Met de halfjaarlijkse updates voor Windows krijg je niet alleen de beschikking over een nieuwe Windows-versie waarin bekende fouten zijn verholpen, maar biedt het besturingssysteem soms ook nieuwe features. Een belangrijke nieuwe functie is Windows Sandbox, waarmee je kunt virtualiseren. Hoe werkt virtualiseren met Windows Sandbox eigenlijk?

Met een virtueel besturingssysteem kun je werken in een omgeving die is afgeschermd van de gewone omgeving. Hierin kun je bijvoorbeeld software proberen, buiten je primaire werkomgeving om. Bevalt de software niet? Dan ben je er ook vlot weer van af. Ook geeft een virtuele omgeving de mogelijkheid om instellingen uit te proberen, zonder dat je bang hoeft te zijn dat de computer waarvan je dagelijks afhankelijk bent, wordt veranderd.

Sinds kort kent Windows 10 een nieuwe functie: Windows Sandbox. Zoals de naam al aangeeft, kun je met deze functie met Windows aan de slag in een afgeschermde omgeving die in het Engels sandbox (zandbak) wordt genoemd. Er bestaat wel een belangrijke voorwaarde. Naast het feit dat je moet beschikken over de Windows 10 May 2019 Update, maak je gebruik van Windows 10 Pro of Windows 10 Education. Helaas beschikt de Home-editie van Windows 10 niet over Windows Sandbox.

Uiteraard kun je besluiten om Windows 10 Home te upgraden naar het uitgebreidere Windows 10 Pro, maar er bestaan ook alternatieve manieren om een virtuele omgeving van Windows te maken. Denk aan het het gratis en uitstekende programma Oracle VM VirtualBox. Ook zijn er verschillende betaalde varianten beschikbaar, zoals VMware.

Windows Sandbox kent echter een paar belangrijke voordelen ten opzichte van een ‘traditionele’ virtuele machine. Zo is de virtuele machine ingebouwd en heb je deze dus altijd binnen handbereik zonder te hoeven downloaden en te installeren. Bovendien wordt de Sandbox-omgeving na gebruik altijd automatisch verwijderd. Je begint dus altijd met een schone lei, en dat is ideaal bij het proberen van programma’s

Windows Sandbox-systeemeisen

Windows Sandbox stelt een aantal eisen aan de computer. Naast de vereiste Windows-versie Pro of Education moet ook de hardware van je computer aan enkele eisen voldoen. De computer moet hardwarevirtualisatie ondersteunen - verderop lees je hoe je dit controleert. Verder moet de processor minimaal over 2 kernen beschikken en heeft de computer ten minste 4 GB intern geheugen nodig. Zorg ook voor voldoende vrije schijfruimte: minimaal 1 GB. Dit zijn echter wel de minimale eisen. In de praktijk werkt Windows Sandbox een stuk prettiger als de processor minimaal 4 kernen heeft en de computer is voorzien van 8 GB intern geheugen en een ssd in plaats van een traditionele harde schijf.

Windows geeft zelf aan of je computer ondersteuning biedt voor virtualisatie. Open het Startmenu en typ Opdrachtprompt. Kies Opdrachtprompt. In het nieuw geopende venster typ je Systeminfo.exe, gevolgd door een druk op Enter. Neem nu een kijkje bij Hyper-V Requirements. Ziet je achter elke regel ‘Yes’ of lees je ‘A Hypervisor has been detected’, dan wordt virtualisatie door je computer ondersteund.

©PXimport

Ondersteunt je computer wel virtualisatie, maar is de functie niet ingeschakeld? Het inschakelen gebeurt via het BIOS. Hoe je hiervoor te werk gaat, verschilt per computer. De benodigde instellingen vind je in de BIOS-instellingen, die je bereikt door de computer opnieuw op te starten en tijdens het opstarten te drukken op F1, F10 of een andere toets waarmee je de instellingen opent. Zoek vervolgens naar de virtualisatieopties en schakel deze in.

Windows Sandbox gebruiken

Standaard is Windows Sandbox uitgeschakeld. Voordat we ermee aan de slag gaan, activeren we het onderdeel. Open het instellingenvenster met Windows-toets+I en kies voor Apps. In het venster rechts kies je voor Programma’s en functies. Een nieuw venster wordt geopend. Kies voor Windows-onderdelen in- of uitschakelen. Plaats een vinkje bij de optie Windows Sandbox. Bevestig met een klik op OK. De computer moet hierna opnieuw worden gestart.

Nadat Windows opnieuw is gestart, kun je meteen aan de slag met Windows Sandbox. Open het Startmenu en typ Windows Sandbox. Klik met rechts op Windows Sandbox en kies Als administrator uitvoeren.

