Begin 2019 pleitten de Autoriteit Financiële Markt (AFM) en De Nederlandse Bank (DNB) voor cryptoregulering op internationaal niveau. Binnen Europa is hier nu gehoor aan gegeven: sinds 10 januari jongstleden zullen crypto-omwisselplatforms en aanbieders van cryptoportemonnees vallen onder het toezicht van De Nederlandsche Bank. We gaan hier verder op in aan de hand van de privacyverklaring van het Nederlandse wisselplatform Litebit.

Op grond van de herziene Europese anti-witwasrichtlijn zullen bedrijven die dergelijke cryptodiensten aanbieden, onder de reikwijdte gaan vallen van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft). Zij zullen voortaan verplicht zijn zich te laten registreren bij DNB. Na registratie zal DNB toetsen of de processen ter voorkoming van witwassen en terrorismefinanciering goed zijn ingericht.

Ook andere Wwft-verplichtingen zullen van toepassing zijn. Zo vereist de wetgeving onder meer een zorgvuldig cliëntonderzoek bij (nieuwe) klanten. Hiervoor zullen persoonsgegevens moeten worden verwerkt. De wetgeving biedt ook een nieuwe grondslag voor de verwerking van persoonsgegevens; de wettelijke verplichting.

Privacyverklaring Litebit

Voor de wettelijke verplichting als grondslag dient de verwerking ook echt noodzakelijk te zijn om aan deze wettelijke verplichting te kunnen voldoen. In de wet hoeft niet expliciet te staan dat voor de uitvoering van een specifieke taak persoonsgegevens moeten worden verwerkt. De verplichting in de wet kan namelijk ruimer geformuleerd zijn. Wel moet de verwerkingsverantwoordelijke kunnen verantwoorden dat de verwerking van de persoonsgegevens valt onder specifieke wet- of regelgeving. Het is dus aan de verantwoordelijke zelf om te bepalen of het verwerken van persoonsgegevens noodzakelijk is om aan een wettelijke verplichting te voldoen.

In de privacyverklaring van Litebit is de wettelijke verplichting niet gebruikt als grondslag voor de verwerking van persoonsgegevens. Op zich niet vreemd omdat een dergelijke wettelijke verplichting, zoals uit de Wwft, vooralsnog niet geldt voor deze partij. Voor het aanmaken van een account, de koop en verkoop van cryptovaluta en de verificatieprocedure baseert Litebit zich op de uitvoering van de overeenkomst als grondslag voor de verwerking. Voor deze grondslag geldt overigens ook dat de verwerking noodzakelijk moet zijn in het kader van de uitvoering van de overeenkomst.

©PXimport

Daarnaast worden persoonsgegevens verwerkt wanneer je contact opneemt met het platform, via de chat of per telefoon. De grondslag bij de verwerking van deze gegevens is gebaseerd op het gerechtvaardigd (zakelijk) belang. Een logische grondslag, alleen laat Litebit hier na om uit te werken waar dat gerechtvaardigd belang dan daadwerkelijk in zit. Het gerechtvaardigd belang kan bijvoorbeeld gelegen zijn in het feit dat Litebit jou als klant efficiënt wil kunnen bedienen en zijn klantenservice wil optimaliseren.

Bewaartermijnen

Ook bestaan er wettelijke bewaartermijnen die bedrijven verplichten om bepaalde gegevens voor een bepaalde periode te bewaren. Zo geldt er voor debiteurenadministratie een wettelijke bewaartermijn van zeven jaar. In de AVG worden geen concrete bewaartermijn voor het bewaren van persoonsgegevens genoemd. Het is aan de organisaties zelf om te bepalen hoe lang zij de betreffende persoonsgegevens bewaren. Daarbij dient te worden gekeken naar hoe lang de gegevens nodig zijn voor het doel waarvoor deze zijn verzameld. Het uitgangspunt in de AVG is dat persoonsgegevens niet langer worden bewaard dan nodig is.

