Hoewel je je Mac zo kunt instellen dat je zonder wachtwoord automatisch wordt ingelogd op je gebruikersaccount, is je computer beter beveiligd als je er eentje gebruikt. De kans bestaat natuurlijk dat je wachtwoord op een dag niet werkt, en wat doe je dan?

Je hebt je Mac aangepast op een manier die niet wachtwoordvriendelijk is, of je bent onvoorzichtig geweest. Of misschien ben je je wachtwoord vergeten, wat kan gebeuren als je een standaard gebruikersaccount voor dagelijkse taken gebruikt en je de administratoraccount al een tijdje niet gebruikt hebt. Gelukkig zijn er een paar dingen die je kunt doen als je je wachtwoord kwijt bent, zodat je weer volledige toegang tot je Mac hebt, of op zijn minst bij specifieke data die je nodig hebt kunt komen. Hier zijn wat tips. Lees ook: Wachtwoorden synchroniseren op je Apple-device.

Je wachtwoord resetten

Apple biedt in OS X verschillende opties voor het resetten van accountwachtwoorden. De benaderingen die ik hieronder noem zijn afhankelijk van hoeveel toegang je momenteel tot je Mac hebt.

Verander het wachtwoord vanaf een administratoraccount

Om de beveiliging van je Mac te maximaliseren moet je zowel een administratoraccount voor administratieve taken als een standaardaccount die je voor je primaire identiteit gebruikt hebben (je kunt nog wel gewoon administratieve taken uitvoeren vanaf je gewone account door te verifiëren met de inloggegevens van het administratoraccount). Als je je Mac op deze manier configureert kun je op de administratoraccount inloggen en de systeeminstellingen bij Users & Groups gebruiken om het wachtwoord van je gewone account te veranderen.

Om dit te doen klik je op het hangslot-icoontje in de Users & Groups-systeeminstellingen om te verifiëren en klik je vervolgens op het account waarop je niet kunt inloggen. Klik in de instellingen van het account op Reset Password om het wachtwoord ervan te veranderen.

©PXimport

Met een administratoraccount kunt je wachtwoorden van andere accounts veranderen.

Gebruik de single-user-modus

Elke Mac heeft een hoofdgebruikersaccount met de naam "root". Dit is het systeemaccount dat gebruikt wordt om de essentiële achtergronddiensten te draaien die nodig zijn om je Mac te laten functioneren. Hoewel dit account doorgaans verborgen en ontoegankelijk is, kun je er snel op terechtkomen voor zijn administratieve mogelijkheden door je Mac in de single-user-modus op te starten.

Om verder te gaan moet je de korte naam weten van het account waarvan je het wachtwoord wil resetten. Volg daarna de volgende stappen:

- Start je Mac opnieuw op en houd Command-S ingedrukt tijdens de opstartgeluiden.

- Wanneer je het opdrachtprompt ziet, voer het volgende commando in om de opstartschijf in de lees- en schrijfmodus te zetten:

mount -uw /

- Voer nu het volgende commando in om Open Directory (Apple's accountdirectorydienst in OS X) te draaien:

launchctl load /System/Library/LaunchDaemons/com.apple.opendirectoryd.plist

- Reset het wachtwoord van je gebruikersaccount door het volgende commando in te voeren (vervang "username" door de korte naam van de gewenste account):

passwd username

Gebruik een Apple ID

©PXimport

In OS X kun je het gebruikersaccount aan je Apple ID koppelen en deze vervolgens gebruiken om je OS X-wachtwoord te veranderen als je het kwijt bent. Deze functie vereist eerst dat je je Apple ID gekoppeld hebt, wat je kunt doen door naar de Users & Groups-systeeminstellingen te gaan, op de Set-knop naast de woorden "Apple ID" te klikken en vervolgens je Apple ID en wachtwoord in te voeren. Je kunt de optie dan inschakelen om toe te staan dat je Apple ID gebruikt kan worden om je wachtwoord te veranderen. (Als je in plaats daarvan een Change-knop naast de woorden "Apple ID" ziet staan, is je ID al gekoppeld.)

