Denk je ook wel eens dat zo een grote tv een uitstekend canvas zou zijn om kunst op te bewonderen? Dat idee had Samsung enkele jaren terug ook, en zo werd The Frame geboren. Deze nieuwste versie pakt bovendien uit met een mat scherm, vrij uniek voor tv’s, maar een geweldige keuze in dit geval.

Kunstkaders hang je aan de muur, dus het hoeft niet te verrassen dat Samsung The Frame specifiek voor wandmontage ontworpen heeft. Niet alleen zit er een slanke muurbeugel in de doos, het toestel zelf is maar 25 mm dik. Zodra je de tv ophangt lijkt hij inderdaad erg op een modern kunstkader. 

Dat kan je nog extra in de verf zetten door te kiezen voor een andere afwerking. Samsung biedt optionele kaders aan in andere kleuren, maar ook met een licht afgeschuinde rand. Zo geef je de tv een passende look voor jouw woonkamer, of mocht je dat wensen zelfs een die mooi bij een bepaald kunstwerk past. De kaders klikken eenvoudig magnetisch vast, dus wisselen is absoluut geen karwei. In de doos vind je ook twee eenvoudige voeten, dus je kan The Frame op een tv-meubel zetten al mis je dan toch een deel van het concept.  

Quasi onzichtbaar aangesloten

Samsung heeft ook al enkele jaren een exclusieve oplossing om alle gedoe met kabels aan je tv te vereenvoudigen: de One Connect Box. En vermits het doel van The Frame is om zo naadloos mogelijk in je interieur te passen kreeg hij ook een One Connect box. Er loopt dus maar een zilverkleurige kabel naar het toestel, die zorgt voor zowel data als stroom. Aan het andere eind van de vijf meter lange kabel vind je de One Connect box waar alle aansluitingen op staan. 

Het is wel niet de nieuwe slanke versie zoals op de QN95B. Stop hem in de kast, samen met je bronapparaten en klaar. Er staan vier HDMI-aansluitingen op, waarvan een met ARC/eARC en een HDMI 2.1-aansluiting met 40Gbps bandbreedte. Die kan dus dienen voor een recente spelconsole of pc en ondersteunt 4K120, ALLM en VRR (HDMI VRR en AMD Freesync). 

De input-lag is verrassend laag: 12,7 ms voor 4K60 en 7,1 ms voor 2K120. Een potje gamen op The Frame: perfect mogelijk. Je vindt ook twee usb-aansluitingen en een optisch digitale audio-uitgang. Er is ethernet, wifi en bluetooth.

©PXimport

Hoe ruim is die kunstcollectie?

The Frame beschikt over een uitgebreide versie van de Ambient Mode die je ook op andere Samsung toestellen vindt. Je kan dus allerlei beelden op het scherm zetten wanneer je geen tv kijkt, zodat de tv de kamer dan toch wat siert. 

De helderheid en kleurtemperatuur kan je manueel aanpassen, maar The Frame beschikt over een ingebouwde lichtsensor en bewegingssensor zodat hij wat slimmer omgaat met energie. Zo merkt de bewegingssensor dat er niemand in de kamer is en schakelt hij na een in te stellen tijd het scherm uit. De lichtsensor past niet enkel de helderheid aan op basis van omgevingslicht, hij merkt ook wanneer het licht volledig uitgaat, en schakelt dan het scherm uit.

Maar de echte meerwaarde van The Frame zit hem in twee specifieke eigenschappen: een mat scherm, en een uitgebreide kunstcollectie. Dat mat scherm is een primeur voor het 2022-model. Ja, een mat scherm is lichtjes nadelig voor het contrast, maar het weegt niet op tegen het effect dat het scherm er veel meer uit ziet als een echt canvas of papier. 

Lastige spiegeleffecten van wat invallend licht, zo typisch op de glossy schermen van andere tv’s, zul je op The Frame nooit zien. Het accentueert met andere woorden heel sterk de kunst-look van The Frame.

©PXimport

De uitgebreide kunstcollectie is de echte blikvanger van The Frame, al moet je er wel een abonnement voor nemen (4,99 euro per maand of 49,90 euro per jaar). Je haalt er meer dan 1.600 kunstwerken mee in huis uit echte top musea en collecties, zoals het Van Gogh museum, het Louvre, het Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, het Prado, Magnum Photos, National Geographic, Yellow Korner en Saatchi Art. 

