Je hebt de vaatwasser laten draaien, maar je glazen hebben een dof laagje aanslag. Hoe komt dat? Grote kans dat je geen of te weinig vaatwaszout hebt gebruikt. Dit heeft alles te maken met de waterhardheid en de instellingen van je vaatwasser. Lees daarom in dit artikel hoe je vaatwaszout inzet voor een blinkend schone vaat.

Wat is (het nut van) vaatwaszout?

Voor een schone vaat heb je ‘zacht’ water nodig: water met een lage concentratie kalk. Daarom is elke vaatwasmachine uitgerust met een waterontharder die ervoor zorgt dat kalk geen kans krijgt. Een waterontharder bevat synthetische ionenhars, waar magnesium- en kalkdeeltjes zich aan vasthechten. Na verloop van tijd raakt deze hars verzadigd met kalk en moet daarom geregenereerd worden met vaatwaszout. Vandaar dat vaatwaszout ook wel bekendstaat als regenereerzout of onthardingszout.

©Sasiwimol Koenig

Vaatwaszout bestaat (grotendeels) uit natriumchloride, net als tafelzout. Maar die kun je beter niet in je vaatwasser strooien. Tafelzout beschadigt het wateronthardingssysteem van een vaatwasser omdat het zo fijngemalen is. Vaatwaszout bestaat daarom uit grove korrels, zo raakt het zoutreservoir van een vaatwasser niet verstopt.

Wanneer gebruik je vaatwaszout?

Woon je in een gebied met hard kraanwater? Dan is het aan te raden om vaatwaszout te gebruiken. Dit voorkomt niet alleen aanslag en vlekken op je vaat, maar ook kalkaanslag in de vaatwasser. Over het algemeen is het advies: gebruik vaatwaszout bij hard en medium hard leidingwater.

Bij hard water met veel kalk is het belangrijk om altijd vaatwaszout te gebruiken, ook als dit al in de vaatwasblokjes zit. Bij medium hard water is het vaak wel voldoende als er zout in de vaatwasblokjes zit. Gebruik je geen ‘all-in-one’ vaatwasblokjes? Voeg dan af en toe vaatwaszout toe om problemen te voorkomen. Bij zacht water is dit alles niet nodig. Zo ontdek je de hardheid van je leidingwater:

• Check je waterrekening. Daar staat de waterhardheid van jouw regio vaak op vermeld.
• Vraag het na bij je waterleidingbedrijf of check het op de website.
• Test de hardheid van het water bij jou thuis met speciale teststrips.

©Александр Маликов

Stel de waterhardheid in op je vaatwasser

De meeste vaatwassers bieden de mogelijkheid om zelf de waterhardheid in te stellen. Blijf je toch die vervelende aanslag zien? Stel dan een hogere waterhardheid in. Een vuistregel daarbij is: hoe harder het water, hoe hoger de instelling én hoe meer zout je vaatwasser gebruikt. Hoe je de waterhardheid instelt op jouw vaatwasser lees je in de gebruiksaanwijzing van het apparaat.

De juiste dosering voor vaatwaszout

De benodigde hoeveelheid vaatwaszout verschilt per model vaatwasser en vind je onder meer in de gebruikershandleiding. Meestal heeft een zoutreservoir een inhoud van vijfhonderd gram, maar je kunt het reservoir ook tot aan de rand aanvullen met zout. Stroomt het water uit het reservoir daarbij over de rand? Niet erg. Let er alleen wel op dat je het overtollige water na het bijvullen van het reservoir goed verwijdert om eventuele schade te voorkomen.

Hoe vaak vul je vaatwaszout bij?

De meeste vaatwassers geven met een lampje naast twee gebogen pijltjes (zie foto hierboven) aan wanneer het vaatwaszout moet worden aangevuld. De plek en vorm van dit signaal varieert wel per vaatwasser, dus controleer dit in de handleiding. Heeft je vaatwasser geen indicator hiervoor? Dan kan een vieze(re) vaat een teken zijn dat het tijd is om bij te vullen. Maar de meest gemakkelijke manier om er zeker van te zijn is door het zoutreservoir regelmatig te controleren. Vul het reservoir zo nodig aan met nieuwe zoutkorrels.

©kurgu128

Vaatwaszout bijvullen in 8 stappen

De plek van het zoutreservoir verschilt per vaatwasser: soms vind je het achter een klepje in de deur, maar meestal onder in de vaatwasser. Het bijvullen van vaatwaszout doe je zo:

1: Trek de onderste lade van de vaatwasser naar buiten.
2: Zoek het zoutreservoir. Meestal herkenbaar door de grote ronde draaiknop.
3: Draai de beschermdop van het reservoir. Het is daarbij normaal als er water in het zoutreservoir staat.
4: Gebruik een brede trechter om het zoutreservoir bij te vullen. Let er daarbij op dat de trechter goed aansluit om morsen te voorkomen.
5: Schep de zoutkorrels in de trechter, zodat deze via de trechter in het zoutreservoir terechtkomen.
6: Haal overtollige korrels rondom het reservoir weg en verwijder eventueel het water dat uit het reservoir is gelopen met een doekje. Let op: om krassen op het glaswerk te voorkomen is het belangrijk dat er geen water of zoutkorrels in de machine achterblijven.
7: Draai de beschermdop goed terug op het zoutreservoir.
8: Eventueel kun je daarna een kort programma draaien om gemorst zout weg te spoelen om schade te voorkomen.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.