De Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 is een slimme, elektrische tandenborstel die tijdens de introductie een adviesprijs had van 299 euro. Inmiddels is de tandenborstel wat langer op de markt, waardoor de prijs gezakt is. Dat maakt hem mogelijk interessanter voor veel mensen. Tijd om te kijken hoe deze tandenborstel in de praktijk bevalt. ID.nl-redacteur Wesley heeft hem uitgeprobeerd.

Wanneer je een eerste blik werpt op de Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900, dan heb je niet meteen het idee te maken te hebben met een ontzettend dure elektrische tandenborstel. Het design is minimalistisch en naast wat led-lampjes en een enkele knop valt er niets te beleven. Dat is niet per se een nadeel, omdat het product an sich strak oogt. Dat gaat voor een deel ten koste van de functionaliteit, aangezien je nu veel functies via een gratis te downloaden app bedient.

Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900

De slimme tandenborstel wordt geleverd met een draagbare oplaadcase, die van leerachtig materiaal gemaakt is. Dat geeft het pakket een wat meer premium gevoel mee, ook al is het (gelukkig) geen echt leer. Binnen die case kun je de 9900 kwijt, evenals twee tandenborstelkopjes. Er is helaas geen ruimte voor een oplaadkabel. Maar aangezien je de hoes kunt opladen met een usb-c-kabel, is de kans groot dat je die waarschijnlijk toch al bij je hebt voor je smartphone.

Verder krijg je een draadloze oplader waarop je de Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 kunt plaatsen. Die oplader bestaat uit twee onderdelen die je van elkaar af kunt halen en heel gemakkelijk schoonmaakt. Er zit ook een stroomkabel bij; dit is een usb-c-kabel die in een adapter past. Aangezien de kabel los te gebruiken is, kun hem ook via andere opladers of stroombronnen opladen. En door de usb-c-aansluiting is er altijd wel een oplader in de buurt.

Opvallend aan deze slimme tandenborstel is dat je maar één type borstel hebt. Als verstokte gebruiker van een elektrische Braun-tandenborstel vergeet ik nog wel eens welk kopje ik had of nodig heb en dat levert vaak een kort stressmoment op. Meestal past het opzetborsteltje wel dat ik uiteindelijk in huis haal, maar bij deze Philips hoef je dus nergens over na te denken: het is één smaak en niet anders. Wil je toch een andere poetsbehandeling, dan kun je die via de Sonicare-app activeren op je smartphone.

Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 met app

Je koppelt de Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 via bluetooth aan je Android-smartphone of iPhone. Binnen de app krijg je tips en trucs te zien voor betere poetsresultaten, evenals een overzicht van alle momenten dat je de tandenborstel gebruikt hebt. Mocht je dus ook maar érgens over twijfelen, dan kun je met een paar keer tikken meer leren over algemene tandenborsteltips en je eigen poetsgedrag. In de basis een heel fijn idee, maar er valt wel een kanttekening bij te plaatsen.

Die kanttekening is dat de app alles bij benadering doet en het op algemeenheden houdt. Tijdens het tandenpoetsen kun je begeleiding activeren, die je in realtime feedback geeft over je poetsgedrag. Je ziet waar je nog wat beter je best moet doen en waar het goed gaat. Ook krijg je middels een timer te zien wanneer het tijd is om de volgende sectie van je gebit schoon te maken. Na afloop zie je in een overzicht staan waar het allemaal goed ging en waar je de volgende keer beter je best moet doen.

De app maakt onderscheid tussen de binnen- en buitenkant van je gebit. Per regio krijg je een bepaalde tijd voorgeschreven en binnen die tijd moet je alles schoonmaken. Omdat de app de tandenborstel niet precies volgt en alleen aangeeft waar die wanneer moet poetsen, kun je achteraf niet even snel bijsturen om een achtergesteld plekje van extra aandacht voorzien. Natuurlijk kun je dat wel zelf besluiten – maar die resultaten worden dan niet meegenomen binnen de Sonicare-app.

Het kan dus zijn dat de app denkt dat je slechter gepoetst hebt dan dat je daadwerkelijk gedaan hebt en dat levert een vertekend beeld op van je poetsgedrag. In de tandenborstel zit een sensor die weet of je aan de binnen- of buitenkant poetst, maar ook dan weer alleen wanneer je je aan de regels van de borstel houdt. Wijk je van het script af, dan werkt de poetsbegeleiding dus niet. En daardoor zijn de resultaten, die je altijd kunt raadplegen, ook minder waardevol (zeker wanneer dit vaak gebeurt).

Binnen de app kun je kiezen voor verschillende soorten poetsbeurten en dat is erg fijn. Ik ben bijvoorbeeld erg fan van het programma dat rekening houdt met je tandvlees. De poetsbeurt duurt daardoor wel wat langer: meer dan drie minuten. Maar in het kader van welzijn waren dit twee mooie rustmomenten op de dag. In de ochtend, maar ook zeker in de avond. Tijdens die drie minuten en twintig seconden ben je alleen bezig met je gebit en verder met helemaal niets...

