Je hebt de zogenoemde 'one million dollar cars', oftewel auto's met een prijskaartje van een miljoen dollar. Gelukkig zijn telefoons niet zo enorm duur als deze auto's, maar met de iPhone 6 plus 128 GB kunnen we wel het begrip 'duizend-euro-telefoons' inluiden.

'Retro' design

Apple was weer met groot materieel uitgerukt voor de lancering van de nieuwe iPhone 6. Alles was het nieuwste van het nieuwste, zeiden ze. Toen vervolgens het design zichtbaar werd, deed dit bij veel mensen een belletje rinkelen. De ronde vormen zijn toch weer een beetje terug, terwijl ze die met de iPhone 4 en 5 juist hadden verbannen. De oude vormen van de eerste drie generaties iPhone lijken dus opnieuw zijn intrede te doen.

Niet erg, want de nieuwe iPhone 6 ziet er prachtig uit. De enorm dunne randen aan de weerskanten van het scherm zorgen ervoor dat je optimaal kan genieten van alles wat je voorgeschoteld krijgt. Over het scherm gesproken: opvallend is dat Apple heeft gekozen om de iPhone 6 in twee formaten uit te brengen. Naast de 6 verscheen namelijk ook nog de 6 Plus. Dit toestel heeft een formaat van maar liefst 5,5 inch. Een flink verschil ten opzichte van de 4,7 inch van de gewone 6. Dat terwijl Apple een paar jaar geleden nog zei dat ze geen grote schermen nodig hadden. Dit keer zijn ze dus niet vernieuwend, maar lijken ze toch wat inspiratie te kopiëren van hun grootste Android concurrenten.

De iPhone 6 Plus is in drie kleuren te verkrijgen: grijs, zilver en goud. Alle drie de kleuren zijn subtiel, waardoor ze stuk voor stuk erg mooi zijn. De afwerking is uiteraard ook erg goed. Geen schroefje, aansluiting of rand steekt uit waardoor het een prachtig geheel is.

©PXimport

De ronde hoeken zijn weer wat teruggekomen, maar de iPhone 6Plus is hoe dan ook prachtig.

Het grote verschil met de 6

Houd je de gewone iPhone 6 en de 6 plus naast elkaar, dan zie qua design weinig verschil. De knoppen en aansluitingen zijn identiek aan elkaar. Uiteraard is het grote verschil het beeldscherm dat maar liefst 0,8 inch groter is. Dat komt neer op ruim twee centimeter. Een flinke stap, wat veel iPhone-liefhebbers zal afschrikken. Zo'n groot formaat zijn we niet gewend van Apple.

©PXimport

De iPhone 6 Plus is een stuk groter dan de gewone 6, maar nog steeds flinterdun.

Zodra je de telefoon aanzet, is het grote beeldscherm prachtig. De kleuren zijn erg helder en alles wat je weergeeft is haarscherp dankzij de full-HD resolutie. De kijkhoek is erg goed. Daarnaast is het scherm ook goed af te lezen in direct zonlicht. Je hebt tot nu toe écht een 'Premium' toestel in je handen.

©PXimport

Het scherm is haarscherp en kraakhelder.

Prestaties minder indrukwekkend dan gedacht.

Uiteraard zit het toestel vol met de nieuwste techniek. Zo draait hij op de nieuwe A8 processor. Deze is te vergelijken met de Snapdragon 810 die high-end Android toestellen aan boord hebben. Daardoor is hij is razendsnel. Zo open je in een seconde apps en werk je in no-time je social media bij.

Dat woordje 'Premium' lijkt wat te vervagen zodra je de iPhone 6 Plus gaat gebruiken. Helaas lopen zelfs op zo'n duur toestel sommige apps niet helemaal lekker. Tijdens het testen gebeurde het regelmatig dat Chrome vast liep, terwijl dit een hele essentiële app is. Gelukkig is iOS zo gebouwd dat niet de telefoon, maar enkel de app vastloopt. Je kunt dus de app snel afsluiten en vervolgens weer opnieuw opstarten.

Dat sommige apps vastlopen, lijkt puur aan de apps zelf te liggen. Ondanks dat moet je wel kunnen rekenen op een toestel van duizend euro. Je mag geen gegevens kwijtraken omdat de app er geen zin meer in heeft. Het gebeurde niet frequent, maar een paar keer per week is alsnog storend. Geïrriteerd raken van je telefoon is nooit leuk, laat staan van een telefoon met dit prijskaartje.

Prachtige foto's en filmen in slow-motion

Een ander groot voordeel van de iPhone 6 Plus is de camera. Deze maakt namelijk prachtige foto's, in alle omstandigheden. Binnen, buiten, overdag of 's nachts, foto's maken is geen enkel probleem. Een leuke toevoeging is dat je kunt filmen met 240 beelden per seconde, wat resulteert in slow-motion beelden. Laat je creatieve geest de vrije loop en je krijgt de meest mooie beelden van bijvoorbeeld een golf die omslaat in de zee.

©PXimport

Het is erg leuk om met de camera te spelen, want hij maakt geweldige foto's en video's.

Waarom zoveel geld voor een smartphone?

Er bestaan ook Android en Windows Phone toestellen met een Full-HD beeldscherm en een high-end processor, die ook prachtig zijn afgewerkt, een enorme schermresolutie hebben en mooie foto's maken. Deze zijn in de regel honderden euro's goedkoper. Waarom zou je dan alsnog voor een iPhone 6 Plus van duizend euro gaan?

Dit lijkt hem onder andere te zitten in de opslagcapaciteit. Deze iPhone 6 Plus heeft namelijk een flinke opslagcapaciteit van maar liefst 128 GB aan boord. Dit vind je in geen ander toestel dan een iPhone terug. Wel kan je in veel Android toestellen een microSD kaart plaatsen. Dit is alleen minder praktisch dan wanneer het geheugen in het toestel verwerkt zit. Apps werken soms alleen op telefoongeheugen bijvoorbeeld.

Daarnaast betaal je uiteraard voor het merk Apple. Wil je met een half opgegeten appeltje op de achterkant van je smartphone lopen, dan moet je flink in de buidel tasten.

Uiteraard werkt iOS heel prettig. Het Android besturingssysteem is vaak wat lastiger in gebruik. iOS is erg eenvoudig en je hebt snel door waar je moet zijn wil je iets kunnen doen. Als je overigens van Android naar iPhone overstapt, dan zal je merken dat je sommige dingen mist. Essentiële dingen zijn gemakkelijk te vinden op een iPhone, maar wil je iets meer personaliseren, dan moet je de menu's in duiken of het is niet eens mogelijk. Dat is zeker even wennen.

Conclusie

Je kunt Android tegenover een iPhone zetten en je merkt dat er een aantal belangrijke verschillen zijn. Zo zijn iPhones gemakkelijker in gebruik en je hebt een prachtig toestel in je handen. Dit is bij Android soms wel anders. Helaas zitten er ook aan de iPhone minpunten. Zo werken apps niet altijd even soepel, ondanks dat je duur toestel hebt. Kies je dan uiteindelijk voor een iPhone? Dan moet je wel een heel uitgebreide media-gebruiker zijn wil je 128 GB nodig hebben. Daarnaast is 5,5 inch voor de Plus erg groot en kan je je toestel dus niet met één hand bedienen. Al met al kan je dan misschien beter voor kleiner kiezen, zowel qua formaat, opslagcapaciteit én prijs. Een iPhone 6 met 64 GB bespaart je namelijk al snel tweehonderd euro.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.