Per onderdeel heeft Litebit uitgewerkt wat de gebruikte bewaartermijnen zijn. Daarbij wordt eveneens verwezen naar de bewaartermijn van zeven jaar. Deze bewaartermijn wordt onder meer gebruikt voor de accountinformatie, maar ook voor de gegevens die zijn verkregen uit de verificatieprocedure. In (het tweede stadium van) de verificatieprocedure moet een kopie van het paspoort of identiteitskaart worden verstrekt. Een bewaartermijn van zeven jaar voor kopieën van identiteitskaarten is erg lang. Hoewel de Wwft nog niet van toepassing is op het platform, lijkt aansluiting bij de wettelijke termijn die hieruit voortvloeit logischer. In de wet is een bewaartermijn genoemd van vijf jaar na het beëindigen van de zakelijke relatie, of tot vijf jaar na het uitvoeren van de desbetreffende transactie.

Rechten van betrokkene

De AVG vereist verder dat de betrokkene wiens gegevens worden verwerkt, duidelijk wordt geïnformeerd over zijn rechten. Deze rechten bieden de betrokkene namelijk enige grip op de verwerking van zijn gegevens. De inhoud van deze rechten moet daarom kort zijn toegelicht in de privacyverklaring. Ook eventuele beperkingen van het recht en de stappen die de betrokkene moet nemen om zijn rechten uit te oefenen moeten worden vermeld.

In de privacyverklaring van Litebit worden de rechten van de betrokkene genoemd en beschreven. Wat Litebit niet heeft aangegeven is hoe de betrokkene deze rechten vervolgens praktisch kan toepassen. Ook is niet opgenomen binnen welke termijnen Litebit aan een dergelijk verzoek van een betrokkene zal voldoen en dat er beperkingen kunnen gelden op deze rechten.

©PXimport

Concluderend:

- Litebit heeft per activiteit waarbij persoonsgegevens worden verwerkt, op duidelijke wijze toegelicht welke gegevens nodig zijn, voor welk doel deze gegevens nodig zijn en op basis van welke grondslag. Als contact wordt opgenomen met Litebit worden ook persoonsgegevens verzameld, op grond van een gerechtvaardigd belang. Het platform heeft echter niet toegelicht waaruit dit gerechtvaardigd belang eigenlijk bestaat.

- Per activiteit heeft Litebit uitgewerkt hoe lang de gegevens worden bewaard. De bewaartermijn van zeven jaar voor kopieën van identiteitsbewijzen is lang.

- De rechten van betrokkene zijn in de privacyverklaring genoemd. Niet is genoemd op welke wijze de betrokkene deze rechten kan uitoefenen, binnen welke termijn aan een verzoek zal worden voldaan en dat er een beperking kan gelden op deze rechten.

Eindoordeel

Met de herziene anti-witwasrichtlijn gaat er het een en ander veranderen voor crypto-wisselplatforms en aanbieders van cryptoportemonnees. Deze bedrijven zullen onder het bereik vallen van de Wwft en onder het toezicht van DNB. Het is dus belangrijk dat deze aanbieders zich hierop voorbereiden. Niet alleen heeft het namelijk impact op de processen voor de onderneming, ook de privacyverklaring zal aanpassing nodig hebben.

Aanbieders van cryptodiensten moeten informeren over het cliëntonderzoek dat zij moeten uitvoeren en de gegevens die daarvoor nodig zijn. Ook zijn de aanbieders gebonden aan de wettelijke bewaartermijnen die zijn opgenomen in de Wwft. De verplichte wetgeving biedt sinds 10 januari 2020 ook een nieuwe grondslag voor de verwerking van gegevens. Dit kan in sommige gevallen dan geschieden op basis van een wettelijke verplichting.

Tekst:Lora Mourcous en Jesse Vermeij (SOLV advocaten)

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.