Toe aan een nieuwe keuken of slaapkamer? Hoe richt je deze vertrekken optimaal in? Er zijn interessante tools waarmee je je nieuwe inrichting kunt visualiseren op de computer. Zoals Floorplanner, waarmee een huis digitaal inrichten zo is gepiept.

Voordat je aan de slag gaat met het digitaal inrichten van je woning, zorg je voor een goede voorbereiding. Meet de ruimten die je wilt inrichten nauwkeurig op. Het gaat daarbij om de lengte, breedte en hoogte. Ook is het belangrijk om te weten waar obstakels zich bevinden, bijvoorbeeld muren die je niet kunt verplaatsen. Ditzelfde geldt voor de positie van ramen. 

Maak verder notities van bestaande aansluitingen, bijvoorbeeld voor afvoer en elektra. Als je een iPhone hebt, kun je deze slim gebruiken om de maten van objecten op te meten. Je gebruikt hiervoor de ingebouwde app Meten. Deze is minder nauwkeurig dan een meetlint, maar leent zich goed voor het snel in kaart brengen van globale afmetingen.

Surf met die kennis op zak naar de site van Floorplanner. Hier wordt onderscheid gemaakt tussen verschillende abonnementsvormen, waarbij het Basic-account gratis is. Floorplanner werkt met een puntensysteem. Heb je behoefte aan extra functionaliteit, bijvoorbeeld omdat je een extra etage wilt ontwerpen, dan kun je credits kopen waarmee je deze extra functies beschikbaar maakt.

Werken met Floorplanner

Aan de rechterkant van het scherm vind je het canvas, waarop je het ontwerp maakt binnen Floorplanner. Via de knoppen rechtsboven schakel je tussen de verschillende weergaven van het ontwerp. Vooral de knop met het tandwiel is interessant: die geeft toegang tot een overzicht van alle onderdelen van de inrichting, zoals meubels, maar ook schaduwlijnen. Per onderdeel kun je bepalen of het wel of juist niet in het ontwerp moet worden getoond.

©PXimport

Met de knop 3D schakel je van een twee- naar driedimensionale weergave. Zorg er meteen voor dat de eenheden goed zijn ingesteld: klik onderaan de pagina op de knop M, zodat de metrische eenheden actief worden. Linksboven vind je de verschillende etages. Direct hieronder vind je de menubalk waarmee je het eigenlijke ontwerp maakt.

De balk is opgebouwd uit zes onderdelen. Via de bovenste knop maak je per etage een ontwerp. Hier kun je ook de algemene instellingen van het ontwerp aanpassen, bijvoorbeeld door de vorm van een ruimte aan te passen of lichten aan het ontwerp toe te voegen.

©PXimport

©PXimport

De tweede knop, Bouwen, geeft toegang tot de onderdelen waarmee je de ruimte opbouwt. Dit zijn muren, deuren, ramen en vaste obstakels, door Floorplanner structuren genoemd. Tik op een categorie om hiermee aan de slag te gaan en een keuze te maken binnen de sectie. Kies je bijvoorbeeld voor deuren, dan kun je vervolgens aangeven op welke manier de deur moet draaien. 

Kies je voor structuren, dan kun je kiezen uit diverse onderdelen, zoals vaste trappen en verwarmingselementen. Via de knop eronder, Info, bepaal je de algemene eigenschappen van de ruimte, zoals de kamersoort.

Inrichten maar!

Zodra de kamer staat, ga je aan de slag met de daadwerkelijke inrichting. Kies in de lijst voor het type kamer: op basis hiervan verschijnt een selectie met typische meubels voor die ruimte. Laat je hierdoor niet beperken: je kunt ook meubels van andere ruimten en andere categorieën gebruiken.

Om een andere categorie te openen, gebruik je de lijst die onder het overzicht met kamertypen wordt getoond. Selecteer een onderdeel en versleep dit naar de plattegrond rechts in het venster. 

Als de ruimte is ingericht, klik je op de knop met de verfroller. Via dit onderdeel bepaalt u de kleuren van de ruimte. Je kunt daarbij uit een kleurenwaaier kiezen, maar het is ook mogelijk om een kleurcode in het vak bovenin op te geven. 

Of kies een materiaalsoort, zoals hout of steen. Klik daarvoor op de laatste knop, Materialen, en kies de gewenste materiaalsoort in de lijst. Het is een flinke hoeveelheid, dus de zoekbalk bovenin komt goed van pas.

3D in Floorplanner

©PXimport

Eerder las je al over de mogelijkheid om in Floorplanner te schakelen tussen een twee- en driedimensionale weergave via de knoppen rechtsboven in het ontwerpgedeelte. Daar kijken we tenslotte nog even naar. Klik eerst op 3D. Links verschijnt het vak Camera-instellingen. Gebruik de virtuele camera om de hoogte en hoek aan te passen.

Via het menu erboven schakel je tussen de verschillende camera’s. Om snel te schakelen naar een weergave vanuit de lucht, zodat je de verschillende ruimten in één keer goed ziet, klik je in de rechterbovenhoek op de knop links van het poppetje. Die weergave is handig om snel tussen de verschillende kamers te schakelen. 

Klik op de ruimte waarop je wilt inzoomen. Via de knop met het tandwiel vraag je de 3D-instellingen op. Hier bepaal je onder meer of platfonds en schaduwen moeten worden getoond.

We hebben nu globaal de opties van Floorplanner doorlopen. Maak er wat moois van!

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.