Fitbit verkoopt naast wearables ook een abonnementsdienst genaamd Fitbit Premium. Deze dienst coacht je om net even wat fitter en gezonder te worden met Fitbit. Ongeacht dat nu een Sense, Charge, Inspire of Versa is. Voordat je voor een Fitbit en mogelijk een abonnement kiest, is het goed om je hier even in te verdiepen, want Fitbit Premium kan een serieuze teleurstelling bieden.

Fitbit is niet de enige fabrikant die zijn producten met abonnementsdienst verkoopt. Zo heeft Stoytell een e-reader die alleen werkt met bijbehorende dienst. Ook komen veel slimme deurbellen met abonnementsdiensten om beelden online op te slaan. Dat kan best vervelend zijn, vooral omdat je product niet werkt of maar halfbakken werkt zonder abonnement, terwijl je al de portemonnee hebt getrokken.

Met Fitbit Premium gaat Fitbit mee in dit concept. Begrijpelijk, want zo garandeert de fabrikant inkomsten die niet afhankelijk zijn van de verkoop van smartwatches en fitnessarmbandjes. En Fitbit is niet de enige die een abonnement aanbiedt die samenwerkt met een wearable. Apple Fitness+ (dat nog niet in Nederland beschikbaar is) is een abonnement voor bij je Apple Watch.

Sportschool om je pols

Apple Fitness+ is eigenlijk een soort sportschool aan je pols. Met veel video’s, tutorials en begeleiding met je smartwatch heb je je eigen sportschoolklasjes met persoonlijke coach die je assisteert om de oefeningen goed uit te voeren. Slim. Zo maakt Apple zich concurrent van de sportschool.

Niet gek ook dat Fitbit dat ook wil. Fitness+ is natuurlijk alleen voor Apple-apparaten, en Fitbit werkt ook met Androids. Dus er is potentieel nog een grote markt te bedienen.

Waar gaat het mis met Fitbit Premium?

Je Fitbit-apparaat werkt ook zonder Premium. Basisfunctionaliteit is gewoon beschikbaar, zoals je trainingen vastleggen, stappentellen, slaapanalyse, enzovoort. In de app probeert het merk je te verleiden om een abonnement af te sluiten. Net als Apple biedt Fitbit veel interessante video-begeleiding, die als Premium-functie beschikbaar is.

So far so good. Maar Fitbit heeft enkele keuzes gemaakt die niet van deze tijd zijn en ethische grenzen passeren. Veel nieuwe functies verdwijnen achter de Fitbit Premium-betaalmuur. Data-analyses, zoals uitgebreidere slaapmeting en hartslagvariabiliteit, je herstelscore na een workout, stressbeheersing en andere functies zijn achter een betaalmuur verdwenen. Dat zijn geen extraatjes, maar basale functies die draaien op jouw data. Je eigen persoonlijke lichaamsdata is dus pas beschikbaar als je bijbetaalt. Daar gaat Fitbit een ethische grens over die Apple niet overgaat en ook wezenlijk anders is dan de andere voorbeeldproducten uit het begin van dit artikel, die extra functies tegen betaling aanbiedt.

Fitbit Premium is niet van deze tijd

Fitbit schermt dus met Premium je eigen data af, tenzij je betaalt. Daarmee gaat Fitbit ook een stapje verder in z’n koers. Andere fabrikanten zoals Garmin hebben functies om andere apps te koppelen en zo je data te delen, bijvoorbeeld met Strava, Runkeeper of Komoot. Fitbit biedt dit niet, al je data is alleen beschikbaar in de Fitbit-app en mag niet naar andere diensten. Een rudimentaire exportmogelijkheid, die al je data in een onoverzichtelijke spreadsheet zet is de enige manier om je data uit Fitbit te krijgen.

Kortom, je hebt geen zeggenschap over je eigen data: je gezondheidsgegevens worden opgesloten in de Fitbit-app en vaak gegijzeld door Fitbit Premium. Deze koers maakt Fitbit niet populair: nieuwe aankondigingen worden met een negatief sentiment ontvangen op fora en Reddit vanwege Fitbit Premium. Op korte termijn is het lucratief voor Fitbit, op lange termijn lijkt de koers niet houdbaar. Vooral binnen de EU, waarbij regelgeving steeds meer controle over eigen data neerlegt bij de gebruiker. De gegevens die Fitbit verzamelt zijn gebruikersdata, geen data van Fitbit.

De hand van Google

En de EU te vriend houden, dat is iets waar moederbedrijf Google veel aan gelegen is. Niet krijgt Google regelmatig boetes te verwerken over hoe het bedrijf met persoonsgegevens om gaat, ook werden er strenge eisen gesteld aan de voorwaarden waarop Fitbit overgenomen mocht worden. Wanneer de EU beweegt naar meer controlevrijheid voor gebruikers over hun eigen data, zal vooral Google hierin mee moeten bewegen.

Tot nu toe is de hand van Google nog nauwelijks zichtbaar geweest in het beleid van Fitbit. Het lijkt een kwestie van tijd voordat de twee merken steeds meer integreren. Fitbit Premium in zijn huidige vorm lijkt hierbij geen duurzame oplossing: aankomende wetgeving, populariteit en ethiek zitten in de weg. Tenzij Fitbit teruggaat naar de basics die Apple biedt: de sportschool en -coach om de pols.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.

De extraction shooter Arc Raiders is een groot succes: de game is sinds release 30 oktober vorig jaar meer dan 14 miljoen keer verkocht.

Dat heeft uitgever Nexon deze week aangekondigd bij het bekendmaken van de kwartaalcijfers van het bedrijf. In januari was er daarbij een piek van 960.000 gelijktijdige spelers over alle platforms waarneembaar, en sindsdien zijn er zo'n zes miljoen wekelijkse actieve spelers. Arc Raiders heeft wat Nexon betreft dan ook alle verwachtingen overtroffen.

Arc Raiders kwam zoals gezegd afgelopen oktober uit en is ontwikkeld door het in Stockholm gevestigde bedrijf Embark Studios, dat bestaat uit voormalige Battlefield-ontwikkelaars, waronder de voormalige ceo van DICE, Patrick Söderlund. Hiervoor bracht Embark al de shooter The Finals uit.

Over Arc Raiders

Toen Arc Raiders uitkwam, bleek het spel al snel een hit op Steam en consoles. Dit terwijl de markt voor multiplayershooters zeer competitief is, met franchises als Call of Duty en Battlefield waarvan afgelopen najaar ook nieuwe delen zijn uitgekomen.

De game houdt een derdepersoonsaanzicht aan en betreft een extraction shooter. Spelers gaan in Arc Raiders richting de oppervlakte van de aarde, waar buitenaardse robots genaamd Arcs voor chaos zorgen. Spelers proberen hier waardevolle materialen, wapens en medicijnen te vinden - alleen of in teamverband. Andere spelers lopen echter ook rond op het oppervlak en kunnen je team helpen of juist tegenzitten. Het doel is heelhuids weer ondergronds te geraken met de verzamelde spullen.