E-bikes zijn al lang niet meer weg te denken uit het straatbeeld in de bebouwde omgeving, maar ook in de vrije natuur en op bospaden duiken steeds meer elektrisch aangedreven fietsen op: e-mountainbikes. Ze zijn er in allerlei soorten en maten en de technologische ontwikkeling ervan staat niet stil. Maar wat zijn e-mtb’s eigenlijk, welke types zijn er en voor wie zijn ze bedoeld?

In dit artikel lees je: Het hoe en waarom van elektrische mountainbikes | Welke verschillende types er op de markt zijn | Welke doelgroep en inzetbereik ze hebben | Wat hun respectievelijke voor- en nadelen zijn. Verder wordt uitgelegd wat de nieuwste ontwikkeling is rond e-mtb’s.

Ook leuk voor jou: Fietsroutes plannen met de Fietsersbond-app

Elektrische mountainbikes bestaan nu zo’n 10 jaar en inmiddels hebben de fietsfabrikanten een elektrische variant van alle soorten mountainbikes beschikbaar. Van de traditionele hardtail (een mountainbike zonder achtervering) tot de in ons vlakke land amper gebruikte downhill-bike (extra stevige fiets die geschikt is voor steile afdalingen), je kunt kiezen uit een versie met of zonder elektrische ondersteuning. Dat betekent dat er voor iedere ‘specialiteit’ binnen het mountainbiken wel een geschikte e-mtb te vinden is.

Geen schaamte meer

De eerste elektrische mountainbikes waren door de forse accu duidelijk herkenbaar als e-bike en ze werden daarom door sportieve fietsers maar aarzelend ontvangen. Een e-mtb zag er niet echt stoer uit maar inmiddels is de ‘schaamte’ voor trapondersteuning flink afgenomen. Dat komt mede doordat de accu van de moderne e-mtb’s in de onderbuis is geïntegreerd. Dat ziet er veel eleganter uit.

Daarnaast is het ondertussen wel duidelijk dat e-mountainbiken veel minder vanzelf gaat dan je wellicht vermoedde. Het is een andere vorm van mountainbiken en je moet net zo goed flink aan de bak. Immers, pas als je zelf trapkracht levert, begint de hulpmotor met ondersteunen. Een flinke work-out kan dus net zo goed als op een gewone mountainbike. Nu nog bepalen welk type mountainbike dan het best bij jou past!

©Sebastian Rothe | mmphoto - stock.adobe.com

E-hardtail

De eerste categorie mountainbikes die ten prooi viel aan de e-bike-opmars was de hardtail, het oermodel mtb met verende voorvork maar zonder achtervering. De technische uitdagingen om van een hardtail een e-hardtail te maken, zijn beperkt: integreer een middenmotor in het frame, bevestig een accu op de onderbuis en klaar is kees.

Typische e-hardtails komen tot hun recht op vlak terrein zonder al te uitdagende oneffenheden. Daar is het comfort van een voorvork met 80-100 mm veerweg voldoende. Met snelrollende banden is een e-hardtail ook op asfalt, in de stad of naar het werk een prima keuze. E-hardtails zijn betaalbaarder en vragen relatief minder onderhoud dan een volledig geveerde mtb. Dat is zeker voor beginnende mountainbikers interessant.

E-trail-fully

Een full suspension mountainbike (kortweg: fully) heeft niet alleen een verende voorvork, maar ook vering in het achterste deel van het frame. Bij een elektrische trail-fully is de veerweg zowel vooraan als achteraan 120-140 mm. Stap je voor het eerst op een fully dan ervaar je veel meer comfort en wordt het rijden over onverharde paden veel prettiger. Geen enkel bospad of trail is immers helemaal vlak, maar zit vol grote en kleine oneffenheden, die gemakkelijk worden weggewerkt door de vering (in plaats van door jouw lijf, zoals bij een hardtail).

