In het najaar van 2007 wist ik niet hoe snel ik een PSP-2000 moest halen. Dat terwijl ik al gewoon een PSP had, een Japans importmodel nota bene. Toch had ik een goede reden voor de upgrade naar de PSP-2000: die kon je namelijk met een componentkabel op een televisie aansluiten. Stel je eens voor: één apparaat waarmee je games onderweg én thuis kon spelen! Dat is toch een droom die uitkomt? De beperkte 480 × 272 resolutie en manke besturing van de PSP voorkwamen echter dat deze functionaliteit meer werd dan een gimmick. In de praktijk maakte ik er dan ook nauwelijks gebruik van.

Even vooruit spoelen, naar bijna tien jaar later: Nintendo brengt de Switch uit. Een apparaat dat ik opnieuw direct in huis haal en wel met dezelfde reden als die PSP-2000. Een decennium later is er dankzij technische innovaties natuurlijk veel meer mogelijk, maar het is ook duidelijk dat Nintendo heel goed over dit product heeft nagedacht. Een mooi, draagbaar design dat met twee JoyCons altijd klaar is voor een potje multiplayer, maar gedockt met een Pro Controller in mijn handen speel ik even comfortabel op de bank als met een PS4 of Xbox One – gewoon in HD. Nintendo zet een nagenoeg foutloos apparaat neer. Eentje die mijn droom eindelijk verwezenlijkt.

En toch speel ik er nauwelijks op. Hoe kan dat?

Enthousiaste zuurpruim

Oké, laat ik beginnen met te erkennen dat ik een afwijking heb waardoor ik simpelweg geen lol beleef aan Zelda en Mario, naar het schijnt de twee beste games van afgelopen jaar. Het zal wel, ik geloof de meerderheid, maar die games zijn nou eenmaal niet aan mij besteed. Overigens waren er ook uitstekende Mario- en Zelda-games op de Wii U beschikbaar, dus met Breath of the Wild en Super Mario Odyssey spreekt Nintendo geen ander publiek aan dan met hun voorgaande consoles en handhelds. De Switch is met dit soort games een logische vervolgstap op de Wii U en 3DS in één, maar is nog niet van het disruptieve kaliber waar ik van droom: iets dat al mijn andere apparaten overbodig maakt.

©PXimport

Games als L.A. Noire, Doom en straks Wolfenstein 2: The New Colossus werpen een ander licht op de zaak. Dit zijn namelijk het soort games waar het lange tijd aan ontbrak op de consoles van Nintendo. Games waarmee Nintendo een ander, breder publiek aanspreekt, waaronder ondergetekende. Eén probleem: ik heb ze al gespeeld. Fifa 18, dat bijna tegelijkertijd op de Switch en andere consoles verscheen, overwoog ik wél serieus om primair op de Switch te spelen. Jammer genoeg vond ik Pro Evolution Soccer 2018 uiteindelijk toch leuker. Jammer, weer geen game voor mij op de Switch.

Maar laat ik niet alleen maar zuur zijn over al die geweldige games die ik toch niet speel. Opvallender is dat ik ondanks dat ik die games niet speel, nog steeds laaiend enthousiast ben over de Switch. Het apparaat nam ik als eerste mee naar mijn nieuwe huis (want draagbaar, geen tv nodig en dus nul minuten kwijt aan aansluiten – en Mario Kart 8 blijkt ideaal als je de hele middag moet wachten op de bezorging van een nieuwe vriezer) en heeft inmiddels een opvallende, prominente plek in mijn mediameubel. Hij mag dan vooral uit staan, maar de Switch zie ik als een fundamenteel onderdeel van mijn entertainmentinstallatie. Zo enthousiast ben ik over de Switch.

©PXimport

Doorbreek de hegemonie

Ik ben dan ook iedere keer weer verheugd als ik lees dat de Switch het zo goed doet. Commercieel succes is immers de weg naar meer interessante games. Bethesda ondersteunt de Switch al en hopelijk volgen meer uitgevers. Want als ik kan kiezen tussen een game op de PS4 of op de Switch, dan zou ik het wel weten. Een game overal kunnen spelen – in de trein of op werk in de pauze, maar waarschijnlijker thuis in bed of gewoon op de bank als de tv bezet is – is voor mij meer waard dan een 4K-resolutie, Trophies of online functionaliteiten. Sterker nog, ik weet vrij zeker dat Fifa 18 op de Switch zo razend responsief is doordat al die randzaken ontbreken. De Switch zou dus zeker het platform van mijn keuze zijn, als ik iets te kiezen had.

Red Dead Redemption 2 op de Switch klinkt wellicht als net een brug te ver, maar niet lang geleden was het nog doodnormaal om exclusieve games of aangepaste versies te maken voor minder krachtige platformen, die echt niet onderdeden voor hun ‘grotere broer’. Vaak kwamen deze games zelfs bijna tegelijkertijd uit. Terwijl op de pc Medal of Honor: Allied Assault verscheen, kwam Frontline uit voor de PS2. Tegenover Metroid Prime op de Cube, stond Fusion op de GBA. Burnout Revenge en Burnout Legends. En zelfs Liberty City en Vice City kwamen prima tot leven op de PSP in hun GTA Stories-variant.

©PXimport

Naar de sterren en daar voorbij

Wat mij betreft gaan we terug naar die tijd, doorbreken we de hegemonie van de PS4 en Xbox One en verschijnt er op de Switch een gezonde mix van heruitgaves, aangepaste ports én gloednieuwe games. Dat die games dan technisch misschien gedownscaled zijn boeit niet, met zo’n arsenaal aan games zou de Switch echt mijn primaire game-apparaat worden. En ondenkbaar is het niet. Zoals altijd neemt Nintendo hier zelf het voortouw in, met een Pokémon-rpg en Metroid Prime 4 die mogelijk beiden dit jaar naar dat geweldige apparaatje komen – Nintendo-games waar ik wél warm van word. 2018 wordt een mooi jaar. Het jaar dat mijn droom eindelijk écht uitkomt.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.