De LG Tone Free DFP8 is een setje oordoppen dat beschikt over een aantal interessante functies, die niet allemaal met muziek en audio te maken hebben. De oordoppen zijn gemaakt in samenwerking met het high-end audiomerk Meridian Audio en hebben een adviesverkoopprijs van 179 euro. Maar wat haal je daarvoor precies in huis?

Het is even zoeken wat precies de rol is van Meridian Audio als het gaat om de audioproducten van de Zuid-Koreaanse fabrikant LG. De samenwerking levert – aldus de bedrijfscommunicatie – louter voordelen op, maar concrete aanwijzingen over die voordelen blijven uit.

Meridian Audio is een high-end audiomerk dat als eerste een digitale, actieve luidspreker ontwikkelde en heeft ervaring met digital signal processing (ook wel DSP genoemd). Daarnaast is de audiofabrikant medeverantwoordelijk voor high resolution (hi-res) audioformaten en master quality authenticated (MQA). Voor niet-kenners is dat nog steeds abracadabra, maar het klinkt in elk geval indrukwekkend.

Wat graafwerk maakt duidelijk dat Meridian Audio wel degelijk iets toevoegt aan in elk geval het setje LG Tone Free DFP8-oordoppen. Zo beschikken de oordoppen over Headphone Spatial Processing. Dat is audiotechnologie uit de schuur van het high-end audiomerk, dat voor een ruimtelijk geluid moet zorgen.

Als gebruiker moet je het gevoel krijgen “omhuld te worden door geluid”. 3D Sound Stage, een ander onderdeel, gooit er een schepje bovenop. Daarmee wordt het geluidsveld via ruimtelijke upmixing uitgebreid “om een levensechte audio-ervaring te bieden”. Dat klinkt leuk en aardig, maar dat levert mogelijk bewerkte audio met wat vervormingen op.

©PXimport

UVnano case als uniek onderdeel

Voordat we het geluid beoordelen, nemen we een stapje terug om de specificaties en (unieke) functies te belichten. De oordoppen hebben drivers van 8 millimeter, waardoor er redelijk wat ruimte is voor een mooie klankweergave. Ze bieden ipx4-bescherming aan en overleven zweet tijdens het sporten of een kortdurende regenbui.

Daarnaast is er actieve ruisonderdrukking, touchbediening via de oordoppen en levert LG enkele geldoppen mee van verschillende formaten. Als het goed is zit er een goed formaat voor jouw gehoorgang tussen, maar heel uitgebreid is de selectie helaas niet. De accu’s in de oordoppen doen het acht uur, maar als je het opbergdoosje meeneemt is er een maximale gebruikersduur van 24 uur.

Opladen kan overigens op twee manieren. Bijvoorbeeld via de meegeleverde oplaadkabel. En anders is draadloos opladen een optie, wanneer je beschikt over een Qi-oplader. Je kunt hiervoor een speciale oplaadmat of -accessoire aanschaffen of even checken of je smartphone draadloos opladen van andere apparaten ondersteunt. Toestellen van Samsung en OnePlus kunnen dat bijvoorbeeld.

Een uniek onderdeel van de LG Tone Free DFP8 is de UVnano case. Het opbergdoosje kan 99,9 procent van de bacteriën doden die op de oordoppen aanwezig zijn, door middel van uv-licht. Uit onderzoek blijkt dat dit soort producten vol zitten met bacteriën, die bijvoorbeeld oorontsteking kunnen veroorzaken. Het speciale doosje haalt ze dus bijna allemaal voor je weg.

©PXimport

Personaliseringsopties via de app

Via de gratis app, beschikbaar voor Android en iOS, krijg je toegang tot een aantal personaliseringsopties. Zo verander je met een druk op de knop wat het geluidsprofiel is van de LG Tone Free DFP8. LG biedt standaard vijf opties aan, maar je kunt als gebruiker ook twee profielen opslaan die je zelf helemaal instelt.

Bovendien bepaal je in welke mate de geluidsonderdrukking werkt. Je kunt je helemaal afsluiten van je omgeving, zet de ruisonderdrukking uit of kiest voor een soort combinatie. Dan krijg je iets meer van je omgeving mee, waardoor de baslaag ietwat naar de achtergrond verdwijnt. De onderdrukking werkt redelijk en filter irritante geluiden als typen op een toetsenbord, bijvoorbeeld.

