De nieuwe Smart #1 is een compacte elektrische cross-over die zich niet langer beperkt tot het stadssegment. Met een actieradius tot 455 km, een ruim interieur en hoogwaardige afwerking mikt de #1 op concurrenten als de Kia Niro EV en Hyundai Kona. Ontdek in deze rijtest waarom deze slimme EV van Smart veel meer in huis heeft dan je zou verwachten.

In ons collectieve geheugen parkeer je 'm dwars in een parkeervak. Letterlijk, en dan ook nog zonder aandenken uit Leeuwarden een paar weken later. Het Smartje staat al  25 jaar synoniem voor micromobiliteit. Het automerk dat door het Zwitserse Swatch (jawel, van de horloges) onder de vleugels van Mercedes-Benz ten tonele verscheen, ontgroeide door de jaren heen echter zijn eigen segment.

Er volgden modellen als een Roadster en een ForFour, en verschillende variaties op het thema ForTwo later is het nu tijd voor de absolute next step. Hij is er opnieuw elektrisch, maar afgezien van het logo en het karakter rekent Smarts nieuwste telg – de #1 – op een uiterst venijnige manier af met het verleden. Irwin Versteegh van InstaAutoVlog reed ermee en in dit artikel vertelt hij jullie er alles over. 

©Irwin Versteegh

Chinees-Duitse samenwerking 

De Zwitserse roots heeft het merk inmiddels van zich afgeschud. Tegenwoordig is Smart een joint venture tussen het Chinese Geely (waar ook Volvo tegenwoordig onder valt) en Smarts oude voogd, Mercedes-Benz. Het doel is het samen ontwikkelen van hoogwaardige en intelligente elektrische auto’s. Mercedes-Benz tekent, Geely zorgt voor de aandrijftechnologie. 

Hoe dan ook is de Smart #1 (je zegt letterlijk 'hashtag one') een auto die opereert in het B-crossover-segment. Hij gaat de strijd aan met auto’s als de Kia Niro EV, de Hyundai Kona en de Volvo EX30. De eerste kennismaking met de auto geeft al snel het inzicht dat het een verrassend leuke auto is. Een echte Smart-telg die overduidelijk wat DNA van Mercedes-designers heeft geërfd. De #1 heeft karakter, en iets dat daar aan bijdraagt, is de dagrijverlichting voor en achter, maar ook de hoogte. Zo is-ie met een totaal van 1,63 meter hoger dan al z’n concurrenten. Hij is bijna 9 centimeter hoger dan de Volvo EX30 en 6 centimeter hoger dan de Kona en Niro EV.  

Standaard staat-ie op 18-inch lichtmetalen wielen, en ook de ledverlichting is standaard. Vanaf de Premium-uitvoering zien we significante verschillen in de vorm van 19-inch wielen, privacy glass vanaf de B-stijl en betere koplampen met een Matrix-functie. Het standaard kleurenpalet bestaat uit zes verschillende kleuren, maar vanaf de Premium-uitvoering kun je voor 880 euro ook opteren voor matgrijs of blauw. 

©Irwin Versteegh

Comfortabele instap 

Eenmaal aan boord verrast de #1 met een prettig hoge en ruime instap. De voorruit staat ver naar voren, en dat zorgt samen met de hoge daklijn voor ruimte en instapcomfort. Je neemt op heuphoogte plaats en de stoelen zijn goed gevormd. Het enige dat beter kan, is het materiaal waar met name je elleboog in het deurpaneel op leunt. Dat vond ik net iets te hard.

Het stuurwiel is zowel axiaal als verticaal verstelbaar en ligt bovendien prettig in de hand. Het is bekleed met fijn aanvoelende materialen en ook de bedieningselementen zijn dik voor elkaar. Deze zijn makkelijk te overzien, en daar kunnen andere automerken nog wat van leren. Achteruit inparkeren? De #1 beschikt standaard over een achteruitrijcamera en vanaf de Premium zien we zelfs een 360 graden camerafunctie.  

