Chris van ‘t Hof heeft opnieuw een boek over hackers afgeleverd, een onderwerp waar hij zich al jaren mee bezighoudt via een praatprogramma en reportages. In ‘Cyberellende was nog nooit zo leuk’ legt de niet-hacker uit hoe de Nederlandse hackwereld in elkaar steekt, wat er goed gaat en wat er beter kan.

Zes jaar geleden bracht Van ‘t Hof het boek ‘Helpende hackers’ uit. ‘Cyberellende was nog nooit zo leuk’ is een vervolg dat de uiteenlopende kanten van de Nederlandse en internationale hackerscene beschrijft. Van ‘t Hof kent die scene goed, zo laat hij blijken via zijn persoonlijke schrijfstijl. Hij bezocht de afgelopen jaren talloze bekende en minder bekende hackersevenementen in binnen- en buitenland, waar hij sprak met (ethisch) hackers over hun werkwijze en ervaringen met het bedrijfsleven en overheidsinstanties. Ook sprak hij de afgelopen jaren tientallen hackers in zijn praatprogramma Hack Talk. 

Dit boek is geen objectief naslagwerk over ethisch hackers, maar bevat wel allerlei tips en geleerde lessen van die hackers. De materie is te lastig voor wie niets van de hackerscene weet, maar is wel toegankelijk voor de PCM-lezer.

Uiteenlopende onderwerpen, interessant perspectief

Prettig vind ik dat Van ‘t Hof een breed scala aan relevante onderwerpen behandelt. Van een uitgebreide reconstructie van een ransomware-aanval op een Nederlandse universiteit en wat rechtszaken over computervredebreuk betekenen voor ethisch hackers tot hoe de politie cybercriminelen helpt en de feestjes op hackersevenementen. 

©PXimport

Interessant vind ik de werkwijze van Van ‘t Hof. Hij is geen journalist die met een notitieblok een middag rondloopt op een driedaags hackerscongres om er een verhaal over te schrijven. Nee, hij werkt drie dagen mee als vrijwilliger, geeft een presentatie en feest ‘s nachts mee met de hackers. Het levert een ander, completer beeld op van dit soort evenementen en hackers in het algemeen. Helemaal omdat hij beschrijft waarom organisaties als het Nationaal Cyber Security Centrum en de Belastingdienst ook aanwezig zijn.

De terugblikken op reportages zijn interessant, maar worden (gelukkig) ook afgewisseld met ander soorten hoofdstukken. Denk aan een verhelderende uitleg over wat autisme betekent voor hackers, portretten van (onderbelichte) vrouwelijke ICT-helden en aandacht voor het Dutch Institute for Vulnerability Disclosure (DIVD) – waar Van ‘t Hof medeoprichter van is. 

Hoewel het boek flink wat (on?)bewuste sluikreclame maakt voor de werkzaamheden van de auteur, is het een aanrader als je meer wilt weten over het hoe en wat van (ethisch) hacken.

Gratis als e-book

Het boek ‘Cyberellende was nog zo leuk’ heeft het ISBN 9789082346244 en kost 21 euro als paperback. Interessant is dat je het boek als e-book gratis kunt downloaden op de website van Van ‘t Hof. In dat geval kun je een donatie doen aan het DIVD. 

‘Cyberellende was nog zo leuk’ telt 254 pagina’s.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.