Ben je niet tevreden over de manier waarop Microsoft met je persoonlijke gegevens omgaat? Dan kun je je Microsoft-account verwijderen. Er zijn wel een paar punten om op te letten.

Microsoft-account opzeggen: waarom?

Microsoft is hard aan het werk om accounts onmisbaar te maken. Bijvoorbeeld om in te loggen in Windows 10 . Een account is immers onmisbaar om diensten aan de man te brengen, waaraan verdiend wordt. Denk aan OneDrive, Office en de apps uit applicatiewinkel van Windows 10. Ook kunnen er veel verzamelde persoonsgegevens aan je account gekoppeld worden, wat voor Microsoft helemaal ook lucratief is. Maar vooral in dat laatste zit een knelpunt. Sinds de introductie van Windows 10 ligt Microsoft continu onder vuur vanwege de verzameling van persoonsgegevens. Ben je daar niet van gediend, dan heb je op een paar privacy-instellingen na geen mogelijkheden. Het verwijderen van je Microsoft-account maakt de gegevensverzameling voor Microsoft wel lastiger.

Uiteraard kunnen er ook andere redenen zijn om je Microsoft-account te verwijderen. Misschien heb je wel teveel accounts? Wellicht gebruik je helemaal geen Microsoft-diensten meer? Of wil je gewoonweg persoonlijk niets van doen hebben met Microsoft?

©PXimport

Stap 1: Aan elkaar geknoopt

Het opzeggen van complexe diensten als een Microsoft-account vereist enige aandacht. We nemen een krantenabonnement als voorbeeld. Hierbij zou het merkwaardig zijn als na het beëindigen de wasmachine er mee ophoudt en je auto niet meer opengaat. Bij complexe diensten met allerlei vertakkingen en koppelingen kan dit wel gebeuren (niet letterlijk uiteraard). Door bijvoorbeeld je Microsoft-account te verwijderen, kun je foto's kwijtraken, geld verliezen en bestaat de kans dat je tekstverwerker het niet meer doet. Als je per se van je Microsoft-account af wilt, kun je dit soort problemen met de juiste voorbereiding voorkomen.

Stap 2: Vergeet OneDrive niet

Het opheffen van je Microsoft-account gaat veel verder dan je lokaal aanmelden bij Windows 10 via Start / Instellingen / Accounts / In plaats daarvan aanmelden met een lokaal account. Je Microsoft-account is namelijk de 'rode draad' tussen allerlei diensten. Het verbindt Windows-apparaten en biedt toegang tot je bestanden, die je bijvoorbeeld bewaart in OneDrive. Door je Microsoft-account echt op te heffen, beëindig je alle diensten die hiermee samenhangen.

Kopieer eerst alles uit je OneDrive naar eigen opslag op je computer, dan heb je dat alvast binnen. Als je via de Windows Verkenner geen toegang hebt tot je OneDrive, dan kan dit ook via www.onedrive.com. Notities uit OneNote zijn ook gekoppeld aan je Microsoft-account.

Overstappen naar een andere clouddienst is vaak heel eenvoudig: de gekopieerde data op je computer kun je direct verplaatsen naar een clouddienst naar keuze. Veel clouddiensten hebben ook een hulpgids om over te stappen. Wil je bijvoorbeeld je data overzetten van OneDrive naar Google, dan kun je via deze link daar meer over lezen.

©PXimport

Lokaal aanmelden

In dit artikel noemen we de optie om je lokaal aan te melden bij Windows 10. Dit is beter voor je privacy. Bij de installatie van Windows 11 is echter een actieve internetverbinding en een Microsoft Account al sinds oktober vorig jaar vereist. Windows 11-gebruikers kunnen dus niet met een lokaal account inloggen.

Stap 3: Echt verwijderen

Gebruik je een mailadres van Microsoft (Outlook.com, Hotmail of anders) met je Microsoft-account? Dan wordt ook dit adres opgeheven, inclusief al je berichten, contactpersonen, agenda-afspraken en andere instellingen.  Het loont dus de moeite om al je mails en contactpersonen over te zetten, bijvoorbeeld naar Gmail. Dit doe je in Gmail door naar de instellingen te gaan en op Accounts te klikken. Klik naast Mail van andere accounts (met POP3) controleren op Je eigen POP3-mailaccount toevoegen. Vul je volledige Hotmail of Outlook-adres in en klik op Volgende stap. Vervolgens krijg je diverse opties om je gegevens over te zetten.

Een overzicht van computers, tablets en telefoons die gekoppeld zijn aan je Microsoft-account vind je op de beheerpagina van Microsoft. Hef hier de koppelingen op.

©PXimport

Alles wat met programma's en diensten te maken heeft en gekoppeld is aan je Microsoft-account, kun je verwijderen. Denk ook aan lopende abonnementen voor bijvoorbeeld extra OneDrive-opslagruimte of Microsoft Office. Alles nagelopen en gecontroleerd? Ga dan naar deze website om je Microsoft-account op te heffen. Je account wordt nog 60 dagen bewaard en vervolgens echt verwijderd.

Heb je spijt en wil je toch je Microsoft-account herstellen, dan moet je dat dus binnen zestig dagen doen. Na die periode dien je een nieuw account aan te maken. Dit is een vrij gemakkelijk proces, dat door Microsoft op deze pagina wordt uitgelegd. Wil je een Windows-account voor werk én privé, dan kun je meerdere accounts aanmaken. In een ander artikel gaan we dieper in op hoe een extra Windows-account 10 aanmaken werkt, zodat werk en privé beter te scheiden zijn.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.