Voor de rest wordt het interieur gekenmerkt door de aanwezigheid van twee grote displays. Eentje recht voor je neus bijvoorbeeld. Niet al te groot, maar vrij doeltreffend als het aankomt op het tonen van alle cruciale informatie. Daarentegen is het centraal geplaatste infotainmentsysteem fors: 12,8 inch in totaal en uitgerust met Smarts eigen software. Live-navigatie met EV-routeplanning is standaard, net als wireless Apple CarPlay en Android Auto.

Het systeem werkt snel, is vrij overzichtelijk (als je eenmaal aan de vele kleurtjes en animaties gewend bent) en het enige minpunt lijkt de stabiliteit en de betrouwbaarheid. Gedurende de 2000 testkilometers vertoonde het systeem geregeld wat kuren, zoals het niet koppelen van een verbonden telefoon, maar ook het soms in- of uitschakelen van het ePedal.  

©Irwin Versteegh

Opvallend ruim 

Opbergruimte? Dik op orde! Met name de grote portiervakken zijn fijn, evenals de slim ingedeelde middentunnel met drie aparte en afsluitbare opbergvakken. De achterbank is comfortabel gevormd en biedt meer dan genoeg leefruimte. De #1 is net iets krapper dan een Kona of Niro, maar een stuk ruimer dan de Volvo EX30. De vlakke vloer is ook een sterke eigenschap, net als de aanwezigheid van ventilatieroosters.

De kofferruimte meet standaard 370 liter inhoud en is na het neerklappen van de achterbankleuning uit te breiden tot een maximum van 1160 liter. Bijzonder en praktisch is de mogelijkheid om de achterbank in de lengte te verschuiven. Op die manier kun je kiezen voor meer been- of juist meer bagageruimte. De laadkabel kun je kwijt in een 15 liter grote frunk. Ook uniek: elke #1 heeft een trekgewicht van maar liefst 1600 kg.

©Irwin Versteegh

Tip: ga voor Premium 

Tijd om te gaan rijden. De #1 is leverbaar met vier verschillende aandrijflijnen. Hoe dan ook is een 272 pk sterke elektromotor op de achteras standaard, net als een 0-100-tijd in 5,8 seconden. De basisversie (die vreemd genoeg Pro heet) beschikt over een 47kWh-accu en een rijbereik van maximaal 325 km. Een showroomtrekkertje, want het snelladen gaat met 130 kW, maar een 1-fase boordlader is niet meer van deze tijd.

De versie waar je dan ook minimaal voor moet gaan, is de Premium. In tegenstelling tot de Pro beschikt deze namelijk over een warmtepomp en stijgt de range mede daardoor naar maximaal 455 km. Net als de duurdere Pulse beschikt de Premium over een 22 kW 3-fase-boordlader en een maximaal snellaadvermogen van 150 kW. Liever wat meer pit, ga dan voor de Brabus. Deze krijgt een extra elektromotor op de vooras, waarmee het gecombineerde vermogen stijgt naar 428 pk. 

©Irwin Versteegh

Effectieve range van 365 kilometer

Gedurende de testperiode heb ik de #1 goed gebruikt, en met name een retourtje Frankfurt gaf inzicht. Gemiddeld verbruikte de Smart gedurende 2000 testkilometers 19,3 kWh/100 km. Niet superzuinig, maar dat is inclusief 700 Autobahnkilometers en snelheden boven de 130 km/u. Blijf je in Nederland, dan neemt-ie genoegen met een gemiddelde van 17 kWh/100 km, goed voor een effectieve range van ongeveer 365 km.

Accu leeg? Mede dankzij actieve batterijverwarming geniet je in de praktijk al snel van een DC-piek van 155 kW. Let echter wel op, want zodra het accupercentage onder de 10 procent komt, duurt het even voordat-ie op gang komt. Tot de 10 procent zie je dan cijfers van rond de 19 kW als piekvermogen. 

Wat betreft het verbruik en laden presteert de #1 keurig, en dat geldt ook voor het rijden. Althans, buiten de bebouwde kom. Daarbinnen ontbreekt het her en der wel wat aan verfijning. Zeker in vergelijking met zijn concurrenten presteert de Smart ondermaats. Niettemin excelleert-ie op de snelweg en blijkt er behoorlijk veel rust en stabiliteit in het onderstel te zitten. Met name de rechtuitstabiliteit is uitstekend. Een stukje sturen? Ook daar weet de #1 wel raad mee, al biedt een Niro EV op dat vlak meer plezier.

