Wil je graag de trein nemen in plaats van het vliegtuig? Dan kan je met Locomocheap de goedkoopste internationale tickets vinden.

Als je het beste vliegticket zoekt, dan zijn er allerlei websites die je daarbij kunnen helpen. Ontwikkelaar Michel Brinkhuis besloot ook het internationale treinaanbod beter doorzoekbaar te maken.

Hoe kwam je op het idee?

“Als ik vroeger op vakantie ging, zocht ik altijd naar het goedkoopste vliegticket. Desnoods vloog ik een weekje eerder of later, als dat echt verschil uitmaakte. Dit voorjaar wilde ik gaan treinen, maar ik kon geen website vinden waarop je in één oogopslag kon zien wat de goedkoopste optie was, over een langere tijdsperiode, bij verschillende aanbieders.”

©diannedegoeijen

En toen ben je meteen gaan bouwen?

“Ik was in eerste instantie benieuwd of andere mensen ook op zo’n site zaten te wachten. Dus heb ik zo snel mogelijk een minimale site gemaakt en een berichtje op LinkedIn gezet. Ik kreeg daarna duizenden reacties van enthousiaste treinreizigers.

Veel mensen kwamen ook met verzoeken. In eerste instantie toonde ik alleen reizen en prijzen van NS Internationaal, naar een beperkt aantal Europese landen. Mensen vroegen om extra landen, extra vervoerders en extra functies: zoeken en filteren op eerste of tweede klas, op de mogelijkheid om een stoel te reserveren enzovoort.”

Ga je de site nu uitbreiden?

“Daar ben ik al mee begonnen. Ik heb inmiddels alle reizen en prijzen van Deutsche Bahn toegevoegd en ook die van Kiwi.com. Omdat ik werd benaderd door een vakantieaanbieder, duiken er inmiddels ook complete treinvakanties, inclusief hotelovernachtingen, in de zoekresultaten op. In de toekomst wil ik misschien meer vakantieaanbieders toevoegen. Ook moet de vormgeving mooier. Verder wil ik ervoor zorgen dat mijn website hoog in de zoekresultaten verschijnt wanneer iemand op Google naar treinreizen zoekt.”

Wat was technisch gezien het ingewikkeldst?

“Het verzamelen van alle actuele prijzen. Bij Deutsche Bahn is dat bijvoorbeeld lastig. Ik wil voorkomen dat ik hun website overbelast en daarna geblokkeerd wordt. Gelukkig vond ik op GitHub gratis opensource-software waarmee je alle prijsinformatie voor een hele maand tegelijk op kunt halen. De ontwikkelaar had die code alleen wel in een andere programmeertaal geschreven. Ik heb zijn code bestudeerd en een eigen versie in PHP ontwikkeld. Dat was nog een heel gepuzzel. Bij Kiwi.com had ik het makkelijk; als je je daar als ontwikkelaar aanmeldt, mag je onbeperkt zoekopdrachten uitvoeren en data exporteren. Ik doe dat elk half uur, volledig geautomatiseerd.”

Als Kiwi.com bestaat, waarom dan nog Locomocheap?

“Kiwi.com is een prachtige site met veel aanbod. Je kunt op die site zoeken naar vlieg- en treinreizen van verschillende aanbieders. Het enige punt is dat je weliswaar kunt zoeken op de goedkoopste optie binnen een paar dagen, maar vervolgens krijg je maar één reis te zien. Je hebt geen totaalplaatje over een langere periode, uitgesplitst per aanbieder, zoals op mijn site.”

©Deutsche Bahn AG / Georg Wagner

Verdien je aan Locomocheap?

“Een klein beetje. Als ik mensen vanaf mijn site doorstuur naar Kiwi.com en ze kopen daar ook echt een ticket, krijg ik een klein percentage van de ticketprijs. Hetzelfde geldt voor de NS. Het bedrag wisselt alleen behoorlijk, omdat je de inkomsten deelt met alle websites waarop mensen eerder naar tickets hebben gezocht. Het kan daardoor nog niet echt uit, zeker niet gezien de tijd die ik erin gestopt heb. Toch ga ik met de site door, vanwege de enorme hoeveelheid positieve reacties.

Ik heb altijd veel ideeën voor software en websites. Ik deel ze altijd snel met de wereld, om te zien of het kans van slagen heeft. Dat is lang niet altijd zo. Je moet ook een beetje geluk hebben.”

Hoezo een beetje geluk hebben?

“Nou, ik maakte vlak na de corona-persconferentie waarop dat werd aangekondigd, een site waarmee mensen op afspraak konden gaan shoppen. Ik had al na een paar dagen een eerste versie. Die heb ik daarna stap-voor-stap uitgebreid. Zo wist ik bijvoorbeeld niet meteen hoe ik een koppeling moest maken met een betalingssysteem als iDEAL. Daarom heb ik de winkels gezegd dat de eerste twee weken gratis waren. Zo had ik veertien dagen om uit te zoeken hoe ik de betaling moest programmeren. Ik heb honderden winkels en brancheorganisaties aangeschreven, maar uiteindelijk had alleen een vereniging van bloemisten belangstelling.”

Welke ideeën heb je nog meer getest?

“Begin dit jaar bedacht ik een programma waarmee je eenvoudig een online vragenformulier kunt maken. Je begint met een pdf, en daarop geef je met je muis aan waar de invoervelden moeten komen en waar de keuzelijstjes. Ik was dolenthousiast over dat project, maar toen de eerste versie af was, ontdekte ik dat er al heel veel van dit soort pakketten bestaan, waaronder superprofessionele. Het zou heel lastig worden om iets beters te maken. Ik had dus in de verkeerde volgorde gewerkt. Dat was wel een leermoment. Daarom heb ik bij Locomocheap eerst goed vooronderzoek gedaan.”

©Volker Kreinacke

Waar werk je nu verder nog aan?

“Aan een website die Track to Work heet. Dat komt zo: mijn vriendin was op zoek naar een baan. Steeds als ze werd uitgenodigd, wilde ze de vacature graag nog even teruglezen. Alleen was die vaak al van het internet gehaald. Toen kreeg ik het idee om een website te ontwikkelen die je helpt het hele sollicitatieproces te archiveren. Ik wilde daarvoor samenwerken met een of meer arbeidsbemiddelingsbureaus. Eentje reageerde enthousiast, maar zei wel: sollicitanten gaan nooit voor zo’n tool betalen, werkgevers waarschijnlijk wel. Sindsdien werken we samen.

Het idee is dat je als werkzoekende je cv uploadt. Dat gaat volstrekt vertrouwelijk, we delen het verder met niemand. Het arbeidsbemiddelingsbureau kijkt er wel naar en daarna krijg je een uitnodiging voor een videocall. Samen inventariseer je dan al je wensen. Die persoon van het bemiddelingsbureau selecteert vanaf dat moment handmatig vacatures voor je. Die kun je daarna op je telefoon of computer al dan niet liken. Als er een match is, deelt het bureau jouw profiel anoniem met de werkgever. Die anonimiteit is belangrijk, omdat mensen vaak niet willen dat hun huidige werkgever achter hun banenjacht komt. We gaan beginnen met specialistische functies in de verzekeringswereld, maar in de toekomst willen we ook uitbreiden naar andere functies.”

URL’s

www.michelbrinkhuis.nl

www.locomocheap.nl

www.tracktowork.nl

Auteur: Jolein de Rooij

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.