De werken zijn onderverdeeld in veel verschillende categorieën, zoals onderwerp, kunstvorm, kleur, artiest. Je kan bladeren door het aanbod van een museum, of kijken naar wat populair of nieuw is. Je gekozen werk kan je nog voorzien van een matte, een effen kader waardoor het geheel echt op een kunstwerk lijkt.

De Tizen Smart Hub

Naast die specifieke kunstfunctie kreeg The Frame net zoals de andere 2022-modellen van Samsung de nieuwe Tizen Smart Hub interface die heel het scherm vult. Aan functionaliteit is er dus zeker geen gebrek, denk maar aan Airplay2, Google Cast (voor Netflix en YouTube), Multiview, en natuurlijk een enorm uitgebreid aanbod apps. De witte afstandsbediening is voorzien van een fotovoltaïsch paneel op de achterzijde en een oplaadbare batterij. Voor een snelle boost van de batterijlading is er een usb-c-aansluiting. De remote is eenvoudig maar erg functioneel.

Onze belangrijkste klacht is dat de nieuwe Smart Hub interface een stap achteruit is voor het gebruiksgemak. Hij reageert soms wat sloom, er wordt nogal wat ruimte verspild en de organisatie maakt dat je soms erg veel kliks nodig hebt om ergens te geraken.

©PXimport

Mooie quantum dot-kleuren

Het toestel kan bogen op de goede prestaties van de Quantum Processor 4K. Die zorgt voor mooi upscaling en goede ruisonderdrukking die het enkel moeilijk heeft om kleurstroken in zachte gradiënten weg te werken. De bewegingsscherpte is iets minder goed dan het 120 Hz-paneel doet vermoeden, snel bewegende voorwerpen hebben een duidelijke wazige rand.

The Frame is geen thuisbioscoop tv, maar moet uiteraard wel in staat zijn om kleurrijke kunstwerken weer te geven. En niet te vergeten, je wil er natuurlijk ook tv op kijken. Zijn prestaties plaatsen hem eerder in de middenklasse. 

Het toestel heeft een VA-paneel met edge-led zonder local dimming. Daar haalt hij een meer dan behoorlijk contrast van 4.200:1 mee. Ons testmodel had geen perfecte uniformiteit, in een donker testbeeld was er lichte clouding zichtbaar en op het heldere testbeeld zagen we dat de rand rondom een vage blauwe tint had. Beide problemen waren niet zichtbaar in gewoon beeldmateriaal. 

©PXimport

De achtergrondverlichting maakt gebruik van quantum dots en levert een kleurbereik van 87% P3. The Frame haalt een piekhelderheid van 540 nits, zowel op het 10% venster als op het volledig wit scherm. In SDR, toch het belangrijkst voor de kunstweergave, is de Filmmaker mode uitstekend gekalibreerd. In HDR laat hij een beetje punten liggen. 

Net zoals alle Samsung tv’s ondersteunt The Frame HLG, HDR10 en HDR10+ maar geen Dolby Vision. Gezien de populariteit van Dolby Vision is dat jammer, want gezien de helderheid en kleurbereik zou hij daar veel voordeel uit halen. De tonemapping houdt rekening met de HDR10-metadata, maar clipt een klein beetje witnuances weg en maakt de kleurweergave iets te zwak. Ook zwartdetail is een moeilijke opdracht, daar mis je vaak de fijnste nuances.

Prima audioresultaten

Ondanks zijn slanke profiel beschikt The Frame over een 40 Watt audioconfiguratie met Dolby Atmos ondersteuning. The Frame kan het geluid ook aanpassen op basis van je kamerakoestiek. Zo haalt hij heel degelijke resultaten. De klank was aangenaam, met voldoende volume en de luidsprekers gaan niet snel in vervorming. Er is zelfs een hoorbaar surround-effect voor je films. We missen enkel een wat vollere baslijn, maar dat mag je eigenlijk niet verwachten van een dit toestel.

Conclusie

Samsung is er in geslaagd om een mooie lifestyle tv te maken met een unieke featureset. Het matte scherm wordt niet geplaagd door reflecties, en samen met de goede beeldkwaliteit brengt dat de enorme kunstcollectie prachtig in beeld. De meegeleverde wandbeugel en personaliseerbare kaders zetten dat alleen nog meer in verf. 

The Frame levert ook veel tv of streaming kijkplezier en biedt alles wat nodig is voor een avondje gaming, al zouden we het toestel niet aanraden voor hardcore filmfans, die willen vermoedelijk betere contrastprestaties. Voor dat unieke aanbod vraagt Samsung een vrij stevige prijs, een goede kortingsactie afwachten lijkt ons het best.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.