ID.nl logo
Ouderlijk toezicht instellen op consoles: Nintendo Switch, PlayStation 4 en Xbox One
© dannyburn - stock.adobe.com
Huis

Ouderlijk toezicht instellen op consoles: Nintendo Switch, PlayStation 4 en Xbox One

Op de drie grote spelcomputers van dit moment is het mogelijk limieten en beperkingen in te stellen voor de profielen en accounts van je kinderen. Ben je benieuwd hoe dat precies werkt op PlayStation 4, Xbox One en Nintendo Switch? In dit artikel vind je alle informatie.

Mogelijk ben je bekend met deze situatie: er staat een spelcomputer in huis en je merkt dat je kind, of bijvoorbeeld je neefje, nichtje of kleinkind, niets liever doet dan gamen. Op zich niets mis mee, want gamen is een toffe hobby waarmee fantasie geprikkeld kan worden en vriendschappen onderhouden kunnen worden. Toch moet er opgelet worden dat er spellen worden gespeeld die bij iemands leeftijd passen en dat er niet de hele dag achter die console wordt gezeten. Daar komt ouderlijk toezicht om de hoek kijken.

Ouderlijk toezicht op spelcomputers is een verzameling mogelijkheden waarmee je profielen en accounts van kinderen kunt beperken. Zo kun je bijvoorbeeld een tijdslimiet instellen als de oude, vertrouwde wekker niet meer werkt, aangeven hoeveel geld kids mogen uitgeven en een leeftijdskeuring instellen, zodat ze geen games spelen die voor oudere spelers bedoeld zijn. De opties verschillen echter per spelcomputer en daarom behandelen we die hieronder één voor één.

PlayStation 4

Eén van de belangrijkste opties die de PlayStation 4 aanbiedt in het kader van ouderlijk toezicht, is de speeltijd beperken. Voordat je die kunt instellen, dien je het hoofd van een familie te worden en dus een eigen account te hebben. Je kunt dit meteen regelen bij het aanmaken van je eerste account op een gloednieuwe PS4, maar ook achteraf. Je vindt de beschikbare opties door naar Instellingen / Ouder toezicht / gezinsbeheer te gaan.

Kies onder dit kopje voor Gezinsbeheer. Vervolgens helpt de PlayStation 4 je bij het aanmaken en koppelen van een account. Als je kind te jong is, heb je sowieso een gezinsbeheerder nodig op de PS4. Kinderen tussen de zeven en twaalf jaar mogen zelf geen accounts aanmaken; is je kind dertien tot zeventien jaar, dan kan het wel, mits je als beheerder toestemming geeft. Je kunt er ook altijd voor kiezen volwassen leden toe te voegen, mensen van achttien of ouder dus.

Nu kun je de speeltijd instellen. Je gaat hiervoor naar Instellingen / Ouderlijk toezicht / Familiebeheer / Familiebeheer. Kies vervolgens het account van je kind uit en selecteer Tijdszone / Speeltijdinstellingen. Hier kun je kiezen uit verschillende opties, zoals bijvoorbeeld een bepaald aantal speeluren of een maximale eindtijd. Ook kun je meteen instellen of het profiel uitgelogd wordt na het behalen van de beperking of dat de ouder of verzorger daarvan op de hoogte gebracht wordt.

©PXimport

Verder kun je onder het kopje Familiebeheer een aantal andere zaken regelen. Denk bijvoorbeeld aan een maandelijkse bestedingslimiet. In het gedeelte van ouderlijk toezicht kies je de optie Toepassingen / Apparaten / Netwerkfuncties, waar je vervolgens het gewenste bedrag invult. Ook kun je hier instellen of een minderjarige online met andere kan communiceren en of ze content gemaakt door anderen mogen bekijken. Wil je niet dat je kind met anderen praat, dan stel je dat hier in.

