Gebruik van up-to-date software is een belangrijke beveiligingsmaatregel voor je pc. Het helpt hackers en malware buiten de deur te houden. Maar hoe zorg je ervoor dat alle software op je computer ook echt altijd actueel is? Simpel: met een software-updater!

Alle software bevat fouten en een deel daarvan maakt de computer minder veilig. Hackers kunnen ervan gebruikmaken om in de computer in te breken of malware te installeren. Om dit te voorkomen brengen softwaremakers updates uit. Met kleine of grotere aanpassingen aan een bestaand programma worden daarmee fouten eruit gehaald en beveiligingen toegevoegd. De manier waarop je moet updaten verschilt bijna per programma. Maar vaak weet je helemaal niet dat er een update is.

Wat te updaten?

Bij het updaten om kwetsbaarheden te verhelpen, gaat het om alle software op de pc: het besturingssysteem, de programma’s die geïnstalleerd zijn, de drivers en stuurprogramma’s. Deze laatste zorgen ervoor dat hard- en software goed samenwerken, maar deze hebben geen goede reputatie als het gaat om de veiligheid en de kwaliteit. Ook zijn stuurprogramma’s veel minder zichtbaar en missen ze vaak een manier om kenbaar te maken dat er een update is. Wie veilig online wil, moet al deze software up-to-date houden.

Verwijder oude software

Updates ontwikkelen en verspreiden kost veel tijd en geld. Daarom brengen ook bijna alle leveranciers alleen updates uit voor de laatste versie van hun product, of hooguit nog één of twee oudere versies. Dat er geen updates meer uitkomen voor een programma betekent niet dat er geen lekken meer in de software zitten. Hackers zijn daarom gek op oude software die geen update meer krijgen en