JBL durft te innoveren met de Tour Pro 2 bluetooth in ears. Aan de oortjes zelf valt die vernieuwing niet af te zien, en te horen. Maar wel op het oplaaddoosje, dat is uitgerust met een scherm. Wat je ermee kunt en of het de moeite waard is lees je in deze JBL Tour Pro 2 review.

Normaliter is het oplaaddoosje één van de onderwerpen waar je snel klaar mee bent in de review van bluetooth in-ears. Je vertelt wat over de accucapaciteit (hoe vaak kan het doosje de oortjes volledig opladen), de oplaadmogelijkheden van het doosje zoals draadloos of via een usb-c-poort en het formaat en gewicht; is het doosje makkelijk mee te nemen in een tas of broekzak.

Lees ook: de beste bluetooth in-ears getest

Bij de JBL Tour Pro 2 is dat wel even anders. Alle aandacht wordt juist afgeleid naar de opbergcase in plaats van de oortjes zelf. In het doosje zit namelijk een klein touchscreen verwerkt met een doorsnee van 1,45 inch (dat is omgerekend 3,7 centimeter). Dit schermpje kun je gebruiken om je muziek te bedienen en afspeelmodus te selecteren. Denk hierbij aan de ruisonderdrukking of omgevingsgeluidmodus.

Tevens kun je met widgets andere informatiepaneeltjes op het schermpje toveren. De terugvindfunctie van de oortjes of de equalizer. Volume en andere afspeelinstellingen zijn allemaal beschikbaar, evenals meldingen die worden weergegeven op het schermpje en het zetten van een timer. Tevens kun je zelf een achtergrond selecteren, zo heeft die saaie plastic case opeens een persoonlijk tintje.

Zo durft JBL op een creatieve manier te innoveren en ook op de lange termijn zijn er genoeg nieuwe functies te bedenken voor zo’n schermpje. Denk aan weersinformatie, de geschatte afspeelduur of schakelen tussen audiobronnen. Het persoonlijke tintje dat je met de wallpaper meegeeft aan het opbergdoosje is ook een leuke toevoeging. Toch heeft het schermpje een hoog gimmick-gehalte. Het weet zich niet onmisbaar te maken en biedt allemaal functionaliteiten die je smartphone ook biedt. Je kunt net zo goed je smartphone erbij pakken voor dezelfde geluidsbediening en meer.

Het scherm haalt natuurlijk wel zijn energie uit de accu van het doosje. Dat gaat ten koste van de oplaadcapaciteit, hoewel dat in praktijk mee lijkt te vallen. Laden verloopt nog altijd zoals ik gewend ben. Dat is natuurlijk afhankelijk van hoe vaak je het scherm gebruikt. Daarbij moet ik toegeven, door de misbaarheid van het schermpje was dat niet bijzonder regelmatig. In praktijk merkte ik toch dat ik liever mijn telefoon pakte of de tikbediening op de oortjes gebruikte in plaats van het case-schermpje.

Kortom, er valt genoeg te zeggen over de case. En natuurlijk is het vermelden ook waard: de accucapaciteit van de case is 850 mAh (een oortje heeft een eigen accuutje van 70 mAh). Je kunt het oplaaddoosje zowel draadloos als bedraad met usb-c opladen en het formaat van de case blijft klein genoeg om het doosje in een broekzak of handtas weg te steken.

En dan de oortjes

Goed, de meeste aandacht wordt begrijpelijkerwijs getrokken door dat schermpje. Maar die oortjes verdienen eigenlijk alle lof. Het ontwerp, met het steeltje uit het oor, is zeer functioneel door het lage gewicht en de rubber tipjes zorgen ervoor dat je ze op maat afstelt. Hierdoor blijven de oortjes goed zitten, ook tijdens het sporten en heb je geen last wanneer je de JBL Tour Pro 2 lang draagt.

Ook de geluidskwaliteit is prima. Het geluid klinkt krachtig en helder. Vooral de midden- en hoge tonen klinken goed. Het basgeluid is wat aan de doffe kant. Je hebt beschikking over meerde luistermodi. De ruisonderdrukking valt wat tegen, ondanks dat JBL stelt dat deze ‘adaptief’ is en dus aanpast aan de omgeving waar je je in bevindt. De omgevingsgeluidmodus werkt uitstekend om bewust te zijn van bijvoorbeeld verkeer en mensen om je heen. Er is ook een talk through modus. Ondanks dat deze afspeelmodus het volume ook verlaagt, werkt het wel. Ik was in staat om zowel muziek te luisteren als een gesprek te houden.

