Jouw smartphone heeft een prima camera aan boord. Behalve fraaie foto’s maak je hier de mooiste filmopnamen mee. Extra leuk wordt het als je losse filmpjes samenvoegt tot een samenhangend geheel, zodat je er een verhaal mee vertelt. Met het gratis montageprogramma DaVinci Resolve kun je dit perfect doen.

DaVinci Resolve is niet zomaar een programma, want het wordt zelfs in de filmindustrie en door professionele filmmakers gebruikt. Laat je daar vooral niet door afschrikken, want het programma werkt best eenvoudig. Er zitten wel zeer geavanceerde functies in, maar je kunt je gerust beperken tot dat wat je echt nodig hebt. Dat is ook wat wij gaan doen.

Het begint allemaal met downloaden van het programma via de website. Let er wel op dat er twee versie zijn. De standaardversie is gratis. Voor de studioversie heb je een betaalde licentie nodig; die betaal je eenmalig en mag je levenslang gebruiken. Je herkent de gratis versie gemakkelijk, want er staat Free Download Now bij de downloadknop.

Registreren is wel nodig. Om onduidelijke redenen moet je hier je volledige adresgegevens invullen. Misschien zodat ze je een gratis videocamera kunnen toesturen, want die maken ze bij BlackMagic ook! Installeren van het programma is een eitje. Het vinkje bij DaVinci Control Panels kun je uitschakelen. Je hebt alleen het hoofdprogramma nodig.

Project aanmaken

Eenmaal gestart wordt het projectvenster getoond. Klik op New Project, geef jouw project een naam en klik op Create. Daarna verschijnt het hoofdvenster en kom je automatisch op de pagina Cut terecht. Hiermee kun je op een laagdrempelige manier jouw video’s monteren. Het venster bestaat grofweg uit het deelvenster Media Pool, waarin je het losse filmmateriaal uitkiest (linksboven), een voorvertoning (rechtsboven) en de zogeheten tijdlijn (onderste schermhelft), waarin je stap voor stap de filmmontage opbouwt.

Materiaal inladen

Om de filmpjes in te laden die je wilt monteren, klik je met de rechtermuisknop ergens in de Media Pool en kies je voor Import Media. Blader naar de map en kies de video’s uit die je nodig hebt. We verklappen alvast dat je op dezelfde manier geluidseffecten en muziek kunt aanwijzen om in de montage te gebruiken. Mocht het venster Change Project Frame Rate? verschijnen, bevestig dan met een klik op Change. In de Media Pool zie je nu allemaal miniaturen van jouw filmpjes.

Knippen en plakken

In principe kun je deze filmpjes in de gewenste volgorde naar de tijdlijn slepen om er een lange video van te maken. Het is verstandig om dit niet meteen te doen. Filmpjes zijn meestal te lang en vooral het begin en het einde zijn vaak niet zo de moeite waard. Bijvoorbeeld omdat er een tijdje niets gebeurt, of omdat te zien is dat je de camera omhoog brengt of laat zakken.

Die onnodige stukjes knip je er liever vanaf. Dat kan door elke losse video eventjes na te lopen. Hoe? Dubbelklik op een filmpje in de Media Pool en versleep het beginpunt en/of eindpunt onder de voorbeeldweergave om het loze beeldmateriaal kwijt te raken. Voor het gemak wordt tijdelijk een beeldje van zowel het beginpunt als het eindpunt naast elkaar getoond. Bijgesneden? Via de afspeelknop controleer je of het resultaat jou bevalt. Door de rode verticale afspeelwijzer te verslepen kun je er ook snel doorheen wandelen.

Tijdlijn

Eenmaal bijgeknipt sleep je elke video met een ingedrukte muisknop naar de tijdlijn en laat het daar los. Dat kan per stuk om een aangepaste volgorde te krijgen, of alles tegelijk. Verder kun je een filmpje aan het einde toevoegen, maar ook tussen twee andere filmpjes in plaatsen. Heb jij meerdere fragmenten uit hetzelfde filmpje nodig? Dan herhaal je alle stappen gewoon, dus nogmaals bijsnijden en daarna op de tijdlijn plaatsen.

De tijdlijn wordt op twee manieren getoond. Eerst de volledige filmmontage via gekleurde blokjes. Eronder zie je een ingezoomd gedeelte waardoor die weergave veel gedetailleerder is. Het gaat dus om een en dezelfde tijdlijn die op twee manieren wordt getoond. Filmpjes en ander materiaal mag je daarom naar keuze naar de ene of de andere weergave slepen.

Naast de losse filmpjes bekijk je ook de videomontage via het voorbeeldvenster. Via de pictogrammen erboven schakel je tussen Source Clip en Timeline. Via de rode afspeelwijzers kun je vrij over de tijdlijn bewegen. De onderste afspeelwijzer blijft altijd in het midden staan, dus het beeldmateriaal beweegt daar omheen. Zodra je ook maar iets op de tijdlijn plaatst verschijnt er in de Media Pool een extra miniatuur met de naam Timeline 1. Dat is de montage waaraan je nu werkt.

