Dát het ging gebeuren was natuurlijk al een tijdje duidelijk, maar tijdens het unpacked-event heeft Samsung de allereerste opvouwbare smartphone aangekondigd, de Galaxy Fold. Een belangrijke gebeurtenis, want het markeert een volledig nieuw hoofdstuk in de ontwikkeling en het gebruik van smartphones. De vraag is natuurlijk, is het ook echt interessant?

Één ding kunnen we je alvast wel verklappen, het toestel maakt ontzettend hebberig. De smartphone bevat een opvouwbaar 7,3-inch display dat door Samsung is omgedoopt tot het Infinity Flex Display. Opengeklapt heb je een display dat iets kleiner is dan dat van een iPad mini, vouw je hem dicht, dan heb je een 4,3-inch Amoled-display dat qua formaat prima in je broekzak past

Buigen of barsten

De introductie van nieuwe technologie is altijd spannend, omdat je je af moet vragen welke kinderziekten er kunnen opduiken. Dat hebben we bij deze Fold natuurlijk al helemaal. Hoe lang kan dit scherm het open- en dichtvouwen verdragen en na hoeveel keer openen en sluiten begeven de scharnieren het. Daar is Samsung duidelijk over: niet. Het bedrijf heeft een nieuwe polymeerlaag uitgevonden, waarmee het een scherm heeft ontwikkeld dat 50 procent dunner is dan een regulier smartphonescherm, hetgeen zorgt voor de eigenschappen die het scherm vouwbaar maken. Voor de scharnieren heeft het bedrijf een systeem bedacht met meerdere tandwielen, om slijtage te voorkomen. Deze zijn weggestopt in de behuizing, zodat ze nog minder kwetsbaar zijn.

©PXimport

Interface

Hoe indrukwekkend de technologie ook is, als de interface niet prettig werkt, valt het hele circus in het water. Hier heeft Samsung écht goed moeten nadenken, simpelweg omdat dit het allereerste toestel in z’n soort is. De eerste belangrijke ontwikkeling die het bedrijf heeft toegepast, is App Continuity. Dit zorgt ervoor dat, wanneer je iets op het display aan de voorkant aan het doen bent, en je opent het toestel, diezelfde inhoud onmiddellijk te zien is op het grote display zodra dit is uitgevouwen. De twee displays werken naadloos samen, om het gebruik van twee schermen ook daadwerkelijk handig te maken, in plaats van cool, maar onpraktisch. Multi-Active Window zorgt er daarnaast voor dat je tot drie apps tegelijkertijd kunt openen op het scherm, zodat je bijvoorbeeld kunt surfen, berichten kunt beantwoorden, werken, kijken en delen zonder daarvoor telkens van weergave te hoeven verwisselen. Als dit echt goed werkt, lijkt de Galaxy Fold méér op een laptop dan menig tablet doet, maar dat is natuurlijk nog even de vraag.

©PXimport

Prestaties

Een smartphone met twee displays die ook nog eens goed samenwerken, vereist natuurlijk wel flink wat kracht onder de motorkap. Dat heeft Samsung zich ook gerealiseerd, en daarom heeft dit toestel niet één maar twee batterijen. Dat is niet alleen handig voor de voeding, maar vooral ook voor de balans, omdat beide helften van de smartphone een vergelijkbare batterij hebben. Op het geheugen is ook allerminst bezuinigd, de Galaxy Fold heeft namelijk maar liefst 12 GB geheugen aan boord, en een krachtige AP-chipset. Volgens de fabrikant geeft dat deze smartphone prestaties die vergelijkbaar zijn met de prestaties van een pc, maar je weet inmiddels, dát willen we graag zelf eerst even zien. Fijn is overigens wel dat dit toestel, net als de Galaxy S10 en S10+ beschikt over Wireless PowerShare, hetgeen betekent dat dit toestel zichzelf én een ander toestel kan opladen, wanneer hij op een draadloze lader ligt. Tot slot is nog interessant om te noemen dat deze smartphone maar liefst 6 camera’s aan boord heeft. Dat is niet om super 3D-foto’s te maken, maar simpelweg omdat Samsung wil dat je in elke positie (ingeklapt of uitgeklapt) aan beide zijden foto’s kunt schieten. Dat vinden we slim, omdat dit voorkomt dat de opvouwbaarheid een zwaktepunt wordt, in plaats van een uitkomst.

Prijs en beschikbaarheid

Van alles dat we je hebben verteld over deze Samsung Galaxy Fold, moet het schokkendste nog komen: het prijskaartje. Het toestel zal op 26 april in de winkels liggen (al is het nog niet bekend of dat ook geldt voor Nederland (het persbericht dat wij eerder vandaag kregen spreekt over het tweede kwartaal van 2019 maar noemt geen datum) en zal beschikbaar zijn in de kleuren Space Silver, Cosmos Black, Martian Green en Astro Blue. Je zult er diep, héél diep voor in de buidel moeten tasten, de Galaxy Fold gaat namelijk maar liefst 1980 dollar kosten. We horen je denken: belachelijk, idioterie, enzovoort, en deels geven we je gelijk. Maar het is belangrijk om te beseffen dat Samsung dit product in de markt zet als absolute luxetelefoon en dat het de early adopters zijn die ervoor gaan zorgen dat deze technologie over een paar jaar voor een veel redelijkere prijs beschikbaar is. Eigenlijk precies zoals Apple dat heeft gedaan met de iPhone X, met als verschil dat Samsung er gewoon voor uitkomt.

©PXimport

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.