In de afgelopen jaren zijn een hoop matige Dragon Ball-games de revue gepasseerd. Een licentiedeal verplicht Namco Bandai om zo'n beetje ieder jaar een nieuwe game uit te brengen, mits ze de licentie willen behouden. De nadruk op middelmatigheid lijkt met de komst van Dragon Ball FighterZ eindelijk voorbij. En dat is vooral te danken aan een oude bekende in de vechtgamewereld.

Dragon Ball FighterZ is namelijk ontwikkeld door Arc System Works, de studio die we ook wel kennen van de Guilty Gear- en BlazBlue-reeksen. Het bedrijf is daardoor niet alleen gespecialiseerd in het ontwikkelen van fighters, maar weet ook als geen ander daar een flink anime-sausje overheen te gieten. Een stijl waar Dragon Ball FighterZ ontzettend goed op weet aan te sluiten.

©PXimport

De game gebruikt dezelfde aangepaste Unreal 4 engine uit de meest recente Guilty Gears. Personages zien er uit als tweedimensionale sprites, maar zijn in werkelijkheid 3D-modellen. De camera kan hierdoor tijdens een Kamehameha-straal ineens van perspectief wisselen om een dynamische scène te creëren, zonder dat de game de charme van een spritefighter verliest. Daar schuilt het één en ander bij in de achtergrond. Personages hebben bijvoorbeeld dezelfde hoeveelheid animatieframes als een 2D-sprite. Dat zou er in iedere andere game raar uitzien, maar in FighterZ benadrukt het juist de animatiestijl die we ook van de tv-serie kennen.

Je speelt met een team van drie vechters tegen drie andere tegenstanders. Je zou denken dat zo'n zesmans knokpartij flink wat tijd in beslag neemt, maar de werkelijkheid is anders. De energiestralen, aanvalscombinaties en speciale superaanvallen vliegen je om de oren, waardoor je vaak binnen een minuut alweer aan een nieuw gevecht toe bent. Dat alles ziet er fenomenaal uit. De game is moeilijk te onderscheiden van moderne Japanse animatie - en in één gevecht gebeurt meer dan in bijvoorbeeld tien goed geanimeerde afleveringen van Dragon Ball Super.

©PXimport

Makkelijk te leren

Al die drukte ziet er gecompliceerd uit, maar FighterZ is verrassend makkelijk om op te pikken. Met de actieknoppen voer je een zachte, gemiddelde of harde klap uit, of schiet je een energiebal. Druk je op de rechtertrekker, dan schiet je in een snelle sprint naar je vijand toe om aan te vallen. Speciale vaardigheden worden bijna allemaal uitgevoerd door een kwartcirkel naar voren of achteren te maken op de richtingsknop, gevolgd door het indrukken van één of twee actieknoppen.

Die simpliciteit zorgt er voor dat personages in de basis ongeveer hetzelfde spelen. Dragon Ball FighterZ is niet vergelijkbaar met bijvoorbeeld een Street Fighter, waarin een personage zoals Guile 'oplaadaanvallen' gebruikt door een richting naar achteren te blijven indrukken. Als je de kwartcirkel meester bent van één personage, leer je vrij snel om met de rest te spelen.

Toch zijn er verschillen zodra je de diepte in duikt. Hoewel je bij iedereen aanvallen hetzelfde uitvoert, zijn deze vaardigheden allemaal net iets anders in uitvoering. Goku schiet bijvoorbeeld bij het activeren een sterke Kamehameha af, terwijl de volwassen variant van Gohan zijn potentie op die manier ontgrendelt en nieuwe parameters aan zijn basisvaardigheden geeft.

Je kunt een combinatieaanval uitvoeren door een lichte, medium en zware aanval na elkaar uit te voeren. Daarbinnen zit vaak lichte variatie per personage - waardoor je soms complexere combo's aan elkaar kunt rijgen. De game laat je ook een simpele basiscombo uitvoeren door meermaals op de lichte of medium aanvalsknop te drukken, maar hier haal je nooit de maximale schade uit zoals bij een complexere combinatie.

Zoning

Net als iedere capabele vechtgame draait FighterZ grotendeels om de locatie waar je personage zich bevindt in het gevecht. Sommige personages bewaren liever een kleine afstand, terwijl anderen van dichtbij op de grond het beste klappen afdelen. Deze 'zoning' gebruikt een simpel systeem waarmee jij en je vijand om territorium kunnen vechten. Dit bestaat uit drie aanvallen: de ki-aanval, de 'super dash' en een uppercut. Je kunt ki-aanvallen schieten om een tegenstander van veraf te belagen, maar met een super dash sprint je door deze energiebollen heen alsof het regendruppels zijn. Probeert iemand continu dichtbij je te komen? Dan kun je met een uppercut hem van je afslaan om je voordeel te behouden. Het zorgt ervoor dat je constant in de gaten moet houden wat je vijand doet, zonder dat je daar complex knoppenwerk tegenover hoeft te zetten.

FighterZ lijkt qua complexiteit een beetje tussen Street Fighter en een casualgame zoals Super Smash Bros. in te zitten. Ieder personage heeft aan de oppervlakte een klein beetje om te leren, maar daaronder schuilt meer nuance voor spelers die daar naar op zoek zijn. Dat is een geweldige combinatie waardoor Dragon Ball verrassend makkelijk op te pakken is voor mensen die dit genre zelden hebben gespeeld. En blijf je plakken, dan zijn er doortrapte strategieën om te leren.

©PXimport

Vooral online

Daarmee is de kern van Dragon Ball FighterZ ijzersterk. Dat is belangrijk, want in de praktijk is deze kern het enige dat je in de game vindt. Er is een verhaalmodus die moet motiveren om alleen te spelen, maar deze bestaat uit het verslaan van tientallen 'klonen' in een plot dat duidelijk is geschreven om de speelduur op te rekken. Van de creatieve overgangen tussen filmpjes en gevechten zoals in de recente Mortal Kombat-games is helaas geen sprake.

Nee, je zult vooral online of offline tegen anderen spelen. De basis daarvoor is op zich aanwezig: je kunt casualpotjes spelen of strijden om een positie op de ranglijsten, of offline een toernooimodus met tientallen vrienden opzetten. We missen alleen een wat soepelere manier om samen met een vriend online te spelen. Je kunt een 'ring match' starten om samen een virtuele gamekamer in te gaan, maar je moet elkaar dan eerst vinden in een vaak chaotisch online lobbysysteem. Haalbaar, maar ook best onhandig.

Lootboxen

Het is daarnaast wellicht handig te vermelden dat de game een lootboxsysteem gebruikt. De invloed daarvan is minimaal - de lootboxen bevatten hooguit alternatieve avatars voor in de online lobby en afbeeldingen voor in de chat. Op het moment zitten essentiële onderdelen zoals personages en levels er niet achter vergrendeld. We worden er alleen wat nerveus van, gezien Arc System Works op het moment werkt aan downloadbare content. Als dat via dit systeem wordt aangeboden, zou dat vervelend kunnen uitpakken.

Dat is echter een 'wat als'-scenario. Op het moment is Dragon Ball FighterZ gewoonweg een ijzersterke fighter, met zonder twijfel de beste visuele stijl binnen het genre. Deze game is mooier dan de meeste geanimeerde actieseries. Dat maakt hem niet alleen een genot om te spelen, maar ook om naar te kijken.

Dragon Ball FighterZ is beschikbaar voor pc, PlayStation 4 en Xbox One. Voor deze review is gespeeld op een PlayStation 4 Pro.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.