Steelstofzuigers zijn erg populair. Doordat ze draadloos zijn, heb je veel bewegingsvrijheid en pak je ze er gemakkelijker bij. Daardoor kost het je minder tijd om te stofzuigen en houd je wellicht tijd over om ook nog te dweilen. Waarom zou je dan niet ook een stofzuiger met dweilfunctie willen hebben? Wij kijken of zo’n stofzuiger wel echt de moeite waard is.

Wat kun je met een dweilstofzuiger?

Om te beginnen natuurlijk stofzuigen en dweilen. Maar het mooie is dat je het vaak tegelijk kunt doen. Zo hebben veel stofzuigers één opklikbaar stofzuig- en dweilsysteem, waardoor je het opzetstuk dus niet hoeft te vervangen als je na het stofzuigen ook wilt dweilen. Dat kan dus in één keer. Vul het bakje in de vloerreiniger met schoon water en een druppeltje schoonmaakmiddel en je kunt direct aan de slag. Al het vuile water en stof wordt opgevangen in een reservoir, dat je na gebruik leegt.

Energieverbruik van een dweilstofzuiger

Een steelstofzuiger valt qua energieverbruik tussen een traditioneel model en een robotstofzuiger in. Vooral robotvarianten zijn echte stroomvreters, omdat deze zich continu opladen om stof te zuigen en vele uren per week voort te bewegen. Bij een dweilstofzuiger is dat niet het geval.

In Europa is overigens bepaald dat stofzuigers aan strenge eisen moeten voldoen. Zo mag het motorvermogen niet meer zijn dan 900 watt en het energieverbruik niet meer dan 43 kilowattuur per jaar.

Met dit maximale vermogen en stroomverbruik kosten zelfs de minst zuinige, nieuwe stofzuigers nog geen 10 euro aan stroom per jaar, zo berekende de Consumentenbond.

©PXimport

Voor- en nadelen van een dweilstofzuiger

✅ Het grootste voordeel van een dweilstofzuiger is dat je dus tegelijk kunt stofzuigen en dweilen. En dat ook nog eens draadloos, waardoor je gemakkelijk iedere kamer in huis schoonhoudt. Als je morst op de vloer, dan pak je de dweilstofzuiger erbij om de vloer snel weer schoon te krijgen.

✅ Veel stofzuigers met dweilfunctie hebben ook droogfunctie. Daarmee laat je namelijk geen strepen achter op de vloer, wat bij gewoon dweilen nog weleens kan gebeuren.

❌ Niet alle dweilstofzuigers zijn een goed alternatief voor de oude vertrouwde stofzuiger. Sommige zijn niet krachtig genoeg om echt het stof uit alle hoekjes van de kamer te krijgen, ondanks dat in Europa is bepaald dat minstens 75 procent van het stof uit tapijt moet zijn gezogen na vijf keer heen en weer bewegen. Bij een harde vloer moet dit zelfs 98 procent zijn.

❌ Ook wordt vaak als nadeel genoemd dat de dweilstofzuiger wat zwaar kan zijn ten opzichte van een regulier model, omdat je de gehele stofzuiger in je hand houdt en dus niet alleen de steel, zoals normaal.

©Вадим Каштанов - stock.adobe.com

Waar moet je op letten als je een dweilstofzuiger koopt?

Let er bij de aanschaf van een dweilstofzuiger op voor welke ondergrond hij geschikt is. Sommige modellen zijn niet zomaar bruikbaar als je vooral tapijt in huis hebt liggen, waardoor je een extra opzetstukje nodig hebt. In enkele gevallen wordt zo'n stukje meegeleverd.

©Iuliia - stock.adobe.com

Zoals we al schreven, kan een dweilstofzuiger best zwaar zijn, tot wel vier of vijf kilo. Is dat te zwaar, dan moet je echt op zoek gaan naar een lichtgewicht, maar dan lever je vaak in op andere punten. Denk aan het ontbreken van een droogfunctie of een klein waterreservoir. Bij een kleiner model moet je na iedere schoonmaakbeurt het reservoir verschonen.

Kijk ook hoelang de accu meegaat na een volledige oplaadbeurt. Dit kan nog weleens flink verschillen: van tien minuten tot een half uur of bijna een uur, al dan niet bij gebruik van de turbofunctie. Je wilt immers niet dat je de stofzuiger moet opladen, terwijl je nog niet eens de helft van je woning hebt schoongemaakt.

Sommige modellen hebben nog wat extraatjes die interessant kunnen zijn voor jouw situatie. Denk aan een mondstuk met ledverlichting, waardoor je precies ziet waar er vuil ligt, of aan een geïntegreerde kruimeldief.

Conclusie

Er zijn wisselende verhalen over stofzuigers met dweilfunctie. Het algemene beeld is echter dat ze niet altijd een goede vervanging zijn voor de traditionele modellen. De zuigkracht is vaak minder, je komt niet altijd overal goed bij en de steelstofzuigers zijn snel leeg. Daartegenover staat dat de dweilfunctie vaak wél positief wordt ontvangen, omdat er minder strepen achterblijven, je het water niet continu hoeft te verversen en omdat er geen overtollig water achterblijft op de vloer. Dit maakt een dweilstofzuiger een goede twee-in-één-oplossing, maar vermoedelijk geen volwaardige vervanger voor je traditionele stofzuiger.

P.S. Wil je toch liever een robotstofzuiger? Ook in die categorie vind je tegenwoordig modellen met dweilfunctie. Als dat iets voor jou is, heb je vast wat aan het artikel Navigatie van een robotstofzuiger: dit zijn de mogelijkheden.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.