In navolging van eeuwige concurrent Apple verkoopt nu ook Samsung een Ultra-smartwatch. Niet alleen de naam is geleend, ook het ontwerp toont duidelijke overeenkomsten. Opmerkelijk, maar de slimme horloges bijten elkaar niet. Apple's model werkt namelijk alleen met een iPhone en die van Samsung enkel met Android-smartphones. In deze Samsung Galaxy Watch Ultra-review lees je onze bevindingen met de premium smartwatch.

Je kunt de Galaxy Watch Ultra kopen in drie kleuren met uiteenlopende bandjes qua kleur en uitstraling. Het horloge heeft ondersteuning voor zowel bluetooth als 4G. Dankzij die 4G-ondersteuning kun je de smartwatch ook zonder gekoppelde smartphone gebruiken, mits je een e-simkaart met aparte databundel aanschaft voor het horloge.

Groot, degelijk ontwerp

"Hé, heb jij nu ook een Apple Watch Ultra?" is een vraag die we in de afgelopen week meermaals gesteld kregen. Op de uitleg dat dit een Samsung-horloge is, volgde steevast het antwoord dat hij dan wel héél erg lijkt op die van Apple. Dat kunnen we niet ontkennen. Wat niet wegneemt dat de smartwatch goed in elkaar zit. De behuizing is stevig en het meegeleverde bandje draagt erg prettig. Het oledscherm oogt kleurrijk en kan erg helder, wat handig is in de buitenlucht. We moesten wel wennen aan een rond scherm in een vierkante behuizing. Aan de rechterkant zitten drie fysieke knoppen om snelle acties te starten.

©Rens Blom

Houd er rekening mee dat de Galaxy Watch Ultra een grote en zwarte smartwatche is, grofweg vergelijkbaar met Apple's model. Wat betekent dat hij goed tot zijn recht komt om een bredere pols, maar lomp oogt om een smallere pols.

©Rens Blom

Sportiever dan dat jij bent

Van een Ultra-smartwatch mag je heel wat verwachten. Samsung lost die belofte in. De Galaxy Watch Ultra kan tegen extreme temperaturen (-20 tot 55 graden Celsius), is waterdicht tot liefst honderd meter diepte en moet nog steeds werken op een hoogte van 9000 meter boven zeeniveau. De hoogste berg ter wereld tikt 8848 meter aan. Kortom: dit horloge is sportiever dan dat jij bent.

Al onze sportieve activiteiten in Nederland worden in ieder geval netjes en nauwkeurig bijgehouden. Een voorbeeld: bij het meten van onze vaste sportsessie binnen op een circuit komt de Galaxy Watch Ultra bijna op dezelfde statistieken (zoals het aantal verbrande calorieën) uit als de trainingsapparatuur. Die apparatuur is eerder heel nauwkeurig gebleken. De smartwatch noteert overigens een iets kortere trainingstijd, vermoedelijk omdat de trainingsapparatuur rekening houdt met de tijd om tussen de apparaten te wisselen.

©Rens Blom

De enige statistiek die de Galaxy Watch Ultra wel eens mis heeft, is onze slaapduur. Op onderstaande schermafbeelding zie je bijvoorbeeld dat het horloge noteert dat we op een avond om 23:20 in bed zijn gaan liggen en 12 minuten later in slaap gevallen zijn. Maar we zijn om 22:00 in bed gaan liggen, hebben het horloge op dat tijdstip ook in de bedmodus gezet (om het scherm op zwart en notificaties op stil te zetten) en zijn gaan slapen. De smartwatch zit er dus ruim een uur naast. De tijd van opstaan klopt wel.

©Rens Blom

De accu van het horloge gaat bij ons – in de normale modus en met het scherm altijd aan – net geen twee volle dagen mee. Bij zuiniger gebruik, zoals het scherm alleen aan laten springen bij beweging, haal je makkelijk twee dagen, zelfs bijna drie. Een oplaadkabeltje zit in de doos.

©Rens Blom

Uitgebreide app

We gaven het in het begin al aan: de Samsung Galaxy Watch Ultra werkt alleen met een Android-smartphone. Dat kan een toestel van Samsung zijn, maar ook een smartphone van een ander merk (met uitzondering van Apple, dat moge duidelijk zijn). Samsung biedt je dus meer keuze, maar maakt je er wel op attent dat het horloge alleen volledig tot zijn recht komt als het gekoppeld is aan een Samsung-smartphone. Alleen dan kun je bijvoorbeeld de snurkdetectie gebruiken, een functie die wij niet gemist hebben.

De smartphone-apps (twee ja) die bij het horloge horen zijn prettig in gebruik en bieden veel mogelijkheden. Wij zijn er erg tevreden over. Zo zijn we in app één blij met de uitgebreide functies om te sleutelen aan wijzerplaten, om tot die ene wijzerplaat te komen die precies doet wat je wilt.

©Rens Blom

De gezondheidsinformatie die de Galaxy Watch Ultra overdag en eventueel 's nachts verzamelt, zie je ook helder terug in app nummer twee. De apps werken – zo hebben we ervaren – helemaal naar behoren op een niet-Samsung-smartphone.

Op het horloge zelf is Google Wear OS geïnstalleerd, dat toegang geeft tot bekende apps als WhatsApp, Google Maps en Spotify.

Conclusie: Samsung Galaxy Watch Ultra kopen?

Het moge duidelijk zijn dat Samsung zich bij de ontwikkeling van de Galaxy Watch Ultra sterk heeft laten inspireren door de Apple Watch Ultra. Dat levert een smartwatch op die (te) herkenbaar oogt, maar technisch gelukkig erg goed in elkaar zit. Dit horloge meet alles wat je wilt weten, en dan nog haal je er waarschijnlijk lang niet alles uit. Met die Ultra-naam zit het dus wel goed, zeker aangezien de accu een paar dagen meegaat. Onder de streep is de Samsung Galaxy Watch Ultra gelukkig wel een goede – maar dure – keuze als je een Android-smartphone gebruikt en een heel complete smartwatch zoekt.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.