Het liefst zou je natuurlijk elke dag in gestreken kleding rondlopen, maar niet alle kledingstukken en momenten zijn daar zomaar voor geschikt. Voor die momenten is een handstomer een uitkomst. De Philips 7000 Series handstomer is een populaire keuze. Het Review.nl Testpanel heeft de handstomer aan een grondige test onderworpen. Het resultaat lees je hier.

In samenwerking met Philips

Met de 7000 Series handstomer stoom je je kleding altijd en overal. Je hebt geen strijkplank nodig, en je kleding wordt toch keurig netjes glad en strak. Binnen dertig seconden is de stomer klaar voor gebruik, dus ook als je op het laatste moment een outfit kiest, ga je toch tiptop in orde de deur uit.

De stomer heeft een verstelbare kop die volgens Philips uniek is op de markt. Daarmee kun je onder elke hoek je kledingstukken stomen. Horizontaal of verticaal: het kan allemaal. De spitse punt aan het uiteinde zorgt ervoor dat je kreuken met nog meer precisie glad kunt strijken. Ook knopen, ritsen en kragen vormen door de spite punt geen enkel probleem. Daarnaast is de handstomer voorzien van de speciale zogeheten OptimalTEMP-technologie. Dat wil zeggen dat de stomer altijd werkt met de juiste temperatuur en stoomhoeveelheid voor alle kledingstoffen, zonder risico op brandplekken.

©Philips

De 7000 Series handstomer heeft twee standen: een Eco-stand voor langdurig stomen zonder te veel water te gebruiken, en een Max-stand voor wat extra power. Bovendien worden twee watertanks meegeleverd, een kleinere van 100 milliliter voor veel bewegingsvrijheid door een lager gewicht en een grotere 200 milliliter-tank om je hele outfit in één keer te ontkreuken.

En het is niet alleen uiterlijk vertoon. De hete stoom verwijdert tot wel 99,9 procent van alle bacteriën op je kleding. Dat zorgt ervoor dat ook gedragen kleding weer lekker fris wordt en fijn ruikt.

Verder is er nog een StyleMat beschikbaar, die ervoor zorgt dat je op elke ondergrond kunt stomen zonder dat je die ondergrond aantast met de hete stoom. De stoom dringt met de mat ook beter door in de kleding.

Vouwen gladstrijken

De stoom zelf komt tot met tot wel 28 gram per minuut uit het apparaat. Op die manier kunnen vouwen snel worden gladgestreken en ziet je kleding er binnen een mum van tijd weer prachtig uit. Tot slot is het een zeer duurzaam apparaat: hij gaat tot wel 70 procent langer mee dan andere populaire handstomers.

Genoeg om te testen dus, en dus is het hoog tijd om het Review.nl Testpanel aan het woord te laten over de Philips 7000 Series handstomer.

Resultaat

Uiteindelijk draait alles natuurlijk om het resultaat, en daarover is het testpanel het in elk geval alvast eens: het resultaat is erg goed. "Voor lichte kreukels met gemakkelijk strijkbare stof is het een ideale en snelle oplossing", zegt een van de testers. "Hij doet wat hij moet doen, en de kreukels én de geur zijn zo uit je overhemd."

Daar zijn de andere testers het roerend mee eens. "Voor lichte kreukels doet het apparaat precies wat het moet doen", zegt een van hen, en een ander beaamt: "Bij dunnere stoffen worden verdwijnen de kreukels razendsnel."

Wat de testers wel merkten, is dat de handstomer bij dikkere stoffen en diepe kreukels op sommige momenten wat kracht tekortkomt. "Bij dikkere stoffen moet je toch even langer stomen voor een goed resultaat", zegt een van hen, en een ander is het daarmee eens: "Vooral bij stoffen die de neiging hebben hardnekkige kreukels lang vast te houden, was het lastig de diepere kreukels te verwijderen."

©Philips

Gebruiksgemak

Het testpanel is unaniem positief over het gebruiksgemak van de handstomer. "Het apparaat ligt goed in de hand en is snel klaar voor gebruik, erg fijn voor als je even snel een kledingstuk wil stomen." Dat aspect noemden meer testers als voorbeeld: "Het apparaat is eenvoudig te bedienen, en het snelle opwarmen, waardoor de handstomer binnen enkele ogenblikken klaar voor gebruik is, valt op."

Een van de testers gebruikt een vergelijking met een gewoon strijkijzer: "Ik woon vrij klein en ik vind het uitklappen van de strijkplank en het aanzetten van de stoomgenerator altijd zo'n gedoe. Deze handstomer is lekker compact, wat voor mij ideaal is."

Een andere tester moest in het begin even wennen aan het gebruik, maar dat kwam snel goed: "In het begin moest ik er even handigheid in krijgen om een overhemd met de ene hand vast te houden en met de andere te stomen, maar oefening baart kunst."

Diezelfde tester noemt ook expliciet de verschillende standen. "Ik vind het vooral handig dat je kunt kiezen tussen de Eco- en de Max-stand. Zo kun je de hoeveelheid stoom precies aanpassen aan wat je nodig hebt."

Ook een ander testpanellid vond het gebruiksgemak misschien wel het grootste pluspunt. "Het afneembare waterreservoir is erg handig. Het is makkelijk te vullen en het levert voldoende stoom voor een strijksessie." En dat is nog niet alles: "Het compacte formaat en het lichtgewicht ontwerp maken het ook een handig apparaat voor op reis." Tot slot werd ook de handige opbergzak nog als extra pluspunt genoemd, net als de beschermende handschoen die bij het apparaat wordt geleverd.

Conclusie

Strijken is voor veel mensen een vervelend klusje, maar met de Philips 7000 Series-handstomer is dat probleem deels verleden tijd. Het testpanel was in de basis zeer te spreken over de prestaties van de handstomer, vooral bij dunnere stoffen en Easy Iron-overhemden. Glad krijgen van zwaardere stoffen hadden wel wat meer voeten in de aarde, en voor echt diepe kreuken is een gewoon strijkijzer of stoomgenerator het overwegen waard, maar in de meeste gevallen redde de handstomer zich meer dan prima.

De 7000 Series onderscheidt zich verder vooral in zijn gebruiksgemak. Het apparaat is licht en makkelijk op te pakken en is razendsnel klaar voor gebruik. De twee verschillende standen werden veel genoemd als groot pluspunt, net als de twee afneembare en makkelijk te vullen waterreservoirs.

Al met al is het Review.nl Testpanel zeer te spreken over de Philips 7000 Series handstomer, en de 8,5 die als gemiddeld eindcijfer uit de test is gekomen is dan ook meer dan verdiend.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.