De nieuwe Edge-browser van Microsoft kan overweg met een zee aan extensies. Hoe je ze toevoegt en wat de beste extensies zijn voor Edge leggen we hier haarfijn uit. En al doende laten we ook een paar aardige exemplaren zien.

De nieuwe Edge-browser is gebaseerd op de Chrome browser-engine van Google. Wat betekent dat het programma overweg kan met een uitgebreide collectie al voor Chrome bestaande extensies. Om een extensie te vinden en installeren, klik je eerst op de knop met de drie puntjes (…) rechtsboven in de knoppenbalk. Klik vervolgens in het geopende menu op Extensies. Feitelijk kan Edge overweg met twee bronnen van Extensies. Eentje is beheerd door Microsoft zelf, die bereik je via de knop Extensies voor Microsoft Edge ophalen. Daarnaast is er de bron die alle Chrome-extensies laat zien; daarvoor klik je op de link Chrome Web Store.

©PXimport

Microsoft

Als voorbeeld beginnen we met de Microsoft-bron, ofwel: klik op de knop Extensies voor Microsoft Edge ophalen. Je belandt op de pagina van de Microsoft-verzameling. Per categorie kun je hier browser-uitbreidingen vinden. Als voorbeeld installeren we het welbekende Adblock Plus. Zoek ‘m op via het zoekveld linksboven of klik – zoals bij ons het geval – direct op de extensie als deze op de hoofdpagina te vinden is, onder Meest populair. De info-pagina van de gekozen extensie opent, klik op het knopje Downloaden om de installatie te starten.

Klik in het dialoogvenster op Extensie toevoegen en de extensie wordt toegevoegd. In geval van Adblock Plus opent dan een webpagina waarop je eventueel wat geld kunt overmaken aan de makers. Wil je dat niet? Gewoon de pagina sluiten. Ook zie je rechtsboven in de knoppenbalk een nieuwe – rode – knop die bij de extensie hoort. Dat is alles.

Chrome

Nu wordt het interessant. Zoals gezegd zijn ook alle Chrome-extensies beschikbaar voor Edge. Klik daarvoor weer op de knop met de drie puntjes rechtsboven in beeld, gevolgd door een klik op Extensies. Je ziet deze keer behalve de eerder genoemde knop en link ook de net geïnstalleerde extensie. Ofwel: alle extensies die je toevoegt verschijnen hier. Je kunt ze aan- of uitzetten en natuurlijk via de daarvoor bestemde link ook geheel verwijderen. We gaan nu echter naar de Chrome-verzameling aan extensies. Klik op de link Chrome Web Store.

Let nu even goed op, want om extensies uit andere bronnen toe te staan moet je in de blauwe balk bovenaan klikken op Extensies uit andere winkels toestaan. Klik ter bevestiging op Toestaan. Helaas betreft het hier een alles-of-niets-selectie en kun je niet per bron toestemming geven. Kortom: vanaf nu kun je vanaf elke webpagina een extensie installeren. Doe dat vooral niet, om ellende te voorkomen. Maak gebruik van de bekende bronnen, dus ofwel de Microsoft-verzameling of die van Google voor Chrome. Extensies kunnen namelijk ook veiligheidsrisico’s met zich meebrengen!

©PXimport

Ook offline

De Chrome-verzameling biedt extra mogelijkheden. Schakel je bijvoorbeeld aan de linkerkant de optie kan offline uitgevoerd worden in, dan krijg je extensies die ook werken als je geen verbinding hebt met internet. Als voorbeeld gaan we precies dat doen, ofwel zet die optie aan. Als eveneens voorbeeld pakken we nu de Klok voor Google Chrome. Gewoon, omdat die bij ons helemaal bovenaan stond, je mag ook iets anders pakken. Na een klik op Klok voor Google Chrome verschijnt weer een info pagina; klik daar op de knop Toev. Aan Chrome en dan op Extensie toevoegen. Microsoft geeft je nu de optie om synchronisatie tussen computers in te schakelen. Zouden we persoonlijk niet doen, want daarvoor moet je per se in gelogd zijn met een Microsoft-account. Maar ben je dat toch al en vind je het leuk om in één klap extensies op al je Windows 10-systemen in huis te installeren dan klik je op Synchronisatie inschakelen. Wil je dat liever niet, dan sluit je het info-paneeltje.

©PXimport

Aardig

De klok-extensie is toegevoegd aan de knoppenbalk, in de vorm van een gestileerd analoog klokje. Het blijkt trouwens een verdraaid handig hulpje te zijn, want als je op de klok-knop klikt verschijnt een kalender en een grotere analoge klok. Je kunt zelfs herinneringen toevoegen. Ook zie je rechtsonder in het klok-kalenderpaneel (het ding dat opent na een klik op het klokje dus) een streepjesknop. Klik daarop en je kunt de klok annex kalender helemaal finetunen. Kortom: best de moeite waard om te installeren!

©PXimport

Betalen?

Een klein intermezzo. Vrijwel niemand is gewend om voor browser-extensies te betalen. Bij de Google-verzameling wordt toch een andere weg bewandeld: je treft daar wel degelijk betaalde extensies in aan. Het is vanzelfsprekend geheel je eigen keuze of je betaalde extensies wilt gebruiken. Bedenk echter wel dat als dit betaalconcept aanslaat, het de nieuwe norm kan worden. Een app store voor extensies dus, zeg maar. Waarbij geldt dat de browser steeds mee de plek wordt voor het draaien van je applicaties. Een voorbeeld van een betaal-app is bijvoorbeeld Sticky Notes 3. Hoewel ie ook gratis z’n ding doet, word je geacht voor de volledige functionaliteit te betalen. Sterker nog: het betreft een abonnement van een paar Euro per maand. Hoewel het hier een erg mooie extensie betreft, betwijfelen toch ten zeerste of hij zoveel geld waard is. Abonnementen leveren steeds meer irritaties op bij gebruikers, maar voor makers zorgt het voor een constante bron van inkomen. Het is zaak voor beide partijen om een gulden middenweg te vinden. En dus aan jou om te beslissen of je wilt betalen aan een voor jou interessante extensie.

Spelling en grammatica

In het kader ‘handige extensies’ willen we je trouwens ook ’t exemplaar met de naam Spelling- en grammaticacontrole – LanguageTool niet onthouden. Let op de waarschuwing na installatie: al je getikte tekst wordt voortaan gecontroleerd door een server elders. Waarbij de makers beloven dat er geen gegevens bewaard worden, wat dan wel weer zo prettig is. Gezien het grote aantal gebruikers zal een en ander wel redelijk in de gaten gehouden worden, gokken. Wat de extensie doet na installatie is zowel spelling als grammatica controleren in elk invulbaar onderdeel. Dus bijvoorbeeld ook in een online tekst-editor of tekstverwerker, in reactievelden, in forums en ga zo maar door. Maakt de kans klein dat je in een scala aan talen nog spel- en grammaticafouten maakt. 

©CIDimport

Missers worden aangegeven via rood (spelfout) of oranje (grammaticafout) onderstreepte onderdelen. Al met al een alleraardigst hulpmiddel die je zeker ook in vreemde talen wat steviger in je schoenen helpt staan.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.