Mist je bestand een extensie en weet je daarom niet wat het is? Goede kans dat het programma Detect It Easy je kan helpen – en dat is pas het begin van de mogelijkheden.

Zie je de extensie jpg, dan weet je dat je met een plaatje te maken hebt. Zo zijn er vele extensies die iedere pc-gebruiker herkent en waarvan hij/zij dus weet met welk programma zo’n bestand geopend kan worden. Ontbreekt de extensie, dan wordt het lastiger. Als een bestand niet extreem groot is, kun je proberen het in Kladblok te openen in de hoop dat de brij die je dan meestal te zien krijgt je iets wijzer maakt. Soms werkt dat, maar doorgaans is zwaarder geschut noodzakelijk.

Detect It Easy is zulk geschut. Het is een programma waar techneuten allerlei zeer geavanceerde kunstjes mee uit kunnen halen, maar waar ook de gemiddelde pc-gebruiker plezier aan kan beleven, bijvoorbeeld om een bestandstype te achterhalen.

Installeren

Download de nieuwste versie van Detect It Easy via deze pagina. Zoals je ziet, zijn er versies voor macOS, Linux en Windows en wij gaan met die laatste aan de slag. Vrijwel iedereen zal kunnen werken met de portable 64bit-versie (op moment van schrijven die_win64_portable_3.07.zip). Wij hebben deze al met goed gevolg laten scannen door VirusTotal, maar als er inmiddels een nieuwere versie is, dan is een dergelijke scan altijd een goed idee.

Pak het zip-bestand uit in een map naar keuze en open deze in Verkenner. Je ziet dan drie verschillende exe-bestanden. Diel.exe is een lightversie van het product en het bestand diec.exe kun je gebruiken vanaf de Opdrachtprompt. Wij gaan echter aan de slag met de standaardversie door die.exe te starten. Zodra deze is geopend, zetten we gelijk een vinkje bij Advanced rechtsboven om alle functies onder handbereik te hebben.

Eerste experiment

We gaan, zoals gezegd, Detect It Easy gebruiken om ontbrekende extensies te achterhalen. Daarvoor maken we een tijdelijke map aan en kopiëren daar een willekeurig zip-bestand heen. Vervolgens verwijderen we extensie door met rechts op de bestandsnaam te klikken, te kiezen voor Naam wijzigen en het deel .zip te verwijderen. Tot slot bevestigen we het wijzigen van de extensie.

Om het bestand door Detect It Easy te laten analyseren, klik je rechtsboven op de knop met de drie puntjes (…) en open je het bestand. Het programma herkent direct dat het om een zip-bestand gaat, vermeldt het zip-versienummer (2.0) en dat er twee objecten in het zip-bestand zitten.

Klik je op de knop ZIP die halverwege het venster aan de linkerkant is verschenen, dan toont Detect It Easy ook de inhoud van het bestand.

Meer opties

Fijn dat we nu weten dat het om een zip-bestand gaat. Maar is het wel een veilig bestand? Met een klik op de knop VirusTotal wordt ons testbestand naar de site van deze dienst gestuurd en krijgen we vrijwel direct een oordeel.

VirusTotal identificeert bestanden aan de hand van een zogeheten hash, een controlegetal waarmee je gelijknamige bestanden met gewijzigde inhoud uit elkaar kunt houden. Dit is de lange tekenreeks boven de bestandsnaam bij VirusTotal. Ook veel downloadsites gebruiken zo’n getal, zodat je kunt controleren of een download het juiste bestand is.

Detect It Easy bevat ook een functie om zo’n getal te berekenen voor het geopende bestand en die vind je onder de knop Hash. Zoals je zult zien, levert dit een andere waarde dan het getal dat VirusTotal je gaf. Is er iets mis? Nee, hoor. Er zijn meerdere populaire methodes om zo’n uniek getal te genereren en Detect It Easy gebruikt standaard een methode die MD5 heet. Klik je op het driehoekje onder Method en kies je SHA256, dan krijg je exact dezelfde waarde als VirusTotal. Gelukkig vermelden de meeste sites de gebruikte methode, maar is dat niet het geval, dan moet je het lijstje afwerken. MD5 en SHA256 zijn allebei zeer gebruikelijk.

Uitproberen

Of Detect It Easy in het wild allerlei bestanden zonder extensie herkent, moet in de praktijk blijken. Er zijn ten slotte nogal wat (obscure) bestandstypen in omloop. De database waarmee het bestanden herkent, wordt in elk geval regelmatig uitgebreid.

Totdat je het programma echt nodig hebt voor een noodgeval, loont het de moeite om er mee te spelen door het allerlei soorten bestanden aan te bieden. Om dat veilig te doen, maak je een map die je bijvoorbeeld Test noemt en daar kopieer je allerlei bestanden naartoe waarop je Detect It Easy wilt loslaten. Vervolgens verander je voor allemaal naam.extensie in naam-extensie, zodat je zelf nog weet waarmee je te maken hebt, maar Detect It Easy geen extensie meer ziet.

Meer knoppen

Wanneer je op deze manier een lijst met testbestanden hebt gemaakt, zal het van het type afhangen wat Detect It Easy voor informatie geeft. We bekijken als voorbeeld een png-bestand. Hier toont het programma je meteen details over de resolutie en het kleurgebruik. Klik je vervolgens op Strings, dan zien wij bij ons testbestand de aanduiding Greenshot, zodat we nu zelfs weten met welk programma dit png-bestand ooit is gemaakt. Het venster Strings kan ook zeer informatief zijn wanneer een bestand onverhoopt niet wordt herkend.

Met een klik op Close keer je terug. Het png-formaat maakt gebruik van compressie. Of een willekeurig bestand gecomprimeerd is, achterhaal je met een klik op Entropy. Voor ons bestand is dat inderdaad het geval. Met deze functie leer je dus ook meteen of een bestand überhaupt nog verder te comprimeren is.

Achter de identificatie van het bestandstype zie je ook een vraagteken. Klik je daarop, dan opent Detect It Easy in je browser een pagina met informatie over dat bestandstype.

Verrassingen

Zelfs wanneer je denkt dat je heel wat van extensies weet, kan Detect It Easy je nog aardig verrassen. In onze testmap bevond zich bijvoorbeeld een bestand met de oorspronkelijke extensie .sty, dat afkomstig was van een oud muziekprogramma. Dankzij Detect It Easy leerden we dat het in feite een midi-bestand is, zodat we het kunnen beluisteren door het de extensie .mid te geven, zelfs als we het originele programma niet meer hebben.

Misschien wel de grappigste ontdekking die we op deze manier deden was dat het bekende e-bookformaat epub niets anders is dan een zip-bestand met html-pagina’s. Geef je het de extensie .zip, dan kun je het dus gewoon uitpakken en krijg je losse pagina’s en eventueel plaatjes!

We hebben ons in dit overzicht beperkt tot zaken waar een gemiddelde gebruiker baat bij kan hebben. Zeer gevorderde gebruikers kunnen nog meer uit Detect It Easy halen. Kijk bijvoorbeeld maar eens wat het over een exe-bestand weet!

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.