Bij een laptop die je de hele dag meezeult, telt zeker na een lange dag iedere gram. LG snapt dat en richt zich met de LG Gram-laptops op een zo laag mogelijk gewicht. De geteste LG Gram 16 is voorzien van een groot 16inch-scherm, maar weegt minder dan 13inch-laptops van andere fabrikanten. Hoe bevalt deze lichtgewicht?

LG verkoopt zijn laptops niet voor niets onder de Gram-naam: de laptop valt direct op door zijn lage gewicht. Met een gewicht van 1199 gram is de LG Gram 16 voor het 16inch-formaat zelfs vederlicht te noemen. De laptop is zelfs lichter dan veel 13inch-modellen van andere fabrikanten. Positief, want je voelt hem niet zitten als je hem in je rugzak meeneemt. Om dat mogelijk te maken gebruikt LG een magnesiumlegering voor de behuizing. Het materiaal oogt door een lichte structuur plastic-achtig en wat minder fraai dan aluminium, maar is toch echt metaal.

De lichte behuizing voelt helaas wel wat kwetsbaar aan. Het materiaal geeft een beetje mee en de laptop kraakt net iets teveel als je hem oppakt. Vooral het scherm laat zich te ver buigen. Het lijkt dus geen laptop voor de zwaarste omstandigheden. De reviewsample is geheel volgens de huidige trend uitgevoerd in antraciet waardoor de laptop er fraai uitziet. De matte afwerking is bovendien niet gevoelig voor vingerafdrukken.

Veel aansluitingen

Ondanks dat dit een lichte en dunne laptop is, is LG er toch in geslaagd om de Gram 16 van behoorlijk wat aansluitingen te voorzien. Met tweemaal usb 3.2, tweemaal Thunderbolt/usb 4, hdmi en zelfs een kaartlezer komt je echt niks tekort. De aansluitingen zijn snel en omdat er zowel is voorzien in usb-a als usb-c hoef je waarschijnlijk niet met adapters te werken. 

Bloatware

De laptop draait op Windows 11. Opvallend is de best wel grote hoeveelheid meegeleverde bloatware waaronder programma’s van Cyberlink voor het afspelen en bewerken van media. Ook McAfee ontbreekt niet. De meest opvallende applicatie is LG Glance. Dit is een programma dat altijd naar je kijkt via de webcam en je zo juist zou helpen om je privacy te beschermen. Dat klinkt wat raadselachtig. LG Glance detecteert of je daadwerkelijk achter je laptop zit en kan je scherm wazig maken als dat niet het geval is. Ook kan het programma je waarschuwen als iemand anders ook naar je scherm kijkt. Vast handig, maar ik voel me toch bespiedt als het webcamlampje de hele tijd brandt. Ik heb LG Glance dat gebruik maakt van technologie van Mirametrix dan ook snel helemaal uitgeschakeld. 

Specificaties

LG verkoopt de Gram 16 in verschillende uitvoeringen voorzien van een twaalfde generatie Core-processor met de keuze uit de Core i5-1240P of Core i7-1260P. Het Core i5-model is voorzien van een 512 GB ssd, het Core i7-model is leverbaar met een ssd van 512 GB of 1 TB. Alle uitvoeringen zijn verder identiek en voorzien van 16 GB RAM. Voor de grafische mogelijkheden wordt op de geïntegreerde gpu vertrouwt, er is geen extra gpu aanwezig.

Let er op dat je wel daadwerkelijk kijkt naar de 2022-modellen, te herkennen aan de Q in het typenummer 16Z90Q. De 2021-modellen met elfde generatie Core-processsors hebben een P in het typenummer 16Z90P.

Opvallend zijn dat de laptops voor de specificaties erg duur zijn. De Core i5-uitvoering kost 1549 euro terwijl de Core i7-modellen op 1699 en 1799 euro komen. Wij hebben de Core i7-variant met 512 GB opslag getest.

Een blik in de laptop laat zien dat alleen de opslag is uit te breiden, er is zelfs voorzien in een tweede leeg M.2-slot. Het upgraden van RAM zit er echter niet in, dat is op het bord gesoldeerd. Hetzelfde geldt voor het draadloze netwerkkaartje dat gelukkig wel een wifi 6E-variant is. 

