Sekstoys zijn er in allerlei soorten en maten, maar de meeste subtiele exemplaren hang je gewoon om je nek. Erotische sieraden zijn er steeds meer: seksualiteit mag gezien worden, al blijft het tegelijkertijd vaak heel subtiel.

De wereld van erotiek en seks wordt vaak al heel spannend gevonden, maar opvallend genoeg is ook die van sieraden rondom dit onderwerp erg interessant. Vanuit de BDSM-wereld ken je het wel uit films: hondenkettingen en handboeien komen er geregeld voorbij. Maar je kunt ook met lust en verleiding spelen door simpelweg een subtiel kettinkje te dragen. 

Referenties of functionele sieraden

Daarin kunnen we het onderscheid maken tussen referentiesieraden en functionele sieraden. Referentiesieraden laten andere mensen zien dat je een bepaalde seksuele voorkeur hebt, op zoek bent of zijn simpelweg een leuke manier om een knipoog naar seks of het vrouwelijk lichaam te geven. Functionele sieraden kunnen ook echt iets. Voordat we daarmee doorgaan, bespreken we eerst een aantal interessante referentiesieraden.

Sommige sekstoymerken bieden ze aan, maar ook creatievelingen op Etsy: kettinkjes met daaraan een ‘pentekening’ van een vagina, een hangend 3D-model van een clitoris of een vingerende gouden hand van Biird. Er zijn ook sieraden die je naakte lijf extra in het zonnetje zetten, zoals een decolletéketting, die van de nek tot in het decolleté gaat en om het lijf heenloopt. Erg subtiel en erg verleidelijk.  

©Тимур Конев - stock.adobe.com

De bekendste: Crave Vesper

Maar er zijn ook functionele seksuele sieraden, waarbij je zowel iets moois draagt als kunt gebruiken. Het mooie hieraan is dat mensen die ervan weten meteen zien wat je draagt, terwijl onwetenden geen idee hebben en gewoon denken dat je een mooi hangertje om hebt. Crave Vesper is de bekendste. Dit is een staafvormig hangertje dat iets weg heeft van een spijker. Het sieraad is mooi om te zien, maar ook heel fijn om te gebruiken: het is namelijk ook een vibrator.

De ketting is van roestvrij staal en hij komt in zilver, rose en goud. Je kunt hem opladen via usb, hij is spatwaterdicht en heeft zelfs verschillende modi. Niet slecht voor een apparaatje van maar 9,7 centimeter lang en 0,8 centimeter in diameter. Ideaal om tegen de clitoris aan te houden als je even druk van de ketel wil halen. Hij is overigens niet voor inwendig gebruik. Deze ketting kost tussen de 70 en 100 euro, afhankelijk van het type en waar je hem koopt.

In het verlengde van de Crave Vesper is er ook een vibrerende ring. Ze heet Clio en je kunt de ring zowel als fashion-statement dragen als gebruiken bij seksuele handelingen: je hebt hem immers toch al om je vinger. Het is een vrij stil apparaat, hij heeft één trilstand en qua batterijduur gaat hij 1 uur mee. Je laadt hem op via usb. Ook hierbij is het aan te raden hem voorzichtig te gebruiken en op te passen voor water en andere vloeistoffen. Naast dat voor beide sieraden geldt dat je ze goed schoon moet houden, zoals je ook je andere seksspeeltjes goed reinigt (in dit geval met een lichtvochtige doek en wat milde zeep bijvoorbeeld).

Er is ook een au-armband die weer op een heel andere manier functioneel is: en die is niet voor iedereen. Dit is bedoeld voor mensen die van wat prikkeling in de vorm van pijn houden. Het lijkt een gewoon touw-armbandje, maar er zit een langwerpige, koperen kraal op die kan zorgen voor striemen en een tikkeltje pijn. In de BDSM-wereld zijn er veel van dit soort alternatieven, naast armbanden om te laten zien of je een dom of een sub bent. Er zijn veel mogelijkheden en je kunt er een hele studie op loslaten, al zijn dit wel vaak lederen bandjes, dus geen fragiele, zilveren kettinkjes zoals de hierboven beschreven exemplaren.

©LIGHTFIELD STUDIOS

Genitale sieraden en tepelverfraaiing

Er is overigens nog een categorie die we tot nu toe onbesproken hebben gelaten, namelijk genitale sieraden. Dit zijn bijvoorbeeld cockringen, maar ook kettinkjes die je rond het vrouwelijke geslachtsdeel kunt gebruiken, zoals een clitorisklem. En zoals we allemaal nog weten van ‘nipplegate’ zijn er ook tepelsieraden om je tepelhof van mooie zilveren of gouden versiersels te voorzien. Er zijn ook zilverkleurige tepelklemmen en kettinkjes die zowel mooi zijn, als een sexy functie hebben. Ook steeds vaker gezien zijn de glitterstickers voor op tepels, waarmee je je tepelhof van wat bling kunt voorzien.

Het moge duidelijk zijn: er zijn ontzettend veel sieraden om te verleiden, te laten zien wie je bent of zelfs een orgasme mee te kunnen krijgen. Vooral in de wereld van BDSM zijn sieraden een belangrijk onderdeel, maar ook als je niet zo in die wereld zit, maar alleen al als sexy knipoog wil laten zien dat je een seksueel wezen bent, dan zijn er allerlei kettingen, oorbellen en armbanden om uit te kiezen. Sieraden kunnen zowel extra stimulatie bieden, zoals tepelschuifjes, als verleiden, zoals decolletékettingen. Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om helemaal niets aan te hebben: geen kleding én geen sieraden: dat is minstens net zo verleidelijk.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.