De Google Pixel 9 Pro XL is een high-end smartphone met indrukwekkende specificaties en een focus op artificiële intelligentie (AI). Die AI-foefjes moeten je toestel slimmer in gebruik maken, belooft Google. Maar veel functies werken nog niet in het Nederlands en vereisen na een jaar een abonnement, merken we na het testen van de smartphone. In deze Google Pixel 9 Pro XL review lees je wat je nu concreet met de telefoon kunt.

Strak en groot(s) ontwerp

De Pixel 9 Pro XL is een grote smartphone met een strak ontwerp en de directe opvolger van de 8 Pro. Het toestel heeft een behuizing van glas, kan draadloos opladen en is waterdicht. Hij houdt prettig in de hand, maar is met 221 gram wel relatief zwaar.

©Rens Blom

Het 6,8inch-oledscherm voldoet aan de verwachtingen van een dure smartphone en is erg fijn om naar te kijken. Het scherm kan erg fel, wat handig is in de buitenlucht. Vind je dit scherm te groot, dan kun je de Pixel 9 Pro nemen. Die heeft een 6,3inch-scherm én is 100 euro goedkoper.

©Rens Blom

Complete specificaties...

Van een dure telefoon mag je krachtige en complete specificaties verwachten. Op dit vlak doet de Pixel 9 Pro XL precies wat je wilt. Hij is erg snel, heeft heel veel werkgeheugen (16 GB) en gaat probleemloos een lange dag mee op een accubeurt. Opladen gaat best rap via de usb-c-poort, al moet je zelf een oplaadadapter regelen. Draadloos opladen duurt langer.

©Rens Blom

...met een aandachtspunt

Hoewel we erg enthousiast zijn over de Pixel 9 Pro XL, vinden we het raar dat de instapversie van de smartphone slechts 128 GB opslagcapaciteit heeft. In dit prijssegment is 256 GB gebruikelijk. Omdat je niet de volle 128 GB kunt gebruiken, zit de telefoon relatief snel vol. Hier komen we zo op terug.

©Rens Blom

Uitstekende camera's

Zoals we van Google's Pixel-serie gewend zijn, heeft de Pixel 9 Pro XL uitstekende camera's. De hoofdcamera schiet heel scherpe plaatjes en video's en doet het ook in het donker bovengemiddeld goed. De groothoekcamera staat ook zijn mannetje. Je vangt er een breder beeld mee, zonder dat de zijkanten bollen. Dan is er ook nog een zoomcamera die vijf keer zoom zonder kwaliteitsverlies biedt. Die camera vinden we erg handig. Je kunt verder inzoomen, maar dan gaat de kwaliteit langzaam achteruit.

Hieronder zie je verschillende fotoseries met de hoofdcamera, groothoekcamera en zoomcamera.

©Rens Blom

©Rens Blom

Hieronder nog een moeilijke situatie voor een smartphone: tegen de zon in fotograferen, eerst met de hoofdcamera en daarna met vijf keer zoom.

©Rens Blom

©Rens Blom

En twee foto's gemaakt in een relatief donkere kerk, die toch heel licht en duidelijk zijn. Oók bij vijf keer zoom.

©Rens Blom

©Rens Blom

AI-functies

Google schenkt in zijn marketing veel aandacht aan de AI-functies van de smartphone, die verenigd zijn onder de naam Gemini. Je kunt Gemini beschouwen als een digitale assistent die je helpt met het beantwoorden van vragen, het bedenken van recepten aan de hand van restjes in je koelkast en het zo bewerken van je kattenfoto's dat je lieve poezen zich opeens in Hollywood lijken te bevinden. Deze functies werken naar behoren en de Nederlandstalige Gemini-assistent biedt veel potentie voor de lange termijn.

We zeggen expres de lange termijn, want de volledige functionaliteiten van Gemini vind je vooralsnog niet in Nederland. In andere landen, zoals de Verenigde Staten, kan Google's digitale hulpje meer. Je schermafbeeldingen analyseren om na een vraag meteen de juiste schermafbeelding tevoorschijn te toveren, bijvoorbeeld. Google zegt er hard aan te werken om dit soort functies ook naar Europa te brengen, maar kan niet zeggen of dit echt gaat gebeuren en zo ja wanneer.

Vooralsnog moeten we het in Nederland dus doen met een assistent die twee benen heeft maar op één been hinkelt. Waarschijnlijk vanwege de strenge Europese digitale wetgeving, al is dat niet helemaal duidelijk. De functies van Gemini maken ons in ieder geval nieuwsgierig naar die lange termijn. Al willen we ook graag een kanttekening plaatsen bij die lange termijn. Google geeft je bij aanschaf van de Pixel 9 Pro (XL) namelijk een jaar gratis toegang tot zijn One-abonnement dat alle Gemini-functies en 2 TB cloudopslag omvat. Na een jaar vervalt die toegang, tenzij je 22 euro per maand betaalt. Hoe Gemini er tegen die tijd voor staat en welke functies je dan zonder abonnement niet meer kunt gebruiken, durven we niet te voorspellen.

7 jaar updates

Hoewel we dus terughoudend zijn in het aanraden van de Google Pixel 9 Pro XL om zijn AI-functies, kunnen we het toestel wél adviseren als je waarde hecht aan een lang updatebeleid. Net als de Pixel 8-serie van vorig jaar geeft Google de Pixel 9-reeks namelijk zeven jaar softwareupdates. Die updates voegen functies toe en dichten beveiligingsproblemen, waardoor je de Pixel 9 Pro XL vele jaren met plezier en een veilig hart kunt gebruiken. Maar nogmaals: omdat dit soort updates ruimte in beslag nemen, lijkt het ons onverstandig om de 128GB-versie van deze smartphone te kopen.

©Rens Blom

Conclusie: Google Pixel 9 Pro XL kopen?

De Google Pixel 9 Pro XL is een prachtige smartphone met complete specificaties die in gebruik erg prettig is. We zijn ook blij met de belofte van zeven jaar softwareupdates. De AI-functies waar Google graag over praat, maken tot dusver weinig indruk op ons. Sommige functies werken vooralsnog niet in Nederland en het is wat onduidelijk of je na een gratis proefjaar toegang houdt tot alle foefjes die de Pixel 9 Pro XL een slimmere telefoon maken. De adviesprijs van de smartphone vinden we ook stevig, zeker aangezien we de 128GB-variant niet aanraden. Kijkend naar voorgaande Pixel-smartphones zal de verkoopprijs echter snel dalen, dus als je geen haast hebt, kan wachten aantrekkelijk zijn.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.