De Grit X2 Pro is de nieuwe multisport smartwatch van Polar. Het horloge is identiek aan het top-sportmodel de Vantage V3, maar dan in een extra fraaie verpakking en zonder de fouten die wij daarin ontdekten. De premium-prijs die Polar ervoor vraagt is te hoog.

Je hoeft geen topsporter te zijn om een sportwatch te dragen, zoals je ook geen avontuurlijk leven hoeft te leven om het stoere uiterlijk van de Polar Grit X2 Pro-serie te waarderen. In stijlvol donkergrijs of zwart en voorzien van een bezel met gradenboog en stoere torx-schroefjes, is het een sieraad zeker aan de iets forsere mannenpols. Met 48,7mm doorsnee en 13,4 mm hoogte is de behuizing namelijk zeker niet klein. Het gewicht van 79 gram inclusief de siliconen armband maakt het echter prima draagbaar. Speelt geld geen rol, dan is er bovendien ook een titaniumversie die behalve 15 gram lichter ook een werkelijk prachtige extra set leren armbandjes heeft.

Lees ook: Review Polar Vantage v3 - Alleen hardware is niet genoeg

Polar Grit X2 Pro: Specificaties

©Polar

Functionaliteit

De Grit X2 Pro heeft een kompas, een versnellingsmeter en ook een barometer. Voor meer medische input is er een temperatuurmeter die ‘s nachts de variatie in de lichaams- en huidtemperatuur registreert, een SpO2-sensor voor de hoeveelheid zuurstof in het bloed en een optische hartslagmeter waarmee je nu ook een elektrocardiogram (ECG) kunt maken. Het ECG is echter alleen informatief, anders dan bij Garmin en Apple is het ECG van Polar niet medisch gecertificeerd.

©Edmond Varwijk

Na enkele weken de Grit X2 Pro dag en nacht gedragen te hebben, beschikt Polar over voldoende gegevens om ook echt adviezen over de status van de cardiobelasting en de dagelijkste frisheid te geven en bijvoorbeeld slaap- en hersteladviezen te geven. Bij sportieve inspanning analyseert Polar de inspanning en adviseert over de volgende training, de hersteltijd, en berekent hij de VO2-waarde (een indicatie voor de fysieke gesteldheid). Ook waarschuwt het apparaat wanneer je te veel traint en het aan te bevelen is wat rust te nemen of andere trainingsvormen in te lassen. Behalve op de smartwatch zijn al deze gegevens en analyses vooral goed te bekijken in de Polar Flow-app en op de Flow-website.

©Edmond Varwijk

Offline kaarten en navigatie

Kaarten en navigatie zijn belangrijke functies van een sporthorloge, en dat geldt zeker voor een avonturen-smartwatch als deze Grit X2 Pro. Standaard zijn kaarten van Noord-Amerika en West-Europa aanwezig, en extra gedetailleerde kaarten kunnen worden ingeladen. Helaas laat het 32GB RAM-geheugen zich niet ook bijvoorbeeld met (offline) muziek of podcasts vullen, want met alleen kaarten krijg je het geheugen eigenlijk niet vol.

De navigatiefunctie is vooral geschikt om de eigen route terug te vinden (dit onderdeel ontbrak ineens in de Vantage V3, maar is nu weer terug) of door een GPX-bestand te laden en de route te volgen. Polar heeft zelf geen routefunctionaliteit, maar werkt met Komoot en Strava (routes en segmenten). Dat werkt goed, maar een betaald abonnement bij deze services is wel nodig om ze echt te kunnen gebruiken. Gebruik van Komoot heeft als voordeel dat de Grit X2 Pro bij het naderen van een kruising een signaal geeft; bij routes van Strava of een geïmporteerde GPX-route is deze functionaliteit er niet.

©Edmond Varwijk

©Edmond Varwijk

De hardware

De Grit X2 Pro beschikt over een prachtig amoled-scherm met mooie kleuren. Dat laat zich vlot bedienen via vijf fysieke knoppen of het aanraakscherm en elke combinatie daarvan. Anders dan de Vantage V3 is de Grit X2 Pro tot 100 meter waterdicht én beschikt hij over nog krasvaster saffierglas.

Het verschil had nog groter kunnen zijn, want in onze review van die Vantage V3 waren wij erg negatief over de vele bugs in zowel de firmware van die smartwatch als in de bijbehorende app. Met de nieuwste 2.0.19 firmware zijn die problemen er voor de Grit X2 Pro en inmiddels ook voor de Vantage V3 niet meer. Verder zijn er echter geen verschillen, niet in de hardware en ook niet in de functionaliteit van de Grit X2 Pro ten opzichte van de toch wel heel veel goedkopere Vantage V3.

Afhankelijk van het model van de Grit X2 Pro waarmee je de Vantage V3 vergelijkt, is deze laatste maar liefst 150 of zelfs 270 euro goedkoper. En dat is serieus geld.

©Polar

De software

Nu de belangrijkste softwareproblemen zijn opgelost, is het tijd dat Polar weer eens nieuwe functionaliteit gaat toevoegen. Want in vergelijking tot de concurrentie blijft het merk wel achter. Dat geldt voor meer geavanceerde sport- en gezondheidsfuncties, maar ook de smartwatchfunctionaliteit. Je kunt binnenkomende berichten lezen, muziek besturen en bijvoorbeeld het weerbericht bekijken, maar offline muziek beluisteren, gesprekken aannemen en een betaalfunctie ontbreken. 

Ook de al vaker hier uitgesproken noodzaak het uiterlijk van de firmware eens te vernieuwen is nog altijd niet gehonoreerd. De manier waarop menu’s en belangrijke onderdelen van de firmware zich nu presenteren, is zeker niet van het premium-niveau waarop Polar deze Grit X2 Pro aanprijst en doet ook geen recht aan de resolutie en kleuren van het prachtige amoled-scherm.

Conclusie

De Grit X2 Pro is een prachtige sportieve smartwatch waarvan het uiterlijk alleen door de Titan-versie nog wordt overtroffen. Je moet echter wel erg graag een stoere Polar om de pols willen, want de prijs die Polar voor deze modellen vraagt is te hoog in vergelijking met de concurrentie. Wil je wel een Polar, maar niet de hoofdprijs betalen? De Vantage V3 beschikt over nagenoeg dezelfde hardware en functionaliteit voor heel veel minder geld.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.