Comfortabel werken

LG heeft de LG Gram 16 voorzien van een 16inch-scherm met een resolutie van 2560 x 1600 pixels. Het scherm heeft een beeldverhouding van 16:10, prettig voor kantoorwerkzaamheden. Het ontspiegelde scherm ziet er op zich prima uit en biedt een goede inkijkhoek en helderheid. Wel is de kleurweergave zichtbaar wat te blauw afgesteld.

Het toetsenbord tikt lekker en combineert een duidelijke klik met genoeg. Wel geeft de behuizing wat mee als je net wat te enthousiast tikt. Ook het scherm blijkt licht te bewegen als je lekker aan het tikken bent, de scharnier had net wat strakker gekund. Handig voor Excel-gebruikers is dat het toetsenbord is voorzien van een numeriek veld. De aanwezige toetsverlichting kun je in twee standen instellen. De aan/uit-knop voelt anders dan de rest van de toetsen, maar is niet voorzien van een vingerafdrukscanner. De glazen touchpad is ruim genoeg en werkt goed.

Biometrisch inloggen via Windows Hello kan wel met gezichtsherkenning. De Full HD-camera levert scherpe beelden, maar heeft wel de neiging om de belichting te overdrijven. Daardoor ben je altijd goed in beeld, maar zien ramen en lichte delen in je kamer er al snel overbelicht uit.

Tegenvallende prestaties

Voor alledaagse werkzaamheden is de LG Gram 16 een moderne en snelle laptop die een heel nette 5311 punten scoort in PC Mark 10. Toch is geen laptop voor heel veeleisende gebruikers. De koeling blijkt namelijk duidelijk niet toereikend te zijn voor de gekozen chip. De laptop scoort in Cinebench R23 een heel fraaie 8759 punten in de multi-core-test als je deze één keer uitvoert. Bij de langere test van 10 minuten blijven daar nog maar 6681 punten van over. Een teken dat de processor duidelijk zijn warmte niet kwijt kan en gaat throttlen. Daarbij is de koeling van de LG Gram toch meer dan duidelijk hoorbaar, dit is geen stille laptop als je hem aan het werk zet. Ook tijdens normale werkzaamheden slaat de koeling relatief snel aan en dat is toch jammer bij een verder stijlvolle laptop.

De ssd van Samsung presteert uitstekend en kent lees- en schrijfsnelheden van 6830,56 en 4900,15 MB/s. Ook in de PCMark Quick System Drive Benchmark presteert de ssd met 245,78 MB/s uitstekend. Ook de accuduur is erg goed en je kunt met gemak een dag werken op de accu. In de PC Mark 10 batterijtest zet de laptop een tijd van 12 uur en 9 minuten neer. 

Conclusie

De LG Gram 16 is een handige laptop voor wie de behoefte heeft aan een groot scherm en veel onderweg is. De Gram weegt slechts 1199 gram, maar is toch voorzien van een 16inch-scherm. De keerzijde is dat dit met een prijs van 1699 euro een heel dure laptop is en je dus duidelijk betaalt voor dit gemak. Daar komt bij dat de gekozen hardware wel snel is, maar de koeling niet toereikend is om al die kracht ook echt te benutten. Ondanks de hoge prijs is dit dus geen laptop voor creatieve professionals die veel onderweg werken.

Achtpotige mottenballen, levende huidplooien en gemuteerde pelikanen: in het ‘schattige’ Reanimal kom je het allemaal tegen. Gelukkig sta je er niet alleen voor, want je kunt er voor kiezen om samen met een medespeler via coöp dit levende schilderij in te duiken - al is het resultaat vooral dat je sámen geen snars van het verhaal snapt.

Het Zweedse Tarsier Studios heeft al even geoefend met het concept van Reanimal. De game heeft namelijk een hoop weg van hun vorige games, Little Nightmares 1 en 2: ook hier wandel je door een stel surrealistische, levende horrorschilderijen.

