Shadow of the Colossus, de tweede titel van Team Ico, kwam elf jaar geleden uit voor de PlayStation 2. Sindsdien staat deze klassieker op eenzame hoogte, want niemand heeft een soortgelijke game gemaakt. Om een nieuwe generatie ermee kennis te laten maken, heeft Sony een remake besteld bij Bluepoint Games.

We maakten ons een beetje zorgen over deze remake. Het originele Shadow of the Colossus is namelijk een kunstwerkje en daar moet niet te veel aan veranderen. Wat zou een volledige remake doen met onze herinneringen? Het duurde echter niet lang na het opstarten tot al onze zorgen als sneeuw voor zon verdwenen. Dit is Shadow of the Colossus zoals we het kennen, terwijl we de game ook op een hele nieuwe manier kunnen beleven met graphics die in 2018 passen.

©PXimport

David en Goliath

In Shadow of the Colossus ben jij een krijger die zijn overleden geliefde terug wil. Hiervoor reist hij naar een verlaten land om hulp te vragen van hogere machten. Die geven hem een duidelijke opdracht: versla de zestien wezens in dit land en we geven haar ziel terug. Simpel toch? Bij het zien van je eerste doelwit zakt de moed echter al snel in je schoenen: deze wezens zijn gigantisch. Jij als klein mens staat tegenover een colossus zo hoog als een flat, met een wapen zo groot als een bus. Dit duistere wezen kijkt je met zijn glimmende ogen aan, terwijl jij trillend op je knieën staat en enkel een boogje en een zwaardje bij je hebt.

Het is gelukkig niet zomaar een zwaard. Houd je dit wapen omhoog, dan wijst een blauw licht niet enkel naar je volgende doelwit, maar ook naar zwaktepunten op de lichamen van de colossi. Je doel is om deze punten te bereiken. Elke colossus is daardoor een puzzel waarin je uitzoekt hoe je het beest beklimt en zonder eraf te vallen je zwaard in die zwakke punten steekt.

©PXimport

Mooier en moeilijker

De remake zet deze zestien magische wezens heftiger dan ooit op je scherm. Op de PlayStation 2 waren ze al imposant, maar nu zijn ze gewoonweg prachtig. Dat maakt het alleen maar moeilijker om een zwaard in hun kop te steken. Ze hebben je niets misdaan, maar toch stap je zonder na te denken op je trouwe paard om het volgende wezen te vinden en te vermoorden. Alles moet wijken om je geliefde terug te krijgen.

Klimmend over de harige oppervlaktes van de beesten valt op hoe zacht en weelderig de vacht is geworden. Terwijl jij je stevig vasthoudt en beetje bij beetje verder komt, zwelt een van de beste gamesoundtracks ooit op. Dan maakt het niet meer uit of je deze game al eens hebt gespeeld. Je beleeft het weer als nieuw.

Naast de colossi is de hele wereld een genot om naar te kijken. De zon is krachtiger, de mist sfeervoller en het water realistischer. De wereld is nog steeds een lege en bovenal eenzame plek, maar er doorheen rijden terwijl de camera een filmische positie inneemt is niets minder dan waanzinnig.

©PXimport

Fotomodus

Een van de grote krachten van Shadow of the Colossus is de eenvoud. De game biedt een wereld waarin het alleen gaat om jou en die colossi. Je hoeft niets te verzamelen, geen kleine wezens te verslaan en jezelf niet te upgraden. De game past daardoor nauwelijks nog in het gamelandschap van 2018, maar laat zien hoe sterk zo'n focus kan zijn.

De besturing is iets aangepast. Enkele knoppen zijn veranderd en het hoofdpersonage beweegt iets soepeler. De aanpassingen zijn subtiel, maar prettig. Wel blijft de besturing herkenbaar en daar horen ook wat onhandigheden bij. De camera kan bijvoorbeeld nog wel eens problemen geven tijdens de actie.

Er is tevens een makkelijke modus toegevoegd, maar de tofste extra is de fotomodus. Op elk moment in de game druk je op de fotoknop om een kiekje te maken. De opties voor nabewerking zijn opvallend uitgebreid. Je kunt de camera rondslingeren, filters kiezen, de kleurbalans aanpassen, de diepte en scherpte veranderen enzovoort. Als je het leuk vindt om hier mee te spelen ben je zo twee keer zo lang met de game bezig, omdat je telkens een leuke invalshoek voor een foto ziet.

©PXimport

Klassieker

Dit is hoe een remake moet zijn. Het origineel blijft intact, maar dan met prachtige graphics, een iets aangepaste besturing en enkele fijne extra's die niets aan de basis veranderen. Fans van het origineel kunnen dus rustig ademhalen, want de remake is met alle respect en liefde voor de elf jaar oude game gemaakt. Dat de besturing en de camera daarbij nog niet helemaal perfect zijn, hoort er ook een beetje bij. Voor anderen is dit de uitgelezen kans om deze klassieker voor het eerst te beleven.

Deze remake bewijst tevens dat Shadow of the Colossus terecht een klassieker wordt genoemd. De game blijft met maar enkele kleine aanpassingen ook in 2018 stevig overeind. In onze originele review schreven we elf jaar geleden de verschrikkelijke conclusie: "Het is een ervaring die je moet beleven". Daar staan we gewoon nog steeds achter.

Shadow of the Colossus is vanaf 6 februari te koop voor PlayStation 4.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.