Wat ook erg goed bevallen is, zijn de veiligheidssystemen, en dan met name de actieve. Zo werkt de adaptieve cruisecontrol erg goed en is ook het automatische stuursysteem in staat om de #1 kundig op jouw rijstrook te houden.  

©Irwin Versteegh

Al met al is de smart #1 uitstekend bevallen. Sterker nog, ik stapte keer op keer met plezier achter het stuur. Het is een prettige kilometervreter met goede stoelen, eenmaal op de snelweg fijne rijeigenschappen en hoewel het energieverbruik misschien fractioneel lager mag, wordt dit goedgemaakt door de prima snellaadfunctie. Wel is het zo dat je – net als bij z’n Volvo-broertje EX30 – dient te opteren voor minimaal de Premium-uitvoering met de warmtepomp, grote batterij en 3-fase-boordlader, maar dan ben je wel klaar en staat er een fijne, compleet uitgevoerde en uitstekende EV voor de deur.  

Je laptopaccu lijkt altijd leeg te zijn op het moment dat er nergens een stopcontact te bekennen is. Met de juiste software-instellingen pers je echter makkelijk een uur extra uit je apparaat, zonder dat je daarvoor technisch onderlegd hoeft te zijn. Wij leggen uit aan welke knoppen je precies moet draaien voor maximaal resultaat.

Er is weinig irritanter dan een laptop die in de spaarstand schiet of uitvalt terwijl je in de trein net de laatste hand legt aan een belangrijk document. Veel gebruikers denken bij een snel leeglopende batterij direct dat de hardware versleten is en kijken alweer naar een nieuwe laptop. Vaak is de accu zelf echter nog prima in orde, maar gaat het besturingssysteem slordig om met de beschikbare energie. Fabrieksinstellingen zijn namelijk vaak gericht op maximale prestaties en helderheid, niet op uithoudingsvermogen. In dit artikel leer je hoe je de regie terugpakt en de energievreters in toom houdt, zodat je met een gerust hart de dag doorkomt.

Waar die energie eigenlijk naartoe lekt

Om te begrijpen hoe je accucapaciteit bespaart, moet je eerst weten waar de energie aan opgaat. De twee grootste verbruikers in een laptop zijn vrijwel altijd het beeldscherm en de processor. Het scherm vreet stroom om pixels te verlichten; hoe feller het scherm, hoe sneller de teller tikt. Daarnaast speelt de verversingssnelheid een rol. Veel moderne schermen verversen het beeld 120 keer per seconde (120 Hz). Dat kijkt heel rustig, maar kost aanzienlijk meer rekenkracht dan de standaard 60 Hz.

Onder de motorkap is de processor continu bezig met het verwerken van taken. Een veelvoorkomende misvatting is dat je handmatig alle programma's moet afsluiten om stroom te besparen. Dat is maar ten dele waar, want moderne systemen zijn heel goed in het bevriezen van apps die je niet gebruikt. Wat wél energie kost, zijn achtergrondprocessen die actief blijven synchroniseren, zoals cloudopslagdiensten of mailprogramma's die elke minuut checken op nieuwe berichten. Ook randapparatuur die stroom trekt via de usb-poort, zelfs als je deze niet actief gebruikt, snoept procenten van je lading af.

Besparen tijdens eenvoudige taken

De energiebesparende modus is je beste vriend wanneer je taken uitvoert die weinig rekenkracht vereisen. Denk hierbij aan tekstverwerken, e-mailen, webbrowsen of het invullen van spreadsheets. In deze scenario's heb je de volledige kracht van je processor en videokaart simpelweg niet nodig. Door in Windows of macOS te kiezen voor de energiebesparende modus, klokt de processor zichzelf terug. Hij werkt dan letterlijk iets langzamer, maar voor administratieve taken merk je daar in de praktijk niets van. De letters verschijnen nog steeds direct op je scherm zodra je ze typt.

