Polar noemt de Ignite 3 een fitness- en wellnesshorloge. Het lijkt vooral geïnspireerd door de Garmin Venu 2-serie, de ook al minder harde serie gps-smartwatches van dat merk. Betekent dit dat de tijd van bikkelhard sporten en zweten ook bij Polar voorbij is en je met de Ignite 3 vooral een heel smaakvolle activiteiten-tracker aan de pols hebt? En is het voor de echte sporter dan nog wel een goede keuze?

Dat Polar met de Ignite innoveert begint al bij de kleuren. Waar zwart en metaalkleuren al jaren het aanbod dicteren is de Ignite 3 in meerdere kleuren beschikbaar en elk met bijpassend gekleurd bandje. Behalve “night black”, gewoon zwart dus, zijn er een zandkleurige behuizing met een grijze band, een paarse behuizing met paarse band en een koperkleurige behuizing met zwarte band.

Voor elk wat wils dus en zeker aantrekkelijk voor wie wel een sportieve smartwatch ambieert maar geen enorm masculien apparaat aan de pols wil hebben. En masculien is de Polar Ignite 3 zeker niet, het is een van de dunste smartwatches ooit! De kunststof behuizing met een subtiel gevormde metalen rand is slechts 9,5 mm dik en weeg ook nog eens slechts 35 gram. Een ongekende prestatie al komt die wel met een nadeel zoals we later zullen zien. Maar het design van de Ignite 3 is erg geslaagd.

Lees ook: Helpt een smartwatch je gezonder te leven?

AMOLED

De Polar Ignite 3 beschikt over een mooi 416 x 416 pixels scherp AMOLED-scherm. Om de batterij te besparen schakelt het kort na elke aanraking of moment dat het horloge opmerkt dat er gekeken wordt, terug in een standaard stand waarop alleen heel licht de klok en de wijzers te zien zijn. Geen always-on dus maar prima voor het dagelijks gebruik.

Polar weet hiermee een accuduur te bereiken van 100 uur bij normaal gebruik en 30 uur training. Officieel is na vijf dagen de Ignite 3 helemaal leeg en moet opgeladen worden, verstandiger is dit al een dag eerder te doen. Opvallend detail, de oplaadkabel van de Ignite 3 heeft weer een andere connector en ook weer anders dus dan van de recent geteste Polar-modellen zoals de Pacer Pro en Vantage V2. De nieuwe connector is kleiner en trefzekerder dan die van de genoemde modellen, maar dat kon ook al snel. Deze hele industrie zit op draadloos opladen te wachten, wie durft?!

Interface loopt achter

Helaas zet  de frisse opmaak van de buitenkant zich niet binnen de Ignite door. Hier biedt de Ignite 3 dezelfde interface als op alle andere Polar-smartwatches en die interface begint steeds meer te knellen. Het is niet strak, het is vaak niet mooi en het is soms ook ronduit onduidelijk. En dat is extra lastig omdat de Ignite maar één fysieke knop heeft en de bediening dus vooral via het aanraakscherm gebeurt. En swipen is veel meer dan bediening via knoppen afhankelijk van een goede en duidelijke interface. Bij knoppen weet je als gebruiker na enige tijd de voor jou belangrijkste combinaties ongezien uit te voeren en heb je bovendien de haptische feedback als bevestiging. Bij bediening via aanraken ontbreekt iedere merkbare feedback van het apparaat waardoor dit minder efficiënt en ook minder trefzeker is. In de testperiode mist we hierdoor de registratie van twee trainingen. Wel alles geveegd en gedrukt op het scherm, maar niet goed opgepakt door de Ignite 3.

Waar dat aan ligt blijft gissen. Hoewel Polar aangeeft een snellere processor te gebruiken in de Ignite, heel snappy reageert het apparaat niet altijd. Ook wat deze prestaties betreft kan de Polar software dus wel een makeover gebruiken.

