Shadow of the Colossus, de tweede titel van Team Ico, kwam elf jaar geleden uit voor de PlayStation 2. Sindsdien staat deze klassieker op eenzame hoogte, want niemand heeft een soortgelijke game gemaakt. Om een nieuwe generatie ermee kennis te laten maken, heeft Sony een remake besteld bij Bluepoint Games.

We maakten ons een beetje zorgen over deze remake. Het originele Shadow of the Colossus is namelijk een kunstwerkje en daar moet niet te veel aan veranderen. Wat zou een volledige remake doen met onze herinneringen? Het duurde echter niet lang na het opstarten tot al onze zorgen als sneeuw voor zon verdwenen. Dit is Shadow of the Colossus zoals we het kennen, terwijl we de game ook op een hele nieuwe manier kunnen beleven met graphics die in 2018 passen.

©PXimport

David en Goliath

In Shadow of the Colossus ben jij een krijger die zijn overleden geliefde terug wil. Hiervoor reist hij naar een verlaten land om hulp te vragen van hogere machten. Die geven hem een duidelijke opdracht: versla de zestien wezens in dit land en we geven haar ziel terug. Simpel toch? Bij het zien van je eerste doelwit zakt de moed echter al snel in je schoenen: deze wezens zijn gigantisch. Jij als klein mens staat tegenover een colossus zo hoog als een flat, met een wapen zo groot als een bus. Dit duistere wezen kijkt je met zijn glimmende ogen aan, terwijl jij trillend op je knieën staat en enkel een boogje en een zwaardje bij je hebt.

Het is gelukkig niet zomaar een zwaard. Houd je dit wapen omhoog, dan wijst een blauw licht niet enkel naar je volgende doelwit, maar ook naar zwaktepunten op de lichamen van de colossi. Je doel is om deze punten te bereiken. Elke colossus is daardoor een puzzel waarin je uitzoekt hoe je het beest beklimt en zonder eraf te vallen je zwaard in die zwakke punten steekt.

©PXimport

Mooier en moeilijker

De remake zet deze zestien magische wezens heftiger dan ooit op je scherm. Op de PlayStation 2 waren ze al imposant, maar nu zijn ze gewoonweg prachtig. Dat maakt het alleen maar moeilijker om een zwaard in hun kop te steken. Ze hebben je niets misdaan, maar toch stap je zonder na te denken op je trouwe paard om het volgende wezen te vinden en te vermoorden. Alles moet wijken om je geliefde terug te krijgen.

Klimmend over de harige oppervlaktes van de beesten valt op hoe zacht en weelderig de vacht is geworden. Terwijl jij je stevig vasthoudt en beetje bij beetje verder komt, zwelt een van de beste gamesoundtracks ooit op. Dan maakt het niet meer uit of je deze game al eens hebt gespeeld. Je beleeft het weer als nieuw.

Naast de colossi is de hele wereld een genot om naar te kijken. De zon is krachtiger, de mist sfeervoller en het water realistischer. De wereld is nog steeds een lege en bovenal eenzame plek, maar er doorheen rijden terwijl de camera een filmische positie inneemt is niets minder dan waanzinnig.

©PXimport

Fotomodus

Een van de grote krachten van Shadow of the Colossus is de eenvoud. De game biedt een wereld waarin het alleen gaat om jou en die colossi. Je hoeft niets te verzamelen, geen kleine wezens te verslaan en jezelf niet te upgraden. De game past daardoor nauwelijks nog in het gamelandschap van 2018, maar laat zien hoe sterk zo'n focus kan zijn.

De besturing is iets aangepast. Enkele knoppen zijn veranderd en het hoofdpersonage beweegt iets soepeler. De aanpassingen zijn subtiel, maar prettig. Wel blijft de besturing herkenbaar en daar horen ook wat onhandigheden bij. De camera kan bijvoorbeeld nog wel eens problemen geven tijdens de actie.

Er is tevens een makkelijke modus toegevoegd, maar de tofste extra is de fotomodus. Op elk moment in de game druk je op de fotoknop om een kiekje te maken. De opties voor nabewerking zijn opvallend uitgebreid. Je kunt de camera rondslingeren, filters kiezen, de kleurbalans aanpassen, de diepte en scherpte veranderen enzovoort. Als je het leuk vindt om hier mee te spelen ben je zo twee keer zo lang met de game bezig, omdat je telkens een leuke invalshoek voor een foto ziet.

©PXimport

Klassieker

Dit is hoe een remake moet zijn. Het origineel blijft intact, maar dan met prachtige graphics, een iets aangepaste besturing en enkele fijne extra's die niets aan de basis veranderen. Fans van het origineel kunnen dus rustig ademhalen, want de remake is met alle respect en liefde voor de elf jaar oude game gemaakt. Dat de besturing en de camera daarbij nog niet helemaal perfect zijn, hoort er ook een beetje bij. Voor anderen is dit de uitgelezen kans om deze klassieker voor het eerst te beleven.

Deze remake bewijst tevens dat Shadow of the Colossus terecht een klassieker wordt genoemd. De game blijft met maar enkele kleine aanpassingen ook in 2018 stevig overeind. In onze originele review schreven we elf jaar geleden de verschrikkelijke conclusie: "Het is een ervaring die je moet beleven". Daar staan we gewoon nog steeds achter.

Shadow of the Colossus is vanaf 6 februari te koop voor PlayStation 4.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.