjes er in deze stapel zitten.

Vermoedelijk is deze functie al actief bij jou. Is dat niet het geval, dan moet je de functie Fotostapels nog inschakelen in de app. Hiervoor tik je op het profielpictogram rechtsboven en activeer je de Instellingen voor Google Foto’s. Daar open je de Voorkeuren en dan kun je de optie Vergelijkbare foto’s stapelen aanzetten. Vervolgens kun je door de galerij bladeren. Je herkent zo’n stapel ook aan het dubbele vierkante pictogram, een ministapeltje. De miniatuur die bovenaan ligt, is de zogenaamde Eerste keuze. Als je bijvoorbeeld de tweede foto bovenaan wilt plaatsen, dan selecteer je die en vervolgens tik op je de drie puntjes in de rechterbovenhoek. Op die manier kun je de opdracht Instellen als topkeuze gebruiken. Via dit menu kun je ook foto’s uit de stapel verwijderen. Tot slot is er de optie Deze bewaren en de rest verwijderen om alleen de beste foto van de stapel over te houden.

Magische gum

Je hebt een bijna perfecte foto genomen. Alleen staat er een object of een persoon op de achtergrond die je graag wilt verwijderen. Met het magische gummetje selecteer je dingen op de foto door ze te omcirkelen of er met de vinger over te vegen. Daarna verdwijnen ze als sneeuw voor de zon. Vaak doet het magische gummetje zelf al suggesties om dingen te verwijderen, bijvoorbeeld een storende elektriciteitskabel of een vuilnisbak.

Als je in Google Foto’s eerst Bewerken selecteert en daarna Tools kiest, kom je bij de Magische gum. Vervolgens heb je twee opties Wissen of Camoufleren. Kies je Wissen, dan veeg je op de foto en Google Foto’s laat het voorwerp even oplichten voordat het verdwijnt. Met Camoufleren verandert de kleur van het object zodat dat beter in de achtergrond opgaat. Probeer Trafalgar Square in Londen maar eens te fotograferen zonder toeristen. De magische gum stelt zelf voor om iedereen te verwijderen en een seconde later heb je een unieke foto.

HDR

Via de opdrachten Bewerken / Aanpassen kun je de functie HDR aanspreken. High Dynamic Range zorg dat de weergave van de details in de foto dichter in de buurt komen bij wat het menselijk oog in de echte wereld kan waarnemen. Meestal gaat het om meer details die je in de donkerste en in de helderste delen van de foto kunt zien. Met de HDR-functie worden de donkere delen zo gecorrigeerd dat ze iets duidelijker worden. Je kunt het HDR-effect zelfs in video’s gebruiken.

Vervagen

Google Foto’s heeft ook een slimme fotobewerkingsfunctie om de achtergrond van een foto te vervagen. De tool is zo slim dat je niet eens hoeft aan te duiden wat voor- en achtergrond is. Open de foto en ga naar Bewerken / Tools en kies daar Vervagen. Aan de hand van een slider bepaal je de intensiteit van de vervaging. Om het resultaat snel te vergelijken met de oorspronkelijke afbeelding houd je je vinger ingedrukt op de foto. Ben je tevreden? Tik dan op Voltooid en pas de foto eventueel verder aan met andere tools. Je kunt het beeld ook direct Opslaan.

Kleurfocus

Met Vervagen experimenteer je met de scherptediepte. Met de optie Kleurfocus gebruik je de kleurinformatie uit de foto. Wat beide functies gemeen hebben, is dat Google Foto’s zelf weet wat er moet worden geaccentueerd en dat het de voorgrond nog meer benadrukt. De tool Kleurfocus staat daarom terecht naast de knop Vervagen.

Als je Kleurfocus activeert, beschik je weer over een schuifregelaar waarmee je de kleurverzadiging van de achtergrond manipuleert. Wanneer de slider op 0 staat, behoudt de achtergrond zijn normale kleurverzadiging. Als je de schuifregelaar instelt op 100, wordt de verzadiging volledig onderdrukt. Dat betekent dat de achtergrond zwart-wit wordt. Het is mogelijk om zowel de optie Vervagen en Kleurfocus samen te gebruiken zodat de achtergrond vervaagt en niet langer dezelfde sprekende kleuren heeft als de voorgrond. Daarmee geef je het object waarop de klemtoon ligt meer kleur.

Filmische foto

Filmische foto’s zijn eigenlijk korte filmpjes van ongeveer zeven seconden die samengesteld zijn uit één foto. Weer baseert de AI zich op de diepte-informatie om het onderscheid te maken tussen voor een achtergrond. Hierdoor lijkt de camera heel zacht te pannen (mee te bewegen met het object), wat een filmisch effect geeft. Niet alle foto’s zijn hiervoor geschikt. Er moet duidelijk een diepte tussen voor- en achtergrond te zien zijn.

Open de foto, tik rechtsboven op de knop met de drie puntjes en gebruik de knop Maken. Vervolgens zie je de optie Filmische foto. Kies de laatste optie en twee seconden later kun je het filmpje bekijken en opslaan.

Luchteffecten

Via Bewerken / Tools kom je ook bij de opdracht Lucht. Hier kies je een van de verschillende mooie luchteffecten, onder meer Vivid, Afterglow en Stormy. Daaronder bepaal je de intensiteit van de aanpassing. Weer hoef je niets te doen om de finesse en de overgang tussen lucht en voorgrond te selecteren, dat doet de AI. Welke lucht je ook kiest, het landschap blijf onaangeroerd.

Magische editor

In Google Foto’s zit ook toegang naar een reeks nieuwe generatieve AI-functies van Google Labs, het ontwikkelingslaboratorium van de softwaregigant. Je spreekt deze magische editor aan door eerst een foto te openen, dan tik je op Bewerken. Vervolgens heb je aan de linkerkant, naast de knop Suggesties de knop naar de Magische editor.

De eerste keer dat je deze functie opent, krijg je een boodschap dat deze functie zich nog in een vroeg stadium bevindt en dat je de editor met je feedback kunt helpen verbeteren. Je kunt elke maand tien foto’s opslaan die je met deze speciale editor hebt bewerkt, of je kunt een Google One Premium-abonnement nemen.

Object verplaatsen

Met de magische editor is het mogelijk om een object weg te toveren of te verplaatsen. We tonen dit aan de hand van de vrouw met ballonnen die een sprong maakt. Eerst duid je aan wat je precies wilt verplaatsen. De AI maakt meteen een nauwkeurige selectie. Als er een stukje mist, dan kun je dat toevoegen aan de selectie door ook dat stukje aan te stippen. Vervolgens houd je je vinger op de selectie om deze te verplaatsen of om het formaat aan te passen.

In dit voorbeeld verkleinen we de vrouw en verplaatsen we ze naar een hogere positie. Daarna klik je op de blauwe pijl om door te gaan. Omdat je object verplaatst, ontstaat er een gat in de foto, maar dat wordt automatisch ingevuld door AI.

Het gouden uur

Wanneer je een foto bewerkt met de magische editor kun je via het toverstafje ook bijzondere variaties en effecten toepassen die afgestemd zijn op het type foto dat je opent. In dit zeezicht kun je bijvoorbeeld de lucht een ander karakter geven of je kunt het gouden uur toepassen. Dat is het laatste uur voor zonsondergang en eerste uur na zonsopgang. Dit moment is het favoriete moment voor professionele fotografen, omdat dit het perfecte licht is om fantastische foto’s te schieten.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.