Sport en wellness

 De Ignite 3 biedt zoals elk horloge van dit merk een veelheid aan opties voor sport-, wellness- en ook activiteittracking. Dat gaat van het aantal trappen en stappen per dag, via registratie van de slaap gedurende de nacht, ademhalingsoefeningen, naar specifieke registraties van route, snelheid en hartslag bij sportieve prestaties.

Het aantal ondersteunde sporten is groot en omvat zowel binnen- als buitensport maar multisporten ontbreken. Polar biedt een aantal aanvullende analyses zoals van nachtelijk herstel, trainings- en voedingsadviezen en de mogelijkheid voor specifieke doelen zoals een halve of hele marathon te trainen. Een stap vooruit is de introductie van Voice Guidance. Deze biedt gesproken Nederlandstalige feedback tijdens het sporten en soms ook bij de bediening van het horloge. Denk hierbij aan het starten en stoppen van een training, maar ook de afstand, een gemiddelde snelheid of het binnen of buiten een hartslagzone trainen. Hiervoor is het wel nodig dat de Ignite een verbinding met een smartphone heeft. De Ignite heeft immers zelf geen luidspreker en evenmin is het mogelijk een headset direct op de smartwatch aan te sluiten.

Matige GPS, geen navigatie

Er is echter ook een flinke tegenvaller bij de Ignite 3 en dat is nota bene de GPS. Hoewel Polar een nieuwe chip gebruikt die naast GPS ook Glonas, Galileo en andere positiesystemen ondersteunt, is deze onvoldoende nauwkeurig. Bij registratie door meerdere GPS-apparaten tegelijk is er altijd verschil tussen de apparaten maar de afwijking die de Ignite 3 soms laat zien is te groot en te vaak. Hopelijk is het een softwareprobleem dat zich laat oplossen maar het kan ook de prijs zijn die op dit moment nog betaald moet worden om tot een zo dun en lichtgewicht smartwatch te komen. Hoewel het geen relatie zal hebben met de matige GPS, ook kaarten en navigatie ontbreken op de Ignite 3. Via FitSpark biedt Polar dagelijks kant-en-klare trainingsadviezen afgestemd op de conditie, eerdere trainingen en het herstel tijdens de nacht.

Polar Flow blijft een van de beste

De synchronisatie van geplande en voltooide trainingen evenals spontane fietstochtjes of wandelingen, gebeurt via Polar Flow. Dit is de combinatie van een website en apps voor iOS en Android zoals eigenlijk alle merken sporthorloges die inmiddels wel biedt. Door regelmatig het gps-sporthorloge met de smartphone te verbinden blijven alle gegeven gesynchroniseerd en kun je bijvoorbeeld een training plannen. Flow is en blijft een prima onderdeel van het aanbod van Polar dat de koper van een van haar sporthorloges bovendien onbeperkt gratis kan gebruiken.

Conclusie: Polar Ignite 3 kopen?

Met de Ignite 3 levert Polar niet zijn beste gps-smartwatch zover af maar wel een opvallende. Het ontwerp, het ongekend lage gewicht en het mooie AMOLED-scherm zullen zeker kopers aanspreken en overtuigen. Zolang zij voldoende hebben aan een gps-sporthorloge dat vooral leuke statistiekjes en inzichten oplevert zoals het aantal stappen dat je zet per dag en het aantal calorieën dat je verbruikt, zal ook niemand teleurgesteld zijn.

Voor echte duursporters of iedereen die zich echte sportieve doelstellingen heeft gesteld, is de Ignite 3 niet de goede keuze. Voor hen is een horloge met vijf knoppen voor de bediening, net even snellere software en vooral een nauwkeurigere GPS te belangrijk. Met Polar Flow en nieuwe functies zoals SleepWise blijft Polar innoveren en biedt het samen met de apps en websites een zeer goede aanvulling op de functionaliteit van de Ignite 3.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.