Gebruik de Recovery-modus

Een laatste optie voor het resetten van je wachtwoord is het gebruiken van Apple's hersteltools. Dit is in de meeste gevallen waarschijnlijk de eenvoudigste benadering. Het gaat als volgt:

1. Start opnieuw op in de Recovery-modus of Internet Recovery door tijdens het opstarten Command-R ingedrukt te houden.

2. In het Utilities-menu, kies Terminal.

3. Voer resetpassword in (aan elkaar en in kleine letters) in het Terminal-venster en druk op Return.

4. Selecteer je opstartschijf in het hulpprogramma dat verschijnt.

5. Kies je gebruikersaccount in het pop-up-menu.

6. Klik op de knop om het wachtwoord van het account te wijzigen en voer een nieuw wachtwoord in wanneer daar om gevraagd wordt.

©PXimport

Ook met de Recovery Mode kun je je wachtwoord resetten.

Als je FileVault-encryptie gebruikt op je Mac, zal het hulpprogramma je opstartschijf niet weergeven totdat je het eerst met Disk Utility ontgrendelt. Om dit te doen open je Disk Utility, waar je schijf grijs gemarkeerd is in de lijst met apparaten. Selecteer je schijf en klik op de Unlock-werkbalkknop. Voer je wachtwoord in om de schijf te ontgrendelen, waarna je de schijf wel in het hulpprogramma kunt selecteren.

Je data herstellen

De opties die ik genoemd hebt zullen helpen om je wachtwoord te resetten en in te loggen op je account. Maar als je nog steeds problemen hebt vanwege een verloren of vergeten wachtwoord is er nog een manier om de data van de schijf af te krijgen. Dat is de Target Disk-modus.

Met de Target Disk-modus kun je de harde schijf van je Mac benaderen als een externe harde schijf, mits je FileVault niet hebt ingeschakeld en je geen firmware wachtwoord op je Mac hebt gezet. In dat geval kun je beter je data van een back-up afhalen.

©PXimport

Om de Target Disk-modus te gebruiken, start je de Mac die je wil benaderen opnieuw op en houd je de T-toets ingedrukt terwijl je de opstartgeluiden hoort. Koppel deze Mac aan een andere Mac via een FireWire- of Thunderbolt-kabel en de harde schijf zou op de tweede Mac als een externe schijf moeten verschijnen. Nu kun je handmatig data vanaf de schijf kopiëren of Apple's Migration Assistant of Setup Assistant gebruiken om je data over te zetten.

Hoewel je in de Target Disk-modus alle bestanden op de schijf zou moeten kunnen bekijken, kan het voorkomen dat het niet lukt, ofwel vanwege permissiebeperkingen, ofwel omdat bestanden verborgen zijn. Om dit te omzeilen kun je de schijf die gemount is via Target Disk selecteren, op Command-I drukken om het Info-venster van de schijf tevoorschijn te halen en de optie in te schakelen waarmee het eigendom van het volume wordt genegeerd (onderaan het informatievenster). Om verborgen bestanden te beheren, kun je tijdelijk alle bestanden in de Finder van je huidige Mac weergeven door het volgende commando in de Terminal te typen:

defaults write com.apple.finder AppleShowAllFiles -bool TRUE; killall Finder

Als je klaar bent met het benaderen van deze bestanden, kun je ze weer verbergen met het volgende Terminal-commando:

defaults delete com.apple.finder AppleShowAllFiles; killall Finder

Een veilige haven

Het herstellen of resetten van een vergeten wachtwoord mag dan een gedoe lijken, maar het is een klein ongemak dat weleens komt kijken bij een Mac die met een sterk wachtwoord beveiligd is. Idealiter heb je deze technieken nooit nodig. Maar mocht het gebeuren, dat is het fijn om te weten dat je een hoop opties hebt.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.