Warmtepompen zijn er in verschillende soorten en maten. De meeste warmtepompen bestaan uit een binnenunit en een buitenunit. In dit artikel gaan we dieper in op de verschillende typen buitenunits. De meeste buitenunits zijn een zogeheten monoblock of split. Wat is het verschil tussen beide typen en wanneer kies je voor de een of voor de ander? Is er iets te kiezen? We leggen het uit!

In samenwerking met LG

Uitzonderingen

Laten we voordat we dieper ingaan op de monoblock en de split eerst nog even kijken naar het totaalplaatje. Feit is dat niet iedere warmtepomp een buitenunit heeft; er zijn twee typen warmtepompen die géén buitenunit hebben. Dit zijn de bodemwarmtepomp en de ventilatieluchtwarmtepomp:

·         Een bodemwarmtepomp haalt warmte uit de bodem. Er wordt een bodembron aangelegd door leidingen te boren in de ondergrond van jouw tuin. Doordat dit hele systeem zich ondergronds bevindt, staat of hangt er geen zichtbaar apparaat in je tuin. Geen buitenunit dus.

·         Luchtwarmtepompen halen warmte uit ofwel de buitenlucht, ofwel de ventilatielucht in jouw woning. Bij de laatste optie is er óók geen buitenunit. Een ventilatiewarmtepomp haalt zijn warmte uit de aanwezige lucht in de woning en hoeft dus geen lucht van buiten de woning aan te trekken . Daarom is er geen buitenunit nodig.

Twee smaken: split en monoblock

De bodemwarmtepomp en de ventilatiewarmtepomp vormen samen maar een klein deel van de warmtepompen in Nederland, omdat ze niet altijd toepasbaar of te kostbaar zijn. De meest voorkomende optie is daarom de luchtwaterwarmtepomp mét een buitenunit. Daarin kennen we dus twee smaken: de split en de monoblock.

 De split-buitenunit wordt in Nederland het meest geplaatst. Deze buitenunit is bij lagere vermogens qua afmetingen gelijk aan de bekendere airco-buitenunit (zo’n 110 centimeter breed, 50 centimeter diep en 75 centimeter hoog). Split-buitenunits worden in de regel geplaatst op een garagedak, in de tuin of ze worden aan de gevel gehangen. Leidingen verbinden de buitenunit met de unit in de woning. Het koelcircuit wordt verdeeld over de binnen- en buitenunit van de warmtepomp en er loopt een koudemiddel door de leidingen.

Hierin zit het belangrijkste verschil met de monoblock. Bij een monoblock-warmtepomp, zoals de LG Therma V Monobloc, zit het volledige koelcircuit van de warmtepomp in de buitenunit en lopen de leidingen met warm water van buiten naar binnen. Omdat het volledige koelcircuit in de buitenunit zit, is de buitenunit groter en zwaarder dan die van de split buitenunit. Binnen is daardoor minder ruimte nodig. In de regel zijn monoblocks zwaarder, en dus minder geschikt om aan een gevel te monteren.

Welke type kiezen?

De keuze voor een split of monoblock wordt vaak ingegeven door de beschikbare ruimte binnen en buiten het huis. Heb je binnen weinig ruimte, dan is het logischer te kiezen voor een monoblock-oplossing. Kun je daarentegen buiten alleen een buitenunit plaatsen door hem op te hangen aan de gevel, dan zul je eerder kiezen voor een split-systeem.

Wat ook een rol speelt is de bevoegdheid van de installateur: iedere installateur mag een monoblock-warmtepomp plaatsen, maar voor het aansluiten van een split-warmtepomp heeft een installateur een zogeheten F-gassen-certificering nodig. Heeft een installateur deze niet, dan zal hij altijd kiezen voor een monoblock-oplossing. Omdat bij een monoblock het hele koelcircuit in de buitenunit zit, blijft het koudemiddel ook in de buitenunit, waardoor de verbinding met de binnenunit eenvoudiger is. Hoewel de prestaties meestal vergelijkbaar zijn, is een monoblock meestal iets duurder in aanschaf. Monoblocks zijn daarentegen wel eenvoudiger aan te sluiten, waardoor de installatiekosten iets lager liggen. 

Hydrosplit-systeem

LG biedt, naast monoblock en split, nog een derde mogelijkheid aan: het zogeheten hydrosplit-systeem. Een hydrosplit-warmtepompsysteem werkt op dezelfde manier als een splitsysteem. Het grote verschil is echter dat in plaats van koelmiddel-leidingen tussen de binnen- en buitenunits zoals bij een split-systeem, een hydrosplit waterleidingen gebruikt. Het gebruik van water voor verwarming zorgt voor een veiligere woonomgeving, omdat het risico dat er koelmiddel in het interieur van een huis lekt, wordt geëlimineerd. Er zijn verschillende opties voor binnenunits beschikbaar voor hydrosplit-systemen, zoals wandmodellen en IWT-units (all-in-one-modellen met een geïntegreerde buffer voor tapwater). All-in-one-modellen zijn overigens ook geschikt voor split-systemen.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.