Onder ditzelfde kopje vind je ook de beperkingen voor leeftijdsrestricties. Als je kind nog te jong is voor Call of Duty, dan kan de PlayStation zo ingesteld worden dat die game niet opgestart kan worden. Onder Toepassingen / Apparaten /Netwerkfuncties stel je het leeftijdsniveau in. Dit gaat hand in hand met de PEGI-leeftijdskeuring die bijna alle games – zowel fysiek als digitaal – voor release toebedeeld krijgen. Onderop staan ook de opties Gebruik van PlayStation VR en Gebruik van internetbrowser. Hier kun je instellen of het gebruik ervan toestaat of niet; andere mogelijkheden zijn er niet.

©PXimport

Zorg er trouwens wel voor dat de instellingen niet gemakkelijk te wijzigen zijn door je eigen profiel goed te beveiligen. Onder Instellingen / Ouderlijk toezicht / Familiebeheer / PS4-systeembeperkingen kun je tevens instellen dat er geen nieuwe of gastprofielen aangemaakt kunnen worden zonder jouw toestemming, zodat je kinderen niet zomaar je blokkades kunnen omzeilen. Neem dus even de tijd hiervoor te gaan zitten, want het kan een hoop discussies voorkomen.

©PXimport

Xbox One

Staat er thuis een Xbox One? Ook hierop kun je alles via de console zelf regelen. Je hebt hiervoor een eigen Microsoft-account nodig dat je kunt instellen als beheerder van het gezin. Die kun je op de console aanmaken. Druk op de grote, lichtgevende X-knop in het midden van de controller en ga helemaal naar links in het verschenen menu. Onder het kopje Aanmelden kun je een nieuw profiel aanmaken. Vervolgens neemt de Xbox je langs allerlei belangrijke dingen, dus let goed op bij het instellen.

Je maakt op eenzelfde manier een account voor je kind aan. Als je dat gedaan hebt druk je wederom op die grote knop en ga je dit keer naar rechts. Onder het kopje Systeem druk je op Instellingen en vervolgens op Account. Rechts in het menu tref je Gezinsinstellingen aan. Door op Gezinsleden beheren te drukken, kun je het account van je kind aan je eigen profiel koppelen. Vervolgens kies je voor dit account onder hetzelfde kopje en kun je beginnen met instellingen wijzingen.

Zo kun je bijvoorbeeld een leeftijdsgrens instellen voor je kind, waardoor ze geen games spelen die niet voor hen bedoeld zijn – wederom afhankelijk van de PEGI-keuring van een spel. Onder Privacy en onlineveiligheid / Xbox Live-privacy / Details bekijken en aanpassen / Kopen en downloaden kun je instellen dat je kind eerst toestemming moet vragen voor het aanschaffen van digitale software. Je kunt dit ook standaard instellen door de optie Standaardinstellingen voor kinderen of Standaardinstellingen voor tieners te selecteren.

©PXimport

Onder het kopje Privacy en online veiligheid kun je tevens alles instellen met betrekking tot communicatie met andere mensen op Xbox Live, het online netwerk van de Xbox One, inclusief de type berichten die kinderen kunnen ontvangen. Microsoft heeft daarvoor verschillende berichtenfilters klaarstaan. Wil je echter tijdslimieten instellen voor je kinderen, dan zul je van de Xbox naar de computer moeten gaan, want dit regelen we namelijk via de website van Microsoft.

©PXimport

Ga voor het regelen van de schermtijd naar deze pagina. Als je inlogt met het Microsoft-account dat je gebruikt op de Xbox, staan hier de profielen van jezelf en van je kind(eren). Zoek nu de naam van je kind op en druk op de optie Schermtijd. Selecteer vervolgens de optie Aan. Hier kun je nu een tijd instellen, bijvoorbeeld van acht uur in de ochtend tot acht uur in de avond. Vanaf acht uur in de avond is het dan niet meer mogelijk om games en apps op te starten op een Xbox One.

Je kunt ook per dag instellen hoeveel tijd een kind op de console kan doorbrengen, dat gaat via dezelfde pagina. Per dag selecteer je een bepaald aantal uur. Help je kind herinneren dat hij of zij dan ook moet uitloggen als er even niet gespeeld wordt, want de klok tikt zolang het profiel actief is. Via Systeem / Instellingen / Voorkeuren / Meldingen / Xbox-meldingen / Systeem / Systeemmeldingen aan stel je in dat je kind op tijd een bericht krijgt, voor het aflopen van de limiet.