Daarnaast is dit het moment om eens kritisch naar je schermhelderheid te kijken. Binnenshuis is een helderheid van 50 tot 60 procent vaak meer dan voldoende om comfortabel te kunnen werken. Werk je vooral 's avonds? Dan kan het zelfs nog lager. Ook het uitschakelen van toetsenbordverlichting levert in deze context pure winst op. Het zijn kleine percentages per uur, maar op een hele werkdag maakt dit het verschil tussen wel of niet de oplader moeten pakken.

©PXimport

Prestaties boven accuduur

Er zijn momenten waarop je de batterijbesparingsinstellingen beter uit kunt laten, of zelfs agressief moet vermijden. Zodra je aan de slag gaat met zware grafische taken, zoals videobewerking, 3D-rendering of serieuze gaming, werkt een besparingsmodus averechts. De software knijpt de toevoer van stroom naar de componenten af, wat resulteert in een haperend beeld, trage exporttijden en een frustrerende gebruikservaring.

In deze gevallen heeft de hardware ademruimte nodig om te kunnen presteren. Als je probeert te gamen op een besparingsstand, zal het systeem de prestaties van de grafische chip zo ver terugschroeven dat het spel onspeelbaar wordt. Bovendien duurt het renderen van een video in spaarstand veel langer, waardoor het scherm en de schijf langer actief moeten blijven, wat onderaan de streep soms zelfs méér energie kost dan een korte piekbelasting op vol vermogen. Hier geldt: efficiëntie door snelheid is soms zuiniger dan traagheid.

Situaties waarin instellingen het niet meer redden

Hoewel je met software veel kunt optimaliseren, zijn er harde grenzen waarbij geen enkele instelling je meer gaat redden. Je moet realistisch zijn over de fysieke staat van je apparaat.

Ten eerste is er de chemische degradatie. Als de maximale capaciteit van je accu (ook wel battery health geheten) onder de 70 procent is gezakt, kun je instellen wat je wilt, maar de rek is er fysiek uit. De batterijcellen kunnen de lading simpelweg niet meer vasthouden. Ten tweede is oververhitting een doodsteek voor je accuduur. Als de ventilatoren van je laptop continu staan te loeien omdat de koelkanalen vol stof zitten, kost dat enorm veel energie. Warmte is in feite verspilde energie. Tot slot helpt software niet als je zware externe apparaten zonder eigen voeding aansluit. Een externe harde schijf die zijn stroom via de laptop krijgt, trekt de accu leeg alsof het een rietje in een pakje sap is, ongeacht je schermhelderheid.

Creëer je eigen energieprofiel

Om echt grip te krijgen op je verbruik, moet je de instellingen afstemmen op jouw specifieke gedrag. Begin met de slaapstand-instellingen. Veel mensen laten hun laptop openstaan als ze even koffie gaan halen, waarbij het scherm zomaar tien minuten op volle sterkte blijft branden. Stel in dat het scherm al na twee of drie minuten inactiviteit uitgaat. Dat is de makkelijkste winst die je kunt boeken.

Kijk ook naar je randapparatuur. Gebruik je een externe monitor? Zorg dan dat je laptop zo is ingesteld dat het interne scherm volledig uitschakelt, en niet 'zwart maar aan' blijft staan. Gebruik je veel bluetooth-apparaten? Schakel bluetooth uit als je ze niet gebruikt; het constant scannen naar verbindingen kost stroom. Voor gebruikers met een oledscherm is er nog een extra truc: gebruik een donkere modus. Bij oledschermen verbruiken zwarte pixels namelijk helemaal geen energie, in tegenstelling tot traditionele lcd-schermen waar de achtergrondverlichting altijd aan staat.

Balans tussen snelheid en stopcontact

Het verlengen van je accuduur is uiteindelijk een balansspel tussen comfort en noodzaak. De grootste winst behaal je door de schermhelderheid te temperen en de slaapstand agressiever in te stellen, zodat je geen energie verspilt in de pauzes. Wees niet bang om de energiebesparingsmodus standaard aan te zetten voor alledaags werk; de moderne processors zijn krachtig genoeg om dat zonder haperingen op te vangen. Pas als je merkt dat je laptop traag reageert bij zwaardere taken, is het tijd om de teugels weer iets te laten vieren. Zo bepaal jij hoelang de werkdag duurt, en niet je batterij.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.