Bij een laptop die je de hele dag meezeult, telt zeker na een lange dag iedere gram. LG snapt dat en richt zich met de LG Gram-laptops op een zo laag mogelijk gewicht. De geteste LG Gram 16 is voorzien van een groot 16inch-scherm, maar weegt minder dan 13inch-laptops van andere fabrikanten. Hoe bevalt deze lichtgewicht?

LG verkoopt zijn laptops niet voor niets onder de Gram-naam: de laptop valt direct op door zijn lage gewicht. Met een gewicht van 1199 gram is de LG Gram 16 voor het 16inch-formaat zelfs vederlicht te noemen. De laptop is zelfs lichter dan veel 13inch-modellen van andere fabrikanten. Positief, want je voelt hem niet zitten als je hem in je rugzak meeneemt. Om dat mogelijk te maken gebruikt LG een magnesiumlegering voor de behuizing. Het materiaal oogt door een lichte structuur plastic-achtig en wat minder fraai dan aluminium, maar is toch echt metaal.

De lichte behuizing voelt helaas wel wat kwetsbaar aan. Het materiaal geeft een beetje mee en de laptop kraakt net iets teveel als je hem oppakt. Vooral het scherm laat zich te ver buigen. Het lijkt dus geen laptop voor de zwaarste omstandigheden. De reviewsample is geheel volgens de huidige trend uitgevoerd in antraciet waardoor de laptop er fraai uitziet. De matte afwerking is bovendien niet gevoelig voor vingerafdrukken.

Veel aansluitingen

Ondanks dat dit een lichte en dunne laptop is, is LG er toch in geslaagd om de Gram 16 van behoorlijk wat aansluitingen te voorzien. Met tweemaal usb 3.2, tweemaal Thunderbolt/usb 4, hdmi en zelfs een kaartlezer komt je echt niks tekort. De aansluitingen zijn snel en omdat er zowel is voorzien in usb-a als usb-c hoef je waarschijnlijk niet met adapters te werken. 

Bloatware

De laptop draait op Windows 11. Opvallend is de best wel grote hoeveelheid meegeleverde bloatware waaronder programma’s van Cyberlink voor het afspelen en bewerken van media. Ook McAfee ontbreekt niet. De meest opvallende applicatie is LG Glance. Dit is een programma dat altijd naar je kijkt via de webcam en je zo juist zou helpen om je privacy te beschermen. Dat klinkt wat raadselachtig. LG Glance detecteert of je daadwerkelijk achter je laptop zit en kan je scherm wazig maken als dat niet het geval is. Ook kan het programma je waarschuwen als iemand anders ook naar je scherm kijkt. Vast handig, maar ik voel me toch bespiedt als het webcamlampje de hele tijd brandt. Ik heb LG Glance dat gebruik maakt van technologie van Mirametrix dan ook snel helemaal uitgeschakeld. 

Specificaties

LG verkoopt de Gram 16 in verschillende uitvoeringen voorzien van een twaalfde generatie Core-processor met de keuze uit de Core i5-1240P of Core i7-1260P. Het Core i5-model is voorzien van een 512 GB ssd, het Core i7-model is leverbaar met een ssd van 512 GB of 1 TB. Alle uitvoeringen zijn verder identiek en voorzien van 16 GB RAM. Voor de grafische mogelijkheden wordt op de geïntegreerde gpu vertrouwt, er is geen extra gpu aanwezig.

Let er op dat je wel daadwerkelijk kijkt naar de 2022-modellen, te herkennen aan de Q in het typenummer 16Z90Q. De 2021-modellen met elfde generatie Core-processsors hebben een P in het typenummer 16Z90P.

Opvallend zijn dat de laptops voor de specificaties erg duur zijn. De Core i5-uitvoering kost 1549 euro terwijl de Core i7-modellen op 1699 en 1799 euro komen. Wij hebben de Core i7-variant met 512 GB opslag getest.

Een blik in de laptop laat zien dat alleen de opslag is uit te breiden, er is zelfs voorzien in een tweede leeg M.2-slot. Het upgraden van RAM zit er echter niet in, dat is op het bord gesoldeerd. Hetzelfde geldt voor het draadloze netwerkkaartje dat gelukkig wel een wifi 6E-variant is. 

Comfortabel werken

LG heeft de LG Gram 16 voorzien van een 16inch-scherm met een resolutie van 2560 x 1600 pixels. Het scherm heeft een beeldverhouding van 16:10, prettig voor kantoorwerkzaamheden. Het ontspiegelde scherm ziet er op zich prima uit en biedt een goede inkijkhoek en helderheid. Wel is de kleurweergave zichtbaar wat te blauw afgesteld.

Het toetsenbord tikt lekker en combineert een duidelijke klik met genoeg. Wel geeft de behuizing wat mee als je net wat te enthousiast tikt. Ook het scherm blijkt licht te bewegen als je lekker aan het tikken bent, de scharnier had net wat strakker gekund. Handig voor Excel-gebruikers is dat het toetsenbord is voorzien van een numeriek veld. De aanwezige toetsverlichting kun je in twee standen instellen. De aan/uit-knop voelt anders dan de rest van de toetsen, maar is niet voorzien van een vingerafdrukscanner. De glazen touchpad is ruim genoeg en werkt goed.

Biometrisch inloggen via Windows Hello kan wel met gezichtsherkenning. De Full HD-camera levert scherpe beelden, maar heeft wel de neiging om de belichting te overdrijven. Daardoor ben je altijd goed in beeld, maar zien ramen en lichte delen in je kamer er al snel overbelicht uit.

Tegenvallende prestaties

Voor alledaagse werkzaamheden is de LG Gram 16 een moderne en snelle laptop die een heel nette 5311 punten scoort in PC Mark 10. Toch is geen laptop voor heel veeleisende gebruikers. De koeling blijkt namelijk duidelijk niet toereikend te zijn voor de gekozen chip. De laptop scoort in Cinebench R23 een heel fraaie 8759 punten in de multi-core-test als je deze één keer uitvoert. Bij de langere test van 10 minuten blijven daar nog maar 6681 punten van over. Een teken dat de processor duidelijk zijn warmte niet kwijt kan en gaat throttlen. Daarbij is de koeling van de LG Gram toch meer dan duidelijk hoorbaar, dit is geen stille laptop als je hem aan het werk zet. Ook tijdens normale werkzaamheden slaat de koeling relatief snel aan en dat is toch jammer bij een verder stijlvolle laptop.

De ssd van Samsung presteert uitstekend en kent lees- en schrijfsnelheden van 6830,56 en 4900,15 MB/s. Ook in de PCMark Quick System Drive Benchmark presteert de ssd met 245,78 MB/s uitstekend. Ook de accuduur is erg goed en je kunt met gemak een dag werken op de accu. In de PC Mark 10 batterijtest zet de laptop een tijd van 12 uur en 9 minuten neer. 

Conclusie

De LG Gram 16 is een handige laptop voor wie de behoefte heeft aan een groot scherm en veel onderweg is. De Gram weegt slechts 1199 gram, maar is toch voorzien van een 16inch-scherm. De keerzijde is dat dit met een prijs van 1699 euro een heel dure laptop is en je dus duidelijk betaalt voor dit gemak. Daar komt bij dat de gekozen hardware wel snel is, maar de koeling niet toereikend is om al die kracht ook echt te benutten. Ondanks de hoge prijs is dit dus geen laptop voor creatieve professionals die veel onderweg werken.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.