Zowel luchtwarmtepompen als airco’s hebben een buitenunit. Deze externe units worden bij voorkeur op een locatie geplaatst waar ze niet in het oog springen, want bij de meeste merken zijn dat nogal lompe apparaten die nooit voor een schoonheidsprijs in aanmerking zullen komen. De esthetiek is één argument waarom men zo’n omkasting of cover om de buitenunit plaatst, maar er zijn nog andere goede redenen om dat te doen, zoals lawaai en geluidsoverlast.

Er zijn fabrikanten (zoals Viessmann) die veel aandacht besteden aan vormgeving van de buitenunit, maar bij de meeste merken zien de apparaten er zo'n beetje hetzelfde uit. Een omkasting geeft deze unit een modern, luxueus uiterlijk. Bovendien is de unit hierdoor bestand tegen weersomstandigheden zoals sneeuw, regen, hagel en felle zon. Een ander voordeel is dat de buitenunit, waarin toch een roterende ventilator en elektromechanica zit, hierdoor een bescherming biedt voor nieuwsgierige kinderen en roekeloze dieren. Zo’n omkasting kan bovendien tegen een stootje, zoals kinderen die een balletje trappen. Ten slotte helpt deze oplossing ook tegen geluidsoverlast. 

Nooit afdekken

Zoek op Pinterest naar ‘warmtepomp omkasting’ en je komt uit bij allerlei oplossingen die handige Harry’s hebben getimmerd. Er is natuurlijk niks mis met dit soort huisvlijt, zolang je de buitenunit maar niet zomaar afdekt. Bij een warmtepomp of airco stromen er immers grote hoeveelheden lucht door de unit om voldoende warmte-energie te onttrekken. De  ventilatoren stuwen lucht door een reeks buisjes waar koudemiddel doorheen stroomt. Dat koudemiddel absorbeert de warmte-energie die is opgeslagen in de buitenlucht.

Als je deze units zou afdekken, neemt de efficiëntie van dit apparaat drastisch af. De omkasting is dus niet zomaar een dichte doos. Hij heeft lamellen voor de aan- en afvoer van lucht naar de buitenunit. Die mag niet te veel worden belemmerd, want dan moet de ventilator van de warmtepomp te hard werken. Bovendien zijn deze zelfgemaakte covers voornamelijk bedoeld om de unit te 'verstoppen'. Er zitten dan ook weinig tot geen creatieve vondsten bij die het geluid van het apparaat dempen.

©Reducd.nl

Materialen

De covers die je in de handel vindt zijn gemaakt uit verschillende materialen, zoals hout, staal, aluminium of kunststof. Ze zijn geschikt voor alle merken en typen warmtepompen en airco’s. De meeste mensen kiezen een omkasting die het best past bij de stijl van het huis. Aluminium en kunststof covers zijn zo goed als onderhoudsvrij. Je moet ze eenmalig monteren en een keer per jaar schoonmaken. Ga je voor een houten omkasting, dan is het verstandig om elk jaar een laag dekkende beits of beschermende olie aan te brengen.

Geluidsisolerend

Hoewel de buitenunits van warmtepompen en airco's aanzienlijk stiller zijn geworden, maken ze nog steeds geluid. Het geronk is voornamelijk afkomstig van de ventilator en de compressor. De juiste omkasting is een beproefde oplossing voor geluidsoverlast. Het gezoem kan storend zijn als de unit zich dicht bij een slaapkamerraam, naast het terras of dicht bij de buren staat. Een goede geluiddempende cover onttrekt de buitenunit aan het zicht en kan tegelijkertijd het geluid met meer dan 75 procent reduceren. Er zijn ook omkastingen die gemaakt zijn van isolerend materiaal, zoals die van Merford. Ze zetten de geluidsgolven bovendien om in warmte. 

De massawet

Het sleutelwoord voor een geluiddempende cover is ‘massa’. Een belangrijk principe van de luchtgeluidsisolatie is de massawet: hoe zwaarder het materiaal, hoe beter de geluiddemping. Daarom bestaat een omkasting van binnen uit zacht absorptiemateriaal of akoestische wol. Hoe groter het oppervlak van zacht absorptiemateriaal, hoe beter. De harde buitenkant van de kast in staal of kunststof zorgt ervoor dat de geluidsgolven afbuigen en alsnog worden geabsorbeerd. Een geluiddempende omkasting zorgt voor een geluidsreductie van 17 dB(A). 

©Reducd.nl

Groot genoeg en demonteerbaar 

Het eerste waar je op moet letten bij de aanschaf van de cover, zijn de afmetingen. De binnenmaat van de omkasting moet uiteraard groot genoeg zijn om de buitenmaat van de buitenunit te omvatten. Bovendien moet een passende kast voldoende lucht kunnen opnemen en uitblazen om de pomp optimaal te laten functioneren. Een goede cover zorgt dat de airco of warmtepomp goed bereikbaar blijft voor onderhoud en reparaties. Dat betekent dat je de omkasting er volledig moet kunnen afhalen. Bovendien moet je af en toe zelf bladeren of ander vuil uit de cover kunnen verwijderen. 

Oplossingen volgens opstelling

Zo’n buitenunit kan op een plat dak staan, aan de gevel hangen of op de grond worden gemonteerd. Voor deze drie mogelijkheden zijn specifieke oplossingen verkrijgbaar voor de omkasting. Moet de cover bijvoorbeeld aan de gevel hangen, dan kun je een bodemplaat bijbestellen om de onderkant dicht te maken. Voor een unit die op een plat dak staat, is er een backcover waarmee je de achterkant (die normaal open is) dichtmaakt. Gaat het om een omkasting op de begane grond, bestel dan opstelvoetjes waardoor de onderkant loskomt van de grond. 

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.