Over gesprekken gesproken. De microfoons volstaan ook om zelf verstaan te worden bij het (video)bellen. Tenslotte biedt JBL ook ruimtelijk geluid aan, oftewel spatial sound. Hoewel veel audiomerken hierop inzetten zijn in-ears niet het beste product voor een ruimtelijke audio-ervaring. Ik merkte dan ook niet echt een noemenswaardige geluidsbeleving op. Sterker nog, wanneer ik spatial sound uit zet lijkt het geluid wat voller te klinken.

De accuduur van de oortjes is prima. Je kunt meer dan negen uur luisteren zonder afspeelmodus ingeschakeld. Luister je met ruisonderdrukking of omgevingsgeluid aan, dan is de accuduur zo’n drie uur korter.

JBL-app

Hoewel je bij het schermpje terecht kunt voor bediening van de muziek en luisterinstellingen van de oortjes, heeft JBL ook een keurig verzorgde app voor Android en iOS. Hierin kun je net nog even wat meer zaken configureren, zoals de tikbediening, automatisch afspelen, persoonlijke geluidsinstellingen en desgewenst spraakassistentie.

Tenslotte de bluetooth verbinding tussen de headset en de smartphone: die ondersteunt bluetooth 5.3. De ondersteuning van bluetooth codecs valt wat tegen. Alleen AAC wordt ondersteund. Voor Apple-apparaten de best beschikbare codec. Voor Android zijn er betere codecs, zoals aptX of LDAC. Helaas worden deze niet ondersteund.

Conclusie: JBL Tour Pro 2 kopen?

Het oplaaddoosje met het scherm is de meest opvallende eigenschap van de JBL Tour Pro 2. Een leuke innovatie, maar in praktijk niet onmisbaar. Het leidt eigenlijk ook een beetje af van het feit dat de bluetooth in-ears verder prima presteren. Qua geluidskwaliteit en accuduur. Ook de pasvorm en de app vallen positief op.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.

Tijdens de Xbox Developer Direct gisteren werden er naast Fable en Forza Horizon 6 ook twee andere games getoond: Game Freaks actie-rpg Beast of Reincarnation en de nieuwe Double Fine-game Kiln.

De Xbox Developer Direct werd gisterenavond uitgezonden en richt zich zoals elk jaar op het aan het woord laten van diverse ontwikkelaars. Daarbij lag de focus vooral op de studio Playground Games, en toonden zij de aankomende spellen Fable en Forza Horizon 6. Maar er werd meer getoond.

Beast of Reincarnation

Eén van de games die de revue passeerden, was Beast of Reincarnation. Deze actie-rpg speelt zich af in een post-apocalyptische versie van Japan. Daar gaan spelers op avontuur met Emma en Koo. Laatstgenoemde is een wolf die Emma vergezelt.

Het Japan in deze game wordt geteisterd door de 'Blight', en Emma en Koo moeten dit tegengaan door het op te nemen tegen krachtige vijanden genaamd Nushi en vervolgens hun krachten absorberen. Daarbij delen Emma en Koo een speciale connectie: wanneer Emma bijvoorbeeld een vijandelijke aanval tegenhoudt, zullen Koo's krachten zich opbouwen tot ze zogeheten Blooming Arts kan inzetten als aanval.

Beast of Reincarnation komt in de loop van aankomende zomer uit voor Xbox Series X en S, pc en PlayStation 5. Ook zal het spel meteen op Xbox Game Pass komen te staan. Opvallend daarbij is dat de game ontwikkeld wordt door Game Freak, dat vooral bekend is van de Pokémon-games. Game Freak zelf is echter onafhankelijk van Nintendo.

Kiln

De andere game die tijdens de Xbox Developer Direct gisteravond werd getoond, is Kiln. Deze nieuwe game van Double Fine Productions - een studio bekend om zijn unieke spellen zoals Psychonauts, Keeper en Broken Age - betreft een online multiplayergame waarin spelers aardewerk creëren met klei om een kleine geest uitrusting te geven.

Spelers bepalen daarbij zelf het uiterlijk van het harnas van dit wezen. De potten waarin hij plaats kan nemen kunnen vervolgens ook gedecoreerd worden naar smaak. Wanneer de uitrusting af is, vecht men het uit in 4v4-gevechten. Daarbij moet wel gelet worden op de vorm van het aardewerk, want een grotere creatie maakt de speler logischerwijs ook langzamer.

Kiln komt ergens aankomend voorjaar uit voor Xbox Series-consoles, PlayStation 5 en pc, en zal op release ook meteen op Xbox Game Pass komen te staan. Geïnteresseerden kunnen zich alvast aanmelden voor een bètatest. Na de release van de game is het de bedoeling dat er nieuwe maps en modi aan het spel worden toegevoegd.