Hoewel het niet letterlijk om een schilderij gaat, kan ik het gevoel niet anders beschrijven. Je beweegt je door een reeks prachtige omgevingen gevuld met bizarre monsters, die vooral de logica volgen van nachtmerries en kinderangsten. Reanimal lijkt in de verte wel een verhaal te willen vertellen, maar Tarsier beseft dondersgoed dat minimalisme het alleen maar griezeliger maakt.

Simpel doch effectief

De mist hangt over het waterlichaam. Er zit een kind in een bootje. Als je aan de knoppen zit te morren, heb je door dat jij het kind bestuurt - tijd om naar dat rode licht in de verte te varen. Als je dichterbij komt, blijkt het een boei te zijn, met daarnaast spartelend in het water een vriendje. Ze klimt bij je in de boot. Als je een tweede controller aansluit of online speelt, is dit je coöp-partner. Zo niet, dan blijft het een computergestuurde vriend die vooral gezelschap biedt.

Terwijl je samen van boei naar boei vaart, doemt er in de verte een rotspartij op. Oh, die ziet er groot uit. Wacht, die is écht groot! Als je eenmaal bij het strand komt, ram je je bootje het zand in. Zo, die ligt lekker stevig.

Als je een dichte deur tegenkomt, snap je als gamer wel wat je missie is: zoek maar naar een sleutel. Vervolgens blijf je zonder echte reden maar een pad volgen, al kom je er gaandeweg achter dat je andere kinderen probeert te redden van monsters.

©THQ Nordiq/Tarsier Studios

Een versleten screenshotknop

Het verhaal staat dus niet echt voorop - en eerlijk gezegd staat diepgaande gameplay óók niet echt voorop. Maar wat maakt deze game dan in godsnaam zo indrukwekkend? Dat komt allemaal neer op fenomenaal ontworpen omgevingen en geniaal ontworpen monsters.

Het helpt daarbij dat Reanimal een ontzettend goed gevoel van schaal weet over te brengen: je voelt je piepklein, en grote dingen in de spelwereld voelen gigantisch. Daar komt ook een sterk staaltje camerawerk bij kijken. Op precies de juiste momenten wordt de camera naar achteren getrokken om te onthullen dat er in de achtergrond al de hele tijd een of ander gemuteerd boerderijdier op je ligt te wachten.

Op de PlayStation 5, waar we de game op hebben gespeeld, ziet Reanimal er prachtig uit. Op een zeldzame lelijke texture na is het spel gevuld met visuele meesterwerkjes. Je kunt op ieder willekeurig moment een screenshot maken, en het bij wijze van spreken inlijsten en ophangen. In vijf uur speeltijd heb ik 108 screenshots gemaakt, mede vanwege de mooie lichtinval.

Previous slideNext slide

Niet meer dan een middag

Daar is dan ook meteen het grootste struikelblok: in vijf uurtjes was ik wel door de game heen, terwijl ik het best rustig aan deed. Het spel gaat voor vier tientjes over de toonbank - toch best een hoge prijs voor zo’n korte game. In coöp doe je er misschien nog iets langer over, maar ik zou er niet op rekenen.

In de omgeving zijn er nog enige collectibles te vinden: posters met concept art en dierenmaskers, waar je je personages mee kan aankleden. Dat is best leuk, want die art is belachelijk mooi en die maskers worden steeds absurder. Gelukkig spat de kwaliteit er wel van af, want iedere omgeving is een kunstwerk op zich.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Lekker rondkijken

Om nog even op die coöp-gameplay terug te komen: we hebben hier niet te maken met een game als Portal 2, waarbij de puzzels zijn gebouwd om als duo op te lossen. Hoewel de functie een van de selling points is, heb je absoluut geen tweede speler nódig.

De coöp-modus is zowel online als lokaal beschikbaar, al is er geen matchmaking. Je moet de lobbycode invoeren van de persoon met wie je wil spelen, dus met een vreemdeling spelen is er niet bij. We hebben de functie daardoor niet uitvoerig kunnen testen, maar het lijkt prima te werken.