Nintendo Switch

Als je ouderlijk toezicht wil instellen op Nintendo Switch, dan heb je ook een app nodig die je kunt downloaden voor Android of iOS. Heb je geen (geschikte) smartphone of tablet, dan kun je dit ook via de console regelen. Echter, dan zorg je er alleen voor dat je een leeftijdsbeperking instelt, zodat kinderen niet spelen wat ze niet horen te spelen. Via de app genaamd ‘Ouderlijk Toezicht voor Nintendo Switch’ krijg je toegang tot veel meer opties voor de hybride spelcomputer.

Als de gratis app eenmaal op je smartphone staat, dan dien je in te loggen met een Nintendo-account. Heb je die nog niet, zorg er dan voor dat je er eentje aanmaakt. Je moet als ouder of verzorger tenminste 18 jaar of ouder zijn om gebruik te kunnen maken van de mogelijkheden. Ga nu naar de Nintendo Switch die je wil instellen, verbind hem met het internet en ga naar Instellingen. Druk links in het menu op Ouderlijk toezicht. Rechts vind je nu de knop voor de koppeling met de applicatie.

©PXimport

Vervolgens legt Nintendo heel uitgebreid uit wat de mogelijkheden zijn. Zo kun je bijvoorbeeld een tijdslimiet voor profielen instellen, zodat kinderen niet te lang gamen. Zodra de limiet behaald is, ziet het spelende kind dat in beeld staan. Houdt een kind zich niet aan de afgesproken tijden, dan kun je ervoor zorgen dat de software – de game die gespeeld wordt – automatisch onderbroken wordt. Jij bepaalt dan vervolgens of het kind na dat moment nog verder mag spelen, of niet.

©PXimport

De applicatie van Nintendo geeft ook een gemakkelijk overzicht van wat je kind speelt en hoe lang er gespeeld wordt. Je kunt dat op zowel dagelijkse als maandelijkse basis bekijken, waardoor je dus een goede indruk krijgt van de tijd die je kind spendeert aan videogames. Verder stelt de app voor smartphones en tablets je in staat aspecten te beperken, zoals games spelen waar ze te jong voor zijn, communicatie met anderen en het delen van posts op sociale media, zoals Twitter of Facebook.

©PXimport

▼ Volgende artikel
Wanneer is een tv écht te groot voor je woonkamer?
Huis

Wanneer is een tv écht te groot voor je woonkamer?

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Als je té dicht op je televisie zit, kun je de kleurenleds van elkaar onderscheiden.

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Je moet je hoofd fysiek draaien

Als je tijdens het kijken naar een film ondertiteling leest en daardoor de actie boven in het scherm mist, of als je je nek daadwerkelijk moet draaien om van de linker- naar de rechterhoek te kijken, is het scherm te groot voor je kijkafstand. Je verliest het overzicht.

De tv past fysiek niet op het meubel

Dit klinkt misschien logisch, maar wordt vaak genegeerd. Als de pootjes van de tv net aan op de rand van je tv-meubel balanceren, of als het scherm breder is dan het meubel zelf, oogt dat niet alleen goedkoop, het is ook onveilig. Een scherm dat buiten de kaders van het meubel steekt, is enorm kwetsbaar voor (om)stoten.

Je ziet pixels of rastervorming

Ga op je favoriete plek op de bank zitten. Zie je bij normaal HD-beeld een soort hordeur-effect of individuele blokjes? Dan zit je te dichtbij voor dat specifieke formaat. Dat is geen kwestie van wennen; het is een mismatch tussen resolutie, inch-maat en kijkafstand.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

▼ Volgende artikel
Microsofts Xbox Developer Direct heeft de code gekraakt
Huis

Microsofts Xbox Developer Direct heeft de code gekraakt

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Watch on YouTube

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.