©PXimport

De omgeving van Windows Sandbox doet sterk denken aan je eigen Windows-omgeving en dat komt doordat deze daadwerkelijk is gebaseerd op je eigen Windows-installatie. De installatie is inclusief alle updates en de Sandbox-omgeving werkt net zoals je eigen omgeving. Zo kun je er programma’s in installeren en ermee werken. Heb je een installatiebestand op je computer (bijvoorbeeld op het bureaublad van de host-computer), dan kun je dit gebruiken in de virtuele machine: klik met de rechtermuisknop op het bestand en kies Kopiëren. Open nu het Sandbox-venster en klik met de rechtermuisknop op het bureaublad van de virtuele machine. Kies voor Plakken. Vervolgens kun je het programma uitvoeren door erop te dubbelklikken.

Helaas is het (nog?) niet mogelijk om items te verslepen tussen de reguliere omgeving en de virtuele omgeving. Bij sommige andere virtualisatieprogamma’s, zoals Oracle VM VirtualBox, kan dat wel.

Kenmerkend van Windows Sandbox is dat de virtuele omgeving telkens wordt gewist zodra je de Sandbox afsluit. Houd hiermee rekening en ‘bewaar’ dus geen belangrijke gegevens in de Sandbox-omgeving. Die ben je na het afsluiten ervan immers kwijt. Verder werkt de Prullenbak anders in de Sandbox, of beter gezegd: niet. Alle items die je verwijdert, worden direct gewist. Ze komen dus niet in de Prullenbak terecht.

Windows Sandbox afsluiten

Windows Sandbox draait in een venster. Om meer het gevoel te krijgen van een volwaardige omgeving, kun je de Sandbox ook uitvoeren in een volledig scherm. Druk hiervoor op de toetsencombinatie Ctrl+Alt+Break. Het venster schakelt over. Druk nogmaals op dezelfde toetsencombinatie om terug te schakelen naar de vensterweergave. Om de virtuele machine af te sluiten, kies je voor Start, Aan/uit, Afsluiten. Ook kun je het venster gewoonweg sluiten: de omgeving wordt na elke sessie gewist. Klik op OK om de sessie te sluiten. De eerstvolgende keer dat je een Sandbox-venster opent, wordt een nieuwe instantie van Windows geopend.

Sinds afgelopen vrijdag is TikTok in de Verenigde Staten afgesplitst van het Chinese moederbedrijf ByteDance.

Vorig jaar werd al aangekondigd dat TikTok zou worden afgesplitst in de Verenigde Staten. Dit omdat het socialmediaplatform daar onder vuur ligt. China heeft namelijk toegang tot gebruikersdata van TikTok-gebruikers, en het land kan ook ook de algoritme van gebruikers beïnvloeden.

Met die kritiek in het achterhoofd stelde de Amerikaanse president Donald Trump TikTok vorig jaar voor de keuze: de app helemaal niet beschikbaar maken in de VS, of het verkopen aan een Amerikaans bedrijf. Dat laatste is nu dus gebeurd.

Het Amerikaanse TikTok

De Amerikaanse vestiging waar TikTok in de VS nu onder valt heet TikTok USDS Joint Venture LLC. Het bedrijf wordt door Amerikaanse investeerders beheerd, waaronder Oracle, MGX en Silver Lake, die samen iets minder dan de helft van alle aandelen in handen hebben. Adam Presser, die voorheen aan het stuur stond van Warner Bros., is de ceo, terwijl Will Farrell - die eerder al bij TikTok aan het roer stond - de cso is.

Overigens is hiermee TikTok-eigenaar ByteDance niet helemaal buitenspel gezet: het bedrijf behoudt nog altijd bijna twintig procent van de aandelen van de Amerikaanse divisie, en TikTok-ceo Shou Chew maakt onderdeel uit van de raad van bestuur.

Wat verandert er aan TikTok?

De nieuwe Amerikaanse tak van TikTok zal niet veel invloed hebben op hoe we in Nederland TikTok consumeren. In de VS zal het Amerikaanse bedrijf echter modereren en bepalen hoe de algoritme werkt op basis van Amerikaanse data.

Het is echter niet duidelijk in hoeverre Amerikaanse gebruikers dat gaan merken, en deels voelt de oprichting van TikTok USDS Joint Venture LLC dan ook louter als een manier om de angst rondom Chinese invloed te sussen.

Tegelijkertijd is er onder sommige Amerikaanse gebruikers angst ontstaan dat juist de Amerikaanse overheid meer invloed gaat uitoefenen op de algoritme en dus politieke agenda's gaat pushen. Een heel gekke gedachte is dat niet: Oracle, een van de investeerders die nu over het Amerikaanse TikTok gaan, heeft nauwe banden met Trump.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.