Verder kun je via de app je oordoppen terugvinden wanneer je ze kwijt bent, stel je in dat de muziek automatisch op pauze gaat wanneer je de oordoppen uit je oren haalt en kun je de touchbediening vergrendelen. Zo voorkom je dat er ineens iets gebeurt op het moment dat je een oortje uit je oor haalt of even wat beter wil positioneren.

En dat positioneren doe je waarschijnlijk vaker dan je zou willen. Want ontzettend comfortabel zitten de LG Tone Free DFP8-oordoppen niet. Niet voor langere luistersessies in elk geval. Hoewel dit voor iedereen anders is, heeft het wel iets te maken met het design van het product. De geloordoppen zitten namelijk minder comfortabel dan traagschuim, zoals op de Sony WF-1000XM4.

©PXimport

Audio-ervaring op z’n minst redelijk te noemen

Het is duidelijk dat LG met de Tone Free DFP8 een breder publiek wil aanspreken. Vooral de prestaties van de baslaag en middentonen komen goed uit de verf. Helemaal wanneer je de ruisonderdrukking helemaal aanzet; dan dreunen de onderste tonen goed door. Maar dat gaat helaas ten koste van details en hogere tonen.

Gitaarsolo’s vallen daardoor een beetje in het niet en komen niet volledig tot hun recht. De hogere tonen worden vrij snel afgemeten, waardoor muziek – die je bekend in de oren klinkt – anders klinken dan voorheen. Het ligt ook een beetje aan welk geluidsprofiel je binnen de app selecteert. Sommige profielen bewerken de audio meer dan andere.

De neutrale geluidsmodus geeft de voorkeur aan gebalanceerd geluid en dat hoor je goed. Hogere tonen krijgen iets meer ruimte, stemmen verdwijnen niet naar de achtergrond en de baslaag is minder krachtig. Treble Boost duwt die baslaag nog verder weg, waardoor details op de achtergrond veel beter tot hun recht komen.

En dan hebben we bijvoorbeeld nog de opmerkelijke 3D Sound Stage. Dit modus moet ervoor zorgen dat je geniet van zeer ruimtelijk geluid; een basiskenmerk van de LG Tone Free DFP8. Hoewel de zangpartijen inderdaad verder weg klinken in vergelijking met andere profielen, klinkt het niet per se beter. Vooral de hogere tonen komen (lichtelijk) vervormd uit de bus.

De neutrale modus geniet in elk geval de voorkeur van ondergetekende. Het geluid is daarmee het meeste in balans. De ruimtelijkheid komt ook meer naar voren; je hebt niet het idee dat al het geluid direct vanuit het midden van je hoofd afkomstig is. Maar aan beide beiden kanten van het audiospectrum merk je dat er (kleine) vervormingen plaatsvinden.

©PXimport

LG Tone Free DFP8 – conclusie

Je kunt een hoop problemen die we ondervinden met de audio natuurlijk opvangen door zelf een geluidsprofiel samen te stellen. Dan had het tof geweest als LG of Meridian ook technologie in de app stopte waarmee je het bereik van je eigen gehoor kon testen, zodat je een echt persoonlijke geluidservaring kon samenstellen. Maar helaas, die modus is niet aanwezig.

Dit alles wil niet per se zeggen dat de LG Tone Free DFP8 een slechte set oordoppen is. Maar het is wel zo dat we meer verwachten wanneer we de stempel van Meridian Audio voorbij zien komen. Dit zijn geen oordoppen die klinken als high-end oortjes.

De LG Tone Free DFP8 zijn prima midrange oordoppen, die nog best aan de prijs zijn. Maar ondanks dat is het wel een compleet pakket met redelijke wat opties, een audio-ervaring die in de neutrale stand beter geluid ten gehore brengt dan menig concurrerend model voor dezelfde prijs en een unieke functie aanbiedt in de vorm van de UVnano case.

De beweringen over die case kunnen we niet volledig testen, waardoor we LG dus op zijn woord moeten geloven. Mocht het allemaal kloppen, dan is het wel een fijn idee dat de bacteriën dus verdwijnen en je minder kans op een oorontsteking hebt.

Mocht je de LG Tone Free DFP8-oordoppen voor een prijs van 100 euro of minder tegenkomen, dan kun je ze meenemen; want voor die prijs krijg je niet snel beter. Heb je echter meer te besteden, dan doe je er goed aan door voor de Sony WF-1000XM4 te kiezen. Die oordoppen klinken en zitten namelijk veel beter, maar zijn ook een stuk duurder.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.