Chris van ‘t Hof heeft opnieuw een boek over hackers afgeleverd, een onderwerp waar hij zich al jaren mee bezighoudt via een praatprogramma en reportages. In ‘Cyberellende was nog nooit zo leuk’ legt de niet-hacker uit hoe de Nederlandse hackwereld in elkaar steekt, wat er goed gaat en wat er beter kan.

Zes jaar geleden bracht Van ‘t Hof het boek ‘Helpende hackers’ uit. ‘Cyberellende was nog nooit zo leuk’ is een vervolg dat de uiteenlopende kanten van de Nederlandse en internationale hackerscene beschrijft. Van ‘t Hof kent die scene goed, zo laat hij blijken via zijn persoonlijke schrijfstijl. Hij bezocht de afgelopen jaren talloze bekende en minder bekende hackersevenementen in binnen- en buitenland, waar hij sprak met (ethisch) hackers over hun werkwijze en ervaringen met het bedrijfsleven en overheidsinstanties. Ook sprak hij de afgelopen jaren tientallen hackers in zijn praatprogramma Hack Talk. 

Dit boek is geen objectief naslagwerk over ethisch hackers, maar bevat wel allerlei tips en geleerde lessen van die hackers. De materie is te lastig voor wie niets van de hackerscene weet, maar is wel toegankelijk voor de PCM-lezer.

Uiteenlopende onderwerpen, interessant perspectief

Prettig vind ik dat Van ‘t Hof een breed scala aan relevante onderwerpen behandelt. Van een uitgebreide reconstructie van een ransomware-aanval op een Nederlandse universiteit en wat rechtszaken over computervredebreuk betekenen voor ethisch hackers tot hoe de politie cybercriminelen helpt en de feestjes op hackersevenementen. 

©PXimport

Interessant vind ik de werkwijze van Van ‘t Hof. Hij is geen journalist die met een notitieblok een middag rondloopt op een driedaags hackerscongres om er een verhaal over te schrijven. Nee, hij werkt drie dagen mee als vrijwilliger, geeft een presentatie en feest ‘s nachts mee met de hackers. Het levert een ander, completer beeld op van dit soort evenementen en hackers in het algemeen. Helemaal omdat hij beschrijft waarom organisaties als het Nationaal Cyber Security Centrum en de Belastingdienst ook aanwezig zijn.

De terugblikken op reportages zijn interessant, maar worden (gelukkig) ook afgewisseld met ander soorten hoofdstukken. Denk aan een verhelderende uitleg over wat autisme betekent voor hackers, portretten van (onderbelichte) vrouwelijke ICT-helden en aandacht voor het Dutch Institute for Vulnerability Disclosure (DIVD) – waar Van ‘t Hof medeoprichter van is. 

Hoewel het boek flink wat (on?)bewuste sluikreclame maakt voor de werkzaamheden van de auteur, is het een aanrader als je meer wilt weten over het hoe en wat van (ethisch) hacken.

Gratis als e-book

Het boek ‘Cyberellende was nog zo leuk’ heeft het ISBN 9789082346244 en kost 21 euro als paperback. Interessant is dat je het boek als e-book gratis kunt downloaden op de website van Van ‘t Hof. In dat geval kun je een donatie doen aan het DIVD. 

‘Cyberellende was nog zo leuk’ telt 254 pagina’s.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.