Voor de puzzels heb je ook geen twee sets hersenen nodig: het zijn vrij simpele puzzels die er vooral voor zorgen dat je aandacht naar de mooie locaties getrokken wordt. Ingewikkelder hoeft het ook niet te zijn, want als je echt je hersens had moeten gaan kraken, dan had het die melancholische droomsfeer misschien wel kapotgemaakt.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Hypnotiserend

Tarsier Studios weet precies wat Reanimal moet zijn: hypnotiserend, surrealistisch, schattig en tegelijkertijd doodeng. Het minimalistische verhaal is lastig te volgen, maar de gevoelens raken wél - al is het einde wat abrupt. Het grijpt je niet bij de keel, maar glijdt langzaam om je strot heen en knijpt zonder dat je het doorhebt.

Het voelt als de vreemdste plekken uit Silent Hill, of de Dark Place uit Alan Wake 2, maar het heeft ook weer wat weg van Coraline en Guillermo Del Toro’s Pinocchio. Het deed me misschien nog het meest denken aan deze concept trailer van Silent Hills, een game die helaas nooit het daglicht heeft mogen zien.

Stel je voor dat je door een bioscoop heen loopt, waar een dood (of gehypnotiseerd) publiek zit te kijken naar iets dat je alleen kan vergelijken met de videoband uit The Ring. Als je naar buiten komt, staat er een grote spinachtige man met een ijscowagen op je te wachten om je op te grissen. Als je eenmaal aan hem bent ontsnapt, wordt je geconfronteerd met de volgende griezelige omgeving en een nieuw, prachtig, tragisch en doodeng gemuteerd monster. In Reanimal snap je misschien niet precies wat er gebeurt, maar je gaat het zeker niet vergeten.

Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.

Met de introductie van een nieuwe Home-architectuur heeft Apple de ondersteuning voor de iPad als centrale woninghub stopgezet. Gebruikers moeten nu overstappen op een Apple TV of HomePod om hun slimme apparaten op afstand te bedienen en automatiseringen uit te voeren.

Het idee was altijd zo handig: die oude tablet die toch maar in de kast lag te verstoffen kreeg een tweede leven als het brein van je woning. Je plakte hem tegen de muur of zette hem op een standaard in de keuken, en plotseling kon je overal ter wereld je lampen bedienen. Toch merkten veel gebruikers dat de betrouwbaarheid vaak te wensen overliet, met apparaten die niet reageerden of automatiseringen die simpelweg weigerden te starten. Apple heeft nu de knoop doorgehakt en de tablet officieel uit de lijst van ondersteunde hubs geschrapt. In dit artikel leggen we uit waarom deze besluitvorming logisch is en wat dat voor jouw huidige opstelling betekent.

Overstap naar een stabiele architectuur

De reden dat de tablet niet langer als hub fungeert, ligt diep in de softwarematige fundering van de Woning-app verborgen. Met de komst van de nieuwe architectuur in iOS 16.2 heeft Apple de manier waarop apparaten met elkaar communiceren volledig herzien. Waar de iPad voorheen als een soort tussenstation fungeerde dat af en toe signalen doorgaf, vereist het nieuwe systeem een apparaat dat altijd aan de stroom hangt en een constante, bekabelde of zeer stabiele draadloze verbinding heeft.

We hebben in onze tests gemerkt dat een iPad die in de slaapstand gaat of waarvan de batterij net onder een bepaald percentage zakt, de communicatie met de rest van het huis direct verstoort. Bovendien ontbreekt in de iPad de hardware voor Thread, een netwerkprotocol dat zorgt dat apparaten razendsnel en zonder vertraging op elkaar reageren. Wanneer je nu op een knop drukt, hoor je bij een moderne hub direct de klik van de schakelaar, terwijl de iPad daar voorheen merkbare seconden over kon doen.

©PHILIPPE RAMAKERS

Soms werkte het wel...

In een heel specifieke context kon de iPad nog wel dienstdoen, mits je geen behoefte had aan de nieuwste snufjes. Voor een simpel huishouden met slechts een paar lampen die alleen via bluetooth of een eigen bridge werkten, was de tablet een prima interface. Het gaf toch een gevoel van controle om een visueel overzicht te hebben op een groot scherm in de woonkamer. Je kon de iPad inzetten als een soort veredelde afstandsbediening die ook toevallig de automatiseringen draaide wanneer je zelf niet thuis was.