De veerweg van een e-trail-fully zit precies in het juiste bereik voor op de snelle crosscountryparcoursen die je in Nederland vaak tegenkomt. Op een fully mag het ietsje meer zijn dan op een hardtail (voor het comfort), maar ook weer niet té veel (vanwege de toenemende ‘deining’ die je dan ervaart en omdat de vering dan álle hobbels gladstrijkt, wat niet bijdraagt aan een uitdagende offroad-beleving).

©Uwe - stock.adobe.com

E-allmountain-fully

Zoals de naam al aangeeft, kun je met een all-mountainbike met een gerust hart het gebergte in. Wie graag het serieuze daalwerk op uitdagend terrein in de Eifel of in de Alpen opzoekt, moet investeren in een robuuste fiets en in bijpassende kleding. Met een veerweg vooraan en achteraan van 150-170 mm houdt een all-mountainbike ook op stukken met vrijliggende boomwortels of rotsachtige ondergrond genoeg contact met de ondergrond om tractie en daarmee controle te behouden. Frame, wielen en banden zijn berekend op flinke klappen en in de wilde natuur voelt deze categorie bikes zich dan ook helemaal thuis. 

E-enduro-fully

Endurofietsen gaan nog een stapje verder in veerweg. Met vering die tot 180 mm diep kan inveren, zijn ze gemaakt voor snelheid. Vooral bergaf, maar ook bergop, want tussen de tijdproeven van een endurowedstrijd door moet je wel weer op tijd boven zien te komen. Met de krachtige motor en de grote accu van een e-endurobike is dat geen probleem. Integendeel, de gevorderde mountainbiker en buitenlandreiziger die voor een dergelijke snelheidsduivel kiest, zal er op een dagje bikepark heel wat meer downhill runs mee kunnen maken dan zonder die trapondersteuning. 

©Dangubic - stock.adobe.com

E-downhill-bike

Wie tot een paar jaar geleden nog meewarig had gekeken bij de vraag of een elektrisch ondersteunde downhill-bike interessant zou zijn (rijdt een downhiller sowieso niet alleen maar bergaf?) zal nu moeten erkennen dat die hulpmotor toch wel handig is, omdat hij de noodzaak van een skilift in de buurt opheft, zodat je zelf kunt kiezen waar op de berg je naar boven rijdt, en welke route naar beneden je weer neemt. Bikeparks en wereldbekerparcoursen zijn de natuurlijke habitat van deze mtb’s met tot 200 mm veerweg. In Nederland en omstreken zijn ze als een speedboot in een zwembad: een beetje te veel van het goede.

E-mtb light

Bij de start van de elektrificatie van mountainbikes was het vooral zaak om mtb’s van een trapondersteuningssysteem te voorzien, maar de nieuwste ontwikkeling is dat e-mtb’s vooral het sportieve gevoel van mountainbiken moeten benadrukken. Het gevoel van actief bezig zijn in de rust van en met respect voor de natuur. Het gevoel dat je had op een gewone mountainbike.

Om die ervaring met een e-mtb te hebben, worden er lichtere motoren en minder zware accu’s ontwikkeld. Die brengen niet alleen het totaalgewicht van de fiets omlaag maar zijn vooral ook veel stiller in gebruik. En dat is precies wat je wilt als sportieveling: een flinke work-out kunnen doen zonder storend motorgezoem en zonder het idee te krijgen dat het e-systeem je alle inspanning uit handen neemt. De light-uitvoering zie je steeds vaker bij alle genoemde categorieën e-mtb’s.

Conclusie

Alle soorten mountainbikes die er zijn, zijn er tegenwoordig ook in een elektrische variant. Toch worden e-mountainbikes gewoon doorontwikkeld. Motoren worden stiller, kleiner en krachtiger. Accu’s worden lichter, sterker en efficiënter. Steeds meer mensen ontdekken dan ook het plezier van mountainbiken. Na het lezen van dit artikel heb je een indruk van de verschillende types e-mtb die er zijn en wat de voor- en nadelen ervan zijn.

👇🏻Met een goede fietsendrager kun je overal naartoe met je mtb! 🚵🏻

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.