Begin januari vindt traditiegetrouw de CES plaats, ’s werelds grootste technologie- en elektronicabeurs. Bijna alle techbedrijven presenteren in Las Vegas hun nieuwste apparatuur en innovaties. Wat kunnen we verwachten op CES 2019?

De CES 2019 vindt plaats van 8 tot en met 11 januari en uiteraard doet Computer!Totaal die dagen verslag vanaf de beursvloer. Sommige fabrikanten laten voor de start van het evenement al weten wat ze gaan presenteren, terwijl andere merken hun aankondigingen geheim (proberen te) houden. Hieronder vind je de producten die we (waarschijnlijk) gaan zien op CES 2019.

Nieuwe oled-tv's van LG

Zoals ieder jaar maakt LG ruim voor de start van de CES al bekend wat het in Las Vegas gaat demonstreren. Dit jaar kunnen we rekenen op nieuwe oled-tv’s met een Alpha 9 (gen. 2 processor), al zijn de details nog schaars.

De fabrikant komt ook met twee ultrawide monitoren, waaronder een 49 inch model. De andere monitor heeft een verversnelheid van 144Hz en is niet verrassen gericht op gamers. Daarnaast verschijnen er op de CES drie high-end LG-soundbars die Dolby Atmos en Google Assistent ondersteunen. De spraakmakende opvouwbare smartphone waar LG aan werkt, wordt vermoedelijk niet op de CES getoond. LG zou het toestel anderhalve maand later op de MWC-beurs in Barcelona onthullen.

©PXimport

High-end 4K-beamer met spraakbesturing

LG presenteert op de CES ook de Cinebeam 4K, de opvolger van de Cinebeam uit 2018. De nieuwe beamer toont beelden in maximaal 4K-resolutie op een plat oppervlak. Dat kan een muur zijn, maar ook een plafond of een vloer. Je bedient de beamer via je stem (dankzij LG’s eigen slimme platform) of je smartphone. Het apparaat draait op webOS en kan daarom onder andere Netflix- en YouTube-video’s afspelen. Als de Cinebeam 4K op minimaal 5 centimeter afstand van het oppervlak zet, projecteert hij een 90 inch beeld. Als de afstand tot het oppervlak minimaal 18 centimeter bedraagt, kan de beamer een 120 inch beeld projecteren. De maximale helderheid is 2500 ANSI lumens en het apparaat ondersteunt ethernet, usb en hdmi. Op de beurs maakt LG de prijs van de Cinebeam 4K bekend. Zijn voorganger kost 3000 euro.

Mogelijk ziet op de CES ook de LG Q9 het levenslicht. Dit zou een mid-range smartphone worden met een Snapdragon 660-processor, 3000 mAh accu en 4GB/32GB werk- en opslaggeheugen. Meer informatie over het toestel ontbreekt vooralsnog.

©PXimport

QLED-versie van Samsung's The Frame

De Samsung The Frame is een kunstzinnige televisie die er meer uitziet als een schilderij. Als het scherm in stand-by staat, toont het artistieke werken van allerlei meester-schilders. Leuk, maar de beeldkwaliteit van de led-lcd-tv kan niet tippen aan een oled- of qled-tv. Samsung heeft dat ook door en kondigt op CES 2019 een qled-versie aan van The Frame. Qled is een verbeterd lcd-scherm met een hoger contrast en fraaiere kleuren. Daarnaast krijgt de nieuwe The Frame de Bixby-stemassistent van Samsung. Het bedrijf gaat de bijzondere tv ook via meer winkels verkopen. De 2018-versie is alleen verkrijgbaar bij premium woonwinkels, maar zijn opvolger verschijnt ook bij reguliere elektronicazaken. Op de CES gaat Samsung vermoedelijk vertellen wat de tv moet kosten en wanneer hij uitkomt.

©PXimport

Samsung maakte voor de start van de CES ook al bekend dat zijn tv’s die in 2019 uitkomen, ondersteuning bieden voor Remote Access. Met deze feature kan je content van je telefoon, tablet en laptop via wifi op de televisie projecteren. Het systeem is medeontwikkeld met VMware, een groot softwarebedrijf.

In december presenteerde Samsung de eerste smartphone met een klein gat in het scherm voor de frontcamera. De Galaxy A8s komt vooralsnog alleen in China uit, al is het niet ondenkbaar dat de fabrikant de CES aangrijpt om de telefoon te presenteren voor meer regio’s.

AMD, Intel en Nvidia op CES 2019

Van AMD kunnen we op de CES 2019 onder andere nieuwe grafische producten verwachten, al wil de fabrikant nog geen details geven. Op de beurs worden ook de derde generatie Ryzen-processors getoond.

Traditiegetrouw heeft Intel een enorme stand op de CES, bedoeld om allerlei toepassingen (zakelijk en consument) te demonstreren. Wat de chipmaker dit jaar gaat aankondigen, is nog onduidelijk. Een gerucht wijst op de komst van een eigen grafische kaart. Ook zijn er bronnen die zeggen dat Intel werkt aan een 10-kernige CPU met de codenaam Comet Lake. De CPU zou gebaseerd zijn op Intels 14nm proces. Of deze producten op de CES debuteren, zal snel blijken.

De kans bestaat dat Nvidia de CES 2019 aangrijpt om een arsenaal nieuwe producten te onthullen. De kaartmaker zou de RTX 2070, 2070 Max-Q, 2060, 2050 Ti en 2050 in petto hebben. Mogelijk wordt er op de beurs ook een MX250 aangekondigd.

Sony werkt aan nieuwe smartphones

Sony maakt tal van verschillende producten en daarom verwachten we op de CES veel nieuwe apparatuur. Het lijkt er in ieder geval op dat er nieuwe oled-tv’s aankomen en er wordt ook gesproken over twee of drie nieuwe telefoons. Het zou gaan om de Xperia L3, XA3 en XA3 Plus, budget- en mid-range-modellen met grote schermen en Android 9.0 (Pie). Sony’s nieuwste vlaggenschip, de Xperia XZ4, verwachten we pas op het MWC, eind februari.

Zelfrijdende auto's op CES

Al jarenlang worden op het parkeerterrein van de CES (semi)zelfrijdende auto’s gedemonstreerd. Onder andere Audi en Nvidia laten bezoekers proefritjes maken en die zijn – zo kunnen we uit ervaring zeggen – leuk om mee te maken. Ook dit jaar worden zelfrijdende auto’s een belangrijk onderdeel op de beurs. Nvidia, TuSimple en Almotive zijn present en het is aannemelijk dat ook bedrijven als Audi, Mercedes en Google hun vorderingen laten zien.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.