De Sigma BC 9.16 ATS is een echt instapmodel als het gaat om fietscomputers. Eentje die basisgegevens zoals gemiddelde snelheid, afstand en duur van de rit aangeeft. Leuk voor de fietser die wat cijfers wil bijhouden over zijn of haar fietstocht.

De teller en toebehoren ogen stabiel. De sensor is makkelijk vast te klikken om een spaak en de ontvanger maak je eenvoudig vast aan de voorvork. De ontvanger oogt redelijk groot, maar blijft ook tijdens schokkerige ritjes goed zitten. Ten opzichte van de Sigma BC 5.16 heeft deze teller wel een draadloze verbinding met de ontvanger, wat voor een paar euro meer toch een goede investering is. Bovendien krijg je ook een aantal extra functies, zoals het calorieverbruik en de gemiddelde snelheid. De verpakking belooft ‘instellen via bandenmaat’, als een van de negen functies. Schermverlichting valt helaas niet onder de negen functies. Ook het automatisch aanspringen na een pauze (van meer dan twee uur) is niet inbegrepen.

Hoewel deze fietscomputer echt een instapmodel is, motiveert hij je toch al heel subtiel om jezelf te verbeteren. Naast de actuele snelheid zie je namelijk constant in beeld of je boven of onder je gemiddelde snelheid rijdt. Dit wordt aangegeven met een pijltje. Weliswaar een klein pijltje, maar toch eentje die dwingend weet over te komen. Je wil namelijk niet dat hij naar beneden wijst.

Calorieën

Eén van de functies is dus het weergeven van de verbruikte calorieën. Dit is een leuke toevoeging, ware het niet dat je wat vraagtekens kunt zetten bij de accuraatheid ervan. Ter vergelijking heb ik een aantal ritjes opgenomen met zowel deze Sigma-teller als een Garmin Edge 820. De Garmin registreert ook mijn hartslag (d.m.v. de hartslagband) en neemt dat vervolgens mee in de verbruikte calorieën. Hier zag ik grote verschillen ontstaan tussen beide systemen. De Sigma gaf tijdens een mountainbike-rit van ongeveer 25 kilometer, bijna 50% minder calorieën aan. Het verschil is uiteraard wel te verklaren: de Sigma weet immers niet of je tegen de wind in fietst, bergop, of constant achter iemand aan fietst. Vraag jezelf dus af of je waarde wilt hechten aan het verbruik dat de Sigma meldt.

©PXimport

Waar je wel waarde aan mag hechten, is aan het tellen. De kilometers, (gemiddelde) snelheid, en (uiteraard) klok doen gewoon wat ze moeten doen. Voor de zekerheid heb ik twee andere merken laten meelopen, waarbij deze Sigma exact dezelfde gegevens weergeeft.

Conclusie

Met deze Sigma heb je een uitstekende basisteller, met net even wat meer gemak en functies dan de goedkopere Sigma 5.16. Hij is echt bedoeld voor mensen die de prestaties van de rit als een leuk gegeven zien, niet als een doel op zich. Al is dat pijltje moeilijk te negeren.

Hideki Sato, de ontwerper van zo goed als alle spelcomputers van het Japanse bedrijf Sega, is op 77-jarige leeftijd overleden.

Volgens de Japanse X-account Beep21 (via Eurogamer) is dat afgelopen weekend gebeurd. Precieze details over zijn overlijden zijn er niet.

Sato werd ook wel liefkozend de 'vader van Sega-hardware' genoemd. Hij ging in 1971 bij Sega aan de slag en leidde in de jaren negentig de research & development-afdeling binnen Sega. Begin jaren nul was hij kort de directeur van Sega.

Sato en zijn team ontworpen de meeste hardware van Sega, waaronder consoles zoals de Mega Drive en Dreamcast, alsmede de meeste arcademachines van het bedrijf. In 2008 vertrok hij bij Sega.

Over Sega als consolebedrijf

Sega kreeg vooral voet in de markt met zijn arcademachines, maar bracht ook spelcomputers uit waarmee het zeker in de jaren negentig van de vorige eeuw veel succes had en geduchte concurrentie voor Nintendo vormde.

Met de komst van PlayStation werd Sega's positie binnen de spelcomputermarkt echter steeds kleiner, en na enkele misstappen bij de release van de Saturn-console, bracht het bedrijf al snel de opvolger uit, de Dreamcast. Hoewel deze console geliefd was onder de fans en nog altijd als een van de betere projecten van het bedrijf wordt gezien, bleek het de allerlaatste spelcomputer van Sega te worden. Sindsdien brengt het bedrijf zijn games naar consoles van Nintendo, Sony en Microsoft en pc.

Worstelaar en influencer Logan Paul heeft zijn zeldzame Pikachu Illustrator-Pokémon-kaart verkocht voor 16,49 miljoen dollar.

De kaart werd in 1998 uitgereikt aan winnaars van een tekenwedstrijd georganiseerd door Coro Coro, een Japans mangamagazine. De kaart is zo’n 40 keer gedrukt en is nooit in winkels verkocht, waardoor deze al snel veel geld waard was. Ook werd de art gemaakt door Atsuko Nishida, de artiest die de eerste ontwerpen van Pikachu maakte, en heeft de Pikachu Illustrator-kaart in kwestie een PSA 10-beoordeling. Dat is de hoogste beoordeling van de toestand van Pokémon-kaarten.

Verkocht tijdens veiling

In 2021 kocht Logan Paul de kaart voor 5,28 miljoen dollar, waardoor het meteen de duurste Pokémon-kaart ooit werd. Ook liet hij een ketting en hoes van zo’n 70.000 dollar maken, die hij droeg tijdens verschillende worstelwedstrijden.

De Pikachu Illustrator-kaart werd verkocht via een veiling, die tussen 4 januari en 14 februari liep. Met een openingsbod van 500.000 euro liep het bedrag uiteindelijk op tot zo’n 16,5 miljoen dollar, waarna Guinness World Records bevestigde dat het wederom om de duurste Pokémon-kaart ooit gaat. De nieuwe eigenaar van de kaart is niet bekend.