...Tenzij je smartphone ineens afgaat en begint te trillen. Voor elke poetsbeurt moet je namelijk je smartphone erbij pakken en bluetooth activeren, want anders kan de Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 logischerwijs geen verbinding maken. Dat vond ik zelf nogal een obstakel, omdat ik mijn smartphone soms wel eens wegleg. Ik snap dat het inherent is aan het product, maar dit – samen met de soms tegenvallende resultaten – zorgt ervoor dat ik snel uitgekeken ben op poetsbegeleiding.

Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 zonder app

Je kunt er ook voor kiezen om de Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 zonder app te gebruiken, maar dan is de ervaring wel veel minder premium. Zonder app kan de tandenborstel gelukkig via de led-ring onderop feedback geven over je poetsgedrag. Als je te veel druk zet of te hard schrobt, verandert die van kleur. Ook kun je de intensiteit aanpassen. Je krijgt toegang tot drie standen. Tot slot weet je wanneer de accu leeg is of wanneer je het borstelkopje moet vervangen.

Je krijgt dus geen toegang tot uitgebreide feedback zoals in de app en – belangrijker nog – je kunt niet van poetsstand veranderen. En dan is het ineens wel jammer dat er geen alternatieve borstelkopjes bestaan. Wanneer je liever niet elke dag de app wilt gebruiken, is er nog wel een tussenweg. Je stelt hem gewoon één keer in en laat de app dan links liggen. Via trillingen in het handvat voel je wanneer het tijd is om van mondregio te wisselen, dus gelukkig is de tandenborstel niet volledig onbruikbaar.

Poetsen met Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900

Omdat ik al jarenlang gebruikmaak van een elektrische Oral-B-tandenborstel was ik voornamelijk erg benieuwd naar het schone mondgevoel dat de Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 zou kunnen gaan opleveren. De Braun-kopjes die ik doorgaans gebruik zijn rond en best flexibel. Ze geven me het idee dat ik per tand schoonmaak, ongeacht de hoek die ik hanteer. Tot nu toe had ik geen reden om van tandenborstel(kop) te wisselen; brengt de 9900 daar verandering in?

Ja en nee. Ik ben zeer enthousiast over de poetskwaliteit en het langwerpige borsteltje. Want ik heb daadwerkelijk het idee dat mijn tanden schoon zijn en dat mijn tandvlees rustig en minder geïrriteerd is. Dat borsteltje pakt meteen een breed deel van mijn gebit mee, waardoor ik ook minder geneigd was hevig heen en weer te bewegen. Daarbij wel aangetekend dat dat afhankelijk is van de hoek van de tandenborstel. Bij de voortanden hield ik hem bijvoorbeeld rechtop, waardoor er meer bewegingen nodig waren.

Dat resulteerde soms in wat spatgevaar. Zeker wanneer je de wat langere programma’s gebruikt, dan kan de hoeveelheid speeksel en tandpasta snel oplopen. Wanneer je daar met je snel pulserende borstel (van 62.000 poetsbewegingen per minuut!) langs komt, dan springt er nog wel eens wat omhoog. Dat laatste merk ik eigenlijk nooit met de tandenborstel(kop) van Braun.

Verder wil ik benadrukken dat de Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 behoorlijk stil is voor een elektrische tandenborstel en dat de vele trilbewegingen aangenaam aanvoelen. De tandenborstel zelf ligt comfortabel in de hand en met een enkele pakbeweging haal je hem zo van de lader. Ook plaats je hem moeiteloos terug. Aan de toegankelijkheid ligt het dus niet. De accu gaat maximaal veertien dagen mee, maar dat is sterk afhankelijk van hoe vaak je poetst en met welk programma.

Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 kopen?

Ik heb de Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 als een ontzettend fijne tandenborstel ervaren. Hij poetst lekker, geeft me een schoon gevoel en is zacht voor mijn tandvlees (wat een voordeel is, aangezien mijn tandarts altijd zegt dat ik gevoelig tandvlees heb). Hij oogt prima, ligt lekker in de hand en de trilbewegingen in de mond voelen aangenaam. Maar dit is niet genoeg om de prijs te rechtvaardigen (op moment van schrijven is de laagste prijs 229 euro).

Aangezien het een slim product is, kun je de Philips Sonicare DiamondClean Prestige 9900 samen met een app gebruiken. Via de app krijg je toegang tot extra opties, die helaas zonder app niet beschikbaar zijn. Ook kun je in realtime feedback krijgen, maar die gaat dan weer niet verder dan wat algemeenheden. Daardoor merk ik dat ik de tandenborstel minder met de app ben gaan gebruiken; met één keer instellen werkt die verder namelijk ook prima zonder. Dan maar geen feedback en tips.

Wanneer je helemaal geen app gebruikt, dan voelt de ervaring een beetje karig. Daardoor raden we aan hem wel minimaal met app uit te proberen of in te stellen. Daarna hoef je niet per se constant de app aan te hebben staan. Aan het comfort en de poetskwaliteit ligt het niet. Maar de prijs maakt het wat lastig – al zijn concurrerende modellen vaak even duur. Zodra de prijs onder de 200 euro zakt, dan is dit gevoelsmatig een heel aantrekkelijk pakket, waarmee je gebit schoon voelt en is.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.