Dit werkte vooral goed in kleine appartementen waar de afstand tussen de tablet en de slimme verlichting minimaal was, waardoor de bluetooth-verbinding stabiel bleef. De koopintentie voor een iPad was in die tijd vaak gebaseerd op deze multifunctionaliteit, maar die vlieger gaat met de huidige eisen voor een modern slim huis niet meer op.

Mobiliteit is niet goed voor een hub

Een centraal zenuwstelsel van een woning hoort niet verplaatsbaar te zijn, en dat is precies waar het in de praktijk misging met de iPad. Zodra iemand de tablet van de lader haalde om even op de bank een video te kijken, liep de verbinding met de beveiligingscamera buiten gevaar. We zien vaak dat een hub die op wifi werkt in plaats van via een ethernetkabel, kwetsbaar is voor storingen van andere apparaten in de buurt.

De iPad is ontworpen als een persoonlijk apparaat dat energie bespaart zodra het scherm uitgaat, wat natuurlijk haaks staat op de rol van een server die 24 uur per dag paraat moet staan. In grotere woningen merkten we bovendien dat de iPad simpelweg het bereik niet had om apparaten op de bovenverdieping aan te sturen, iets wat een systeem met meerdere verdeelde hubs veel beter oplost.

©IHAR ULASHCHYK

Signalen om over te stappen

Er zijn een paar duidelijke situaties waarin je de iPad als hub direct moet vervangen door een volwaardige slimme speaker of mediaspeler. Als je van plan bent om apparaten aan te schaffen die met de Matter-standaard werken, heb je eigenlijk geen keuze meer, aangezien de iPad dit protocol niet ondersteunt als hub. Ook wanneer je merkt dat je automatiseringen vaker niet dan wel werken zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is dat een teken dat de iPad de verbinding niet stabiel kan houden.

Een ander breekpunt is de behoefte aan beveiligde video-opslag in iCloud. Voor het streamen en analyseren van beelden van je deurbel is simpelweg meer rekenkracht en een constantere verbinding nodig dan een (vaak oudere) tablet kan bieden. Tot slot is het onmogelijk om de woning te upgraden naar de nieuwste softwareversies zonder een ondersteunde hub, waardoor je bijvoorbeeld nieuwe functies en beveiligingsupdates misloopt.

De juiste opvolger kiezen

Het toetsen van je eigen woonsituatie begint bij de vraag hoeveel apparaten je wilt aansturen en of je ook behoefte hebt aan een fysieke interface. Voor de meeste mensen is een mediaspeler zoals de Apple TV de beste keuze, omdat deze (de duurdere versies in elk geval) met een kabel aan je router verbonden kan worden voor de meest betrouwbare verbinding.

Heb je echter geen televisie in de buurt van je slimme apparaten, dan is een compacte speaker die ook als hub fungeert een slimmer alternatief. Je plaatst deze eenvoudig op een centrale plek in huis waar de microfoons ook je stemcommando's kunnen opvangen. Kijk hierbij goed naar de ruimte die je hebt; een kleine speaker past op elk nachtkastje, terwijl een volwaardige mediaspeler vaak een vaste plek in het tv-meubel vereist.

Nee, de iPad is definitief geen woninghub meer

De iPad kan officieel niet meer als hub worden ingesteld in de vernieuwde Woning-app van Apple omdat de hardware niet voldoet aan de eisen van de nieuwe woningarchitectuur. Voor het bedienen van je huis op afstand en het configureren van automatiseringen heb je nu minimaal een HomePod of een Apple TV nodig (mocht je wel bij Apple willen blijven). Deze apparaten bieden ondersteuning voor Thread en Matter, wat zorgt voor een snellere en betrouwbaardere communicatie tussen je slimme apparaten. Hoewel de iPad een handig bedieningspaneel blijft voor op de muur, vinden de processen achter de schermen nu plaats op hardware die altijd met het stroomnetwerk en internet is verbonden.