Oppo lanceerde in maart 2020 de eerste 5G-telefoon in Nederland. De Chinese smartphonemaker is in Europa niet zo bekend, maar dat zou weleens kunnen veranderen. De fabrikant heeft namelijk de ambitie om ook in Europa leidend te worden. Kortom, een nieuwe speler om rekening mee te houden. Daarom een blik op het privacybeleid van dit merk. Hoe veilig is Oppo te gebruiken?

De Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) vereist van verwerkingsverantwoordelijken dat zij “passende technische en organisatorische maatregelen” nemen om de persoonsgegevens van betrokkenen te beschermen. Dit vermindert de kans op beveiligingsincidenten, waaronder datalekken. De AVG schrijft niet voor welke maatregelen passend zijn. Dit is afhankelijk van meerdere factoren, zoals de stand van de techniek, uitvoeringskosten en aard, omvang en risico’s van de verwerkingsdoeleinden.

Technische maatregelen kunnen bestaan uit het gebruik van encryptie, tweefactorauthenticatie, HTTPS-verbindingen en bijvoorbeeld firewalls. Bij organisatorische maatregelen gaat het meer om interne maatregelen zoals interne beveiligingsprotocollen, controle van logbestanden, toegangsbeperkingen voor werknemers en geheimhoudingsovereenkomsten met werknemers en verwerkers.

Geheimhouding

Uit het privacystatement van Oppo blijkt dat het bedrijf verschillende technische en organisatorische maatregelen neemt om persoonsgegevens van betrokkenen te beschermen. Zo krijgen werknemers “beveiligings- en privacytrainingen, toetsen en andere activiteiten” in het kader van de bescherming en beveiliging van persoonsgegevens. 

Bovendien krijgen de werknemers van Oppo (en zijn geautoriseerde externe serviceproviders) uitsluitend toegang tot persoonsgegevens indien nodig en zijn zij gebonden aan contractuele geheimhoudingsverplichtingen. Bij overtreding daarvan noemt Oppo nog expliciet dat de werknemers persoonlijk aansprakelijk kunnen worden gesteld en dat de arbeidsrelatie kan worden beëindigd.

Met betrekking tot technische maatregelen maakt Oppo onder andere gebruik van “industriële en internationaal erkende standaarden” en beschikt over “relevante certificeringen”. Ondanks dat de informatie over de beveiligingsmaatregelen niet heel concreet is, geeft het wel blijk dat Oppo zich bezighoudt met de beveiliging van persoonsgegevens. Of de fabrikant deze maatregelen ook daadwerkelijk in de praktijk toepast, is niet geverifieerd.

©PXimport

Delen van gegevens

Worden persoonsgegevens van betrokkenen door de verwerkingsverantwoordelijke gedeeld met derde partijen, dan moet de betrokkene hierover geïnformeerd worden. Voor de betrokkene moet duidelijk zijn welke (categorieën) persoonsgegevens met welke (categorie) ontvangers worden gedeeld. De verwerkingsverantwoordelijke moet daarvoor op zijn minst het type ontvangers, de industrie, de (sub)sector en de locatie van de ontvangers kenbaar maken.

In veel privacystatements wordt enkel vermeld dat persoonsgegevens kunnen worden gedeeld met “gelieerde bedrijven” of bijvoorbeeld “zakenpartners”. Welke (soort) bedrijven dit vervolgens zijn en welke informatie zij ontvangen, is niet duidelijk. 

Dit is ook bij Oppo het geval. Oppo noemt bijvoorbeeld wel dat het “externe serviceproviders” inschakelt en gegevens deelt met “zakenpartners en gelieerde bedrijven”, maar niet welke. Ook is onduidelijk welke gegevens deze partijen ontvangen en in welk land zij zich bevinden.

Bewaartermijnen

De AVG schrijft voor dat persoonsgegevens niet langer mogen worden bewaard dan voor het doel van de verwerking noodzakelijk is. Er worden in de AVG verder geen concrete bewaartermijnen genoemd. Het is aan de verwerkingsverantwoordelijke zelf om te bepalen hoelang de gegevens bewaard dienen te worden.

Maar in sommige gevallen gelden er toch wettelijke bewaartermijnen die in acht moeten worden genomen. Een voorbeeld hiervan in Nederland is de fiscale bewaarplicht van zeven jaar. De verwerkingsverantwoordelijke dient de bewaartermijn (en de onderbouwing daarvan) op te nemen in zijn privacystatement.

©PXimport

Oppo benoemt dat de gegevens bewaard worden “voor de duur die minimaal vereist is voor de verwezenlijking van het doel”. Voor het bepalen van de bewaartermijn kijkt Oppo naar de hoeveelheid, aard en gevoeligheid van de persoonsgegevens, het mogelijke risico van schade door ongeoorloofd gebruik en openbaarmaking daarvan, de doeleinden van de verwerking en de toepasselijke wettelijke vereisten.

Dit is alleen niet voldoende. Voor de betrokkenen is zo immers nog steeds niet duidelijk welke concrete bewaartermijnen Oppo hanteert voor bepaalde (categorieën) persoonsgegevens.

Conclusie

Oppo is nog niet zo lang actief op de Europese markt, maar heeft desondanks al uitgesproken ook hier marktleider in smartphones te willen worden. Om dit doel te realiseren zal Oppo eveneens moeten streven naar een hoog beschermingsniveau van persoonsgegevens, conform de Europese privacywetgeving. 

Als relatief nieuwkomer heeft Oppo zichtbaar zijn best gedaan om een helder en overzichtelijk privacystatement op te stellen. Desondanks zijn er zeker inhoudelijke verbeterpunten waar Oppo aan moet werken, wil het bedrijf ook op het gebied van privacy binnen Europa leidend worden.

Tekst: Jesse Vermeij (SOLV Advocaten)

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.