Shadow of the Colossus, de tweede titel van Team Ico, kwam elf jaar geleden uit voor de PlayStation 2. Sindsdien staat deze klassieker op eenzame hoogte, want niemand heeft een soortgelijke game gemaakt. Om een nieuwe generatie ermee kennis te laten maken, heeft Sony een remake besteld bij Bluepoint Games.

We maakten ons een beetje zorgen over deze remake. Het originele Shadow of the Colossus is namelijk een kunstwerkje en daar moet niet te veel aan veranderen. Wat zou een volledige remake doen met onze herinneringen? Het duurde echter niet lang na het opstarten tot al onze zorgen als sneeuw voor zon verdwenen. Dit is Shadow of the Colossus zoals we het kennen, terwijl we de game ook op een hele nieuwe manier kunnen beleven met graphics die in 2018 passen.

©PXimport

David en Goliath

In Shadow of the Colossus ben jij een krijger die zijn overleden geliefde terug wil. Hiervoor reist hij naar een verlaten land om hulp te vragen van hogere machten. Die geven hem een duidelijke opdracht: versla de zestien wezens in dit land en we geven haar ziel terug. Simpel toch? Bij het zien van je eerste doelwit zakt de moed echter al snel in je schoenen: deze wezens zijn gigantisch. Jij als klein mens staat tegenover een colossus zo hoog als een flat, met een wapen zo groot als een bus. Dit duistere wezen kijkt je met zijn glimmende ogen aan, terwijl jij trillend op je knieën staat en enkel een boogje en een zwaardje bij je hebt.

Het is gelukkig niet zomaar een zwaard. Houd je dit wapen omhoog, dan wijst een blauw licht niet enkel naar je volgende doelwit, maar ook naar zwaktepunten op de lichamen van de colossi. Je doel is om deze punten te bereiken. Elke colossus is daardoor een puzzel waarin je uitzoekt hoe je het beest beklimt en zonder eraf te vallen je zwaard in die zwakke punten steekt.

©PXimport

Mooier en moeilijker

De remake zet deze zestien magische wezens heftiger dan ooit op je scherm. Op de PlayStation 2 waren ze al imposant, maar nu zijn ze gewoonweg prachtig. Dat maakt het alleen maar moeilijker om een zwaard in hun kop te steken. Ze hebben je niets misdaan, maar toch stap je zonder na te denken op je trouwe paard om het volgende wezen te vinden en te vermoorden. Alles moet wijken om je geliefde terug te krijgen.

Klimmend over de harige oppervlaktes van de beesten valt op hoe zacht en weelderig de vacht is geworden. Terwijl jij je stevig vasthoudt en beetje bij beetje verder komt, zwelt een van de beste gamesoundtracks ooit op. Dan maakt het niet meer uit of je deze game al eens hebt gespeeld. Je beleeft het weer als nieuw.

Naast de colossi is de hele wereld een genot om naar te kijken. De zon is krachtiger, de mist sfeervoller en het water realistischer. De wereld is nog steeds een lege en bovenal eenzame plek, maar er doorheen rijden terwijl de camera een filmische positie inneemt is niets minder dan waanzinnig.

©PXimport

Fotomodus

Een van de grote krachten van Shadow of the Colossus is de eenvoud. De game biedt een wereld waarin het alleen gaat om jou en die colossi. Je hoeft niets te verzamelen, geen kleine wezens te verslaan en jezelf niet te upgraden. De game past daardoor nauwelijks nog in het gamelandschap van 2018, maar laat zien hoe sterk zo'n focus kan zijn.

De besturing is iets aangepast. Enkele knoppen zijn veranderd en het hoofdpersonage beweegt iets soepeler. De aanpassingen zijn subtiel, maar prettig. Wel blijft de besturing herkenbaar en daar horen ook wat onhandigheden bij. De camera kan bijvoorbeeld nog wel eens problemen geven tijdens de actie.

Er is tevens een makkelijke modus toegevoegd, maar de tofste extra is de fotomodus. Op elk moment in de game druk je op de fotoknop om een kiekje te maken. De opties voor nabewerking zijn opvallend uitgebreid. Je kunt de camera rondslingeren, filters kiezen, de kleurbalans aanpassen, de diepte en scherpte veranderen enzovoort. Als je het leuk vindt om hier mee te spelen ben je zo twee keer zo lang met de game bezig, omdat je telkens een leuke invalshoek voor een foto ziet.

©PXimport

Klassieker

Dit is hoe een remake moet zijn. Het origineel blijft intact, maar dan met prachtige graphics, een iets aangepaste besturing en enkele fijne extra's die niets aan de basis veranderen. Fans van het origineel kunnen dus rustig ademhalen, want de remake is met alle respect en liefde voor de elf jaar oude game gemaakt. Dat de besturing en de camera daarbij nog niet helemaal perfect zijn, hoort er ook een beetje bij. Voor anderen is dit de uitgelezen kans om deze klassieker voor het eerst te beleven.

Deze remake bewijst tevens dat Shadow of the Colossus terecht een klassieker wordt genoemd. De game blijft met maar enkele kleine aanpassingen ook in 2018 stevig overeind. In onze originele review schreven we elf jaar geleden de verschrikkelijke conclusie: "Het is een ervaring die je moet beleven". Daar staan we gewoon nog steeds achter.

Shadow of the Colossus is vanaf 6 februari te koop voor PlayStation 4.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.