We zagen de bui al hangen. Sea of Thieves is een prachtige, vrolijk vormgegeven game met wonderschone vergezichten. Elke activiteit is zo gepolijst dat je jouw eigen reflectie er in kunt bewonderen, maar er is verschrikkelijk weinig om te doen. De game, waarin je met enkele medepiraten de zee onveilig maakt, is als een regenplas waar een kleuter enthousiast in springt om daarna glunderend door te lopen.

Sea of Thieves is gestructureerd rond drie Trading Companies, die je met hun Voyages het ruime sop opsturen om iets terug te brengen. De Gold Hoarders geven je schatkaarten mee en eisen dat je de gevonden schatten inlevert, om ze met een speciale sleutel te openen en de buit te delen. De Order of Souls betalen grof geld voor de schedels van skeletkapiteins. De Merchant Alliance vraagt je om eilanden af te speuren naar goederen als een kist vol bananen of een paar kippen. Ongeacht het smaakje, elke opdracht betekent een reis van A naar B en weer terug. Met de verdiende goudstukken en reputatie kun je cosmetische zaken ontgrendelen, zoals een vrolijk gekleurde concertina of een glinsterend boegbeeld.

©PXimport

Frivole franjes

Bovenstaande alinea beschrijft bijna alles wat er in de game te doen valt. Naarmate je stijgt in reputatie bij elke Trading Company, neemt de complexiteit van elke opdracht toe. Maar dat komt er vooral op neer dat je naar meer dan één eiland moet varen om de queeste te voltooien. Het enige waar je naartoe kunt werken zijn die cosmetische franjes. De twee schepen in de game – een sloep voor 1 à 2 spelers en een galjoen voor 3 à 4 spelers – zijn niet functioneel aan te passen. Op de lange termijn mogen de meest volhardende spelers zichzelf een Pirate Legend noemen en ontvangen ze een eigen piratenhol.

Sea of Thieves leunt zwaar op de interactie die ontstaat wanneer piraten elkaar tegenkomen. De game bevat meer dan genoeg manieren om te communiceren met je schipmaten: een ingebouwde voice chat, voorgebakken tekstuele berichten en gebaren. Dit is maar goed ook, want een goed samenwerkende bemanning kan de hele wereld aan. Een sloep met twee op elkaar ingespeelde piraten kan met één hand een galjoen met vier langs elkaar heen werkende flierefluiters tot zinken brengen.

Die noodzaak tot communicatie maakt het vinden van gelijkgestemde zeerovers cruciaal en de huidige middelen zijn simpelweg ontoereikend. Sea of Thieves probeert met zijn menustructuur en interface zo min mogelijk in de weg van de ervaring te zitten, maar de ondersteunende functies van de game zijn momenteel erg karig. We kunnen niet selecteren op taal tijdens de matchmaking, er zijn geen Guilds – stel je eens voor dat je aan de vlag zou kunnen zien of je te maken hebt met vriend of vijand, en dat je dan met andermans vlag een vloot kunt infiltreren – en de trage en onoverzichtelijke Xbox-app verdient het niet om in de schaduw te staan van Steam als sociale dienst.

©PXimport

1 + 1 = 3

Ondanks dat Sea of Thieves leeg aanvoelt, kunnen we niet wachten om verder te spelen. Dat heeft alles te maken met de wijze waarop ontwikkelaar Rare de game heeft ontworpen. De repetitieve Voyages zijn niet het punt van de game, net zo min als dat het kopen van een paar gekleurde zeilen het einddoel is. Om het plezier van Sea of Thieves te vinden, moet je tussen de spelregels lezen. Het zeilen zelf is bijvoorbeeld niet heel uitdagend. Hijs de zeilen, draai het doek om zo veel mogelijk wind te pakken en je komt er wel. Het wordt een heel andere ervaring als je met acht schatkisten en piratenschedels in het ruim op de vlucht moet voor een galjoen. Dan vecht je voor elk zuchtje wind en tuur je met het angstzweet op je voorhoofd door de verrekijker. Je krimpt ineen als je dan de vijandelijke kapitein naar je ziet wijzen, maar juicht het uit wanneer de kluns een uit het water stekende rots over het hoofd ziet.

Elke handeling is op zichzelf kinderlijk eenvoudig – schade aan je schip repareer je door een houten plank tegen een gat aan te timmeren – maar elke handeling komt op uitgekookte wijze samen als een som die groter is dan de delen. De emmer gebruik je bijvoorbeeld om water te hozen, maar met behulp van wat rum maak je er een wapen van. Naast dat je in dronken toestand over het dek heen zwalkt en je alleen maar valse noten produceert met je draailier, vliegt je maaginhoud alle kanten op. Als je vervolgens de groene derrie opvangt met een emmer en in het gezicht gooit van een onvriendelijke zeerover, is deze voor de rest van zijn korte leven blind. Veel elementen in Sea of Thieves die in eerste instantie slechts ter versiering lijken te dienen, kunnen zo op onverwachte en vaak hilarische wijze nuttig zijn.

©PXimport

Verhalenmachine

Sea of Thieves is op zijn best als je de grind negeert, want de game slaagt uitstekend als verhalenmachine. We gaan nooit vergeten hoe de schrik ons om het hart sloeg toen, tijdens het plunderen van een skelettenfort, we een galjoen recht op ons af zagen varen. Na een verbeten schermutseling met donderbussen, haaien en een goed geplaatst vat buskruit wisten we te ontsnappen, maar niet voor lang. Met onze rivaal in het kielzog zetten we een uur lang alle zeilen bij en voeren we langs elk piratennest op de kaart om lachend stukje bij beetje onze buit in te leveren bij de Trading Companies. Zo beperkt als Sea of Thieves is, lokt de game voortdurend deze fantastische situaties uit.

Als de sterren goed staan en de wind gunstig is, betovert Sea of Thieves ons met de grappigste en spannendste multiplayerervaring die we ons kunnen heugen. De gameplay-elementen interacteren op geniale wijze met elkaar en als je het geluk hebt om een goede bemanning te vinden, staat de game garant voor onvergetelijke ervaringen. Sea of Thieves stelt echter in gelijke mate teleur in hoe weinig diepgang de game verder kent. Ondanks alle pijnpunten – we kunnen die Xbox-app wel kielhalen – blijft Sea of Thieves dankzij zijn charme en memorabele momenten nog net drijven.

Sea of Thieves is nu beschikbaar voor Windows en Xbox One. De review is op basis van de pc-versie.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.