Titels

Wil je titels, opmerkingen of aanwijzingen toevoegen? Schakel dan onder de menubalk over van Media Pool naar Titles. Onder het kopje Titles vind je eenvoudige titels en bij Fusion Titles geavanceerdere versies met leuke animatie-effecten. Sleep, om eenvoudig te beginnen, de titel Text naar de gewenste plek in de tijdlijn. Dus daar waar jij wilt dat de tekst in beeld verschijnt. Sleep alleen niet op de video zelf, maar plaats de titel daar vlak boven in het donkergrijze vlak. Hiermee wordt automatisch een extra videospoor toegevoegd, een zogeheten track.

Daarna kun je de titel naar eigen inzicht naar links of rechts schuiven om de positie te finetunen. De tijdsduur stel je in door met het beginpunt of eindpunt te slepen. Klik daarna op het tekstelement om dit te selecteren. Er verschijnt nu een rood kader omheen. Klik daarna rechts bovenin op Inspector. Daarmee opent uiterst rechts een deelvenster waarmee je een tekst kunt intikken en dit naar smaak opmaakt, denk aan lettergrootte, lettertype en kleur. Klik nogmaals op Inspector om terug te keren naar de vorige weergave.

Overgangen

In de filmmontage worden standaard harde overgangen gebruikt: zodra het ene filmfragment is afgelopen, start direct het volgende. Vaak volstaat dit en het ziet er ook nog eens professioneel uit, al kun je ook voor een andere overgang gaan. Om deze te veranderen klik je onder de menubalk op Transitions en sleep je een overgang, zoals Cross Dissolve, precies op de scheiding tussen twee filmfragmenten in de tijdlijn.

Daarna bekijk je het effect door de afspeelwijzer vlak ervoor te plaatsen en op de afspeelknop te klikken. Sleep met het beginpunt of eindpunt van de overgang om het effect sneller of langzamer te laten verlopen (door het smaller of breder te maken). Let op dat een overgang toevoegen alleen mogelijk is als je beide filmpjes hebt bijgesneden (het einde van linkerfilmpje en het begin van het rechterfilmpje).

Beeld-in-beeld

Ideaal aan een montageprogramma is dat je leuk kunt spelen met beeld en geluid. Zoals twee of zelfs nog meer filmpjes tegelijkertijd afspelen. Bijvoorbeeld die vanuit meerdere standpunten of door verschillende mensen (al dan niet tegelijk) zijn opgenomen.

Dit doe je door een filmpje boven een ander filmpje te plaatsen in de tijdlijn. Daar heb je wel een extra track voor nodig. Eventueel de track waar je daarnet de titel(s) hebt geplaatst. Het is wel netter en duidelijker om even een nieuwe videotrack toe te voegen: klik ergens in de tijdlijn op een donkergrijs gebied en kies Add Video Track of Add Track.

Vervolgens sleep je een filmpje vanuit de Media Pool (nadat je deze eventueel hebt bijgesneden) naar de gewenste plek op deze nieuwe lege track. Omdat je hiermee het onderste beeldmateriaal afdekt, verklein je de weergave zodat je een video binnen een video krijgt (beeld-in-beeld). Hoe? Klik op het extra filmpje om dit te selecteren en activeer weer de Inspector (rechtsboven). Gebruik op het tabblad Transform de schuifjes bij Zoom en Grootte om het extra videobeeld de gewenste grootte en positie te geven.

Geluid en volume

Nu je toch bent teruggekeerd naar de Inspector, kun je via tabblad Audio ook meteen het Volume regelen. Want misschien klinkt het ene filmpje te hard en het andere te zacht. Dat strijk je hier netjes glad. Toon je twee of meer filmpjes tegelijkertijd, dan is het geluidsniveau aanpassen of zelfs uitschakelen al helemaal nodig. Onderaan elke videotrack zie je een geluidsgolf die een indicatie geeft van de geluidsgolf en het volume.

Wil je als extraatje muziek of geluidseffecten toevoegen? Sleep het vanuit de Media Pool tot onder de videotracks. Dat werkt het beste bij de bovenste weergave waarin je de volledige tijdlijn ziet. Ook nu weer kun je met meerdere audiotracks werken. Bijvoorbeeld eentje met leuke muziek en een andere met geluidseffecten. Je kunt geluidsfragmenten verplaatsen, op lengte maken en uiteraard het volume aanpassen.

Ook interessant: De beste producten voor een grandioos geluid in je thuisstudio

Eind(elijk)resultaat

We hebben nog maar een ieniemienie tipje van de sluier opgelicht, want DaVinci Resolve heeft echt enorm veel functies aan boord. Wil je iets graag weten of kom je er even niet uit? Kies in de menubalk Help / DaVinci Resolve Reference Manual en je krijgt een pdf-bestand te zien van - schrik niet - meer dan vierduizend pagina’s! Daar staat het vast in.

Is jouw videomontage af, dan is het een kwestie van exporteren, waarna iedereen van het eindresultaat kan genieten. Dit doe je door helemaal onderaan het programmavenster over te schakelen van Cut (tweede pictogram) naar Deliver (laatste pictogram). Geef een bestandsnaam op, wijs de uitvoermap aan en kies een videoformaat en resolutie, zoals MP4 en 1920 x 180 HD.

Vervolgens klik je linksonder op Add to Render Queue en daarna rechts naast de voorbeeldweergave op Render All. Dan is het alleen nog een kwestie van geduldig wachten tot jouw film is verwerkt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.