Slimme buitenverlichting op zonne-energie is een handige oplossing als je lampen wilt plaatsen op plekken waar geen stroompunt in de buurt is. In dit artikel lees je welke opties je hebt als het om slimme solarlampen gaat.

Slimme solarverlichting bestaat uit buitenlampen met een zonnepaneel dat veelal in de armatuur is ingebouwd. Er bestaan echter ook varianten waarbij een extern zonnepaneel wordt gebruikt dat aan de lamp gekoppeld is. Solarlampen slaan overdag energie afkomstig uit zonlicht op in een ingebouwde accu, waardoor de lamp daar 's avonds op kan branden.

Welke slimme lampen werken op zonne-energie?

Het totale aanbod van slimme lampen wordt steeds groter. Het aandeel van slimme lampen op zonne-energie is echter nog vrij beperkt. Zo hier en daar is er bij webshops eentje te vinden. Bijna al deze slimme solarlampen maken gebruik van de software van het Chinese smarthomeplatform Tuya. We zetten er een aantal voor je op een rij.

©Ryhor Bruyeu (Grisha Bruev)

Hoftronic heeft een slimme solarlamp met lichtsensor en bewegingssensor. De lamp kan als het donker wordt automatisch aan gaan en weer uitspringen als de zon opkomt. Hierdoor brandt de lamp niet langer dan nodig. De slimme grondspot kan naast verschillende wittinten alle kleuren van de regenboog tonen. Het bedienen van de lamp werkt via de Hoftronic Smart-app (gebaseerd op Tuya), maar je kunt hem ook koppelen aan andere smarthomeplatforms. 

Daarnaast heeft het merk een slimme breedstraler met een apart zonnepaneel. Dat heeft als voordeel dat de lamp in de schaduw kan hangen, zolang het paneel maar in de zon hangt. De lamp kan met een afstandsbediening of app worden bediend. Met de app kun je meerdere van dit soort lampen tegelijk bedienen. De schijnwerper werkt op bluetooth. 

Smarthomemerk Calex beschikt over enkele slimme armaturen die op zonne-energie werken, zoals een slimme wandlamp met ingebouwde bewegingssensor en een lantaarnlamp. Een Calex Bluetooth Link is voor deze lampen vereist. Het bedienen van deze producten werkt via de Calex Smart App; ook deze app is gebaseerd op het Tuya-platform.

©escapejaja - stock.adobe.com

Heb ik slimme accessoires nodig?

Niet elke slimme solarlamp vereist het gebruik van een hub, maar het draadloos bereik van slimme verlichting op zonne-energie is doorgaans beperkt. In sommige gevallen is het daarom noodzakelijk om een bluetooth mesh-systeem te gebruiken, zoals de eerder genoemde Calex Bluetooth Link. Wanneer dat vereist is, wordt dat door de fabrikant vermeld op de verpakking of de website van het product.

Wat zijn de voordelen van slimme lampen op zonne-energie?

Slimme solarlampen hebben verschillende voordelen. Om te beginnen is het gebruik ervan natuurlijk de ideale manier om energie te besparen. De lampen zijn namelijk niet verbonden met je stroomnetwerk, waardoor ze geen effect hebben op je energierekening. Wel zo prettig met de huidige hoge energietarieven. Bovendien kun je solarlampen eenvoudig plaatsen op plekken in de tuin waar geen stroomvoorziening aanwezig is. 

Hoewel standaard solarlampen meestal automatisch aan- en uitgaan op basis van bewegingen of de hoeveelheid licht die de sensor detecteert, heb je met de slimme variant meer opties. Je kunt deze namelijk op door jou gekozen tijdstippen inschakelen, zoals alleen 's nachts. Zo is je tuin niet volledig donker. En als je meerdere van dit soort lampen gebruikt, kun je ze tegelijkertijd bedienen of als groep laten reageren, bijvoorbeeld op basis van bewegingsdetectie. Daarnaast kan een slimme solarlamp doorgaans kleuren weergeven. Je kunt de kleur en de intensiteit bovendien eenvoudig en snel aanpassen via een app. 

©Vlad Stenko

Wat zijn de nadelen van slimme solarlampen?

Er zijn echter niet alleen voordelen. De werking van slimme solarlampen is namelijk afhankelijk van de hoeveelheid zonlicht die ze opvangen. 's Winters, als het bewolkt is en wanneer het regent, branden ze mogelijk minder lang. Dat komt doordat het zonnepaneel minder lang wordt blootgesteld aan zonlicht, maar ook doordat de accucapaciteit ‘s winters vermindert door de kou. Daarnaast kunnen er blaadjes of zand op het zonnepaneel terechtkomen, wat de werking van de panelen kan verminderen.

Verder kan een slimme solarlamp doorgaans niet net zo fel schijnen als ‘standaard’ slimme verlichting. Slimme lampen op zonne-energie dienen meestal als sfeerverlichting en niet als functionele verlichting (uitzonderingen zoals de breedstraler van Hoftronic daargelaten). Ook bij het gebruik van solarlampen als sfeerverlichting is de lichtintensiteit over het algemeen lager.

Daarnaast kun je je afvragen of het wel nodig is om voor een slimme lamp op zonne-energie te gaan. Een ‘domme’ solarlamp gaat namelijk ook vanzelf aan zodra het donker wordt. In veel gevallen is het slimme aspect van een buitenlamp op zonne-energie daardoor overbodig. Wanneer je meerdere van dit soort lampen hebt, kun je ze echter wel op hetzelfde moment aan en uit laten gaan. Wanneer de ene solarlamp beweging detecteert, kun je bijvoorbeeld instellen dat de andere solarlampen op andere plekken in je tuin ook aan gaan. 

We sluiten dit artikel af met een open deur: een slimme lamp op zonne-energie kun je natuurlijk niet plaatsen op een plek waar de zon niet schijnt, terwijl dat nou juist vaak een plek is waar je licht wilt toevoegen, namelijk de donkerste gebieden van je tuin. Dat probleem is op te lossen door een slimme solarlamp met een extern zonnepaneel te gebruiken. Dat paneel kun je dan in de zon plaatsen, terwijl de lamp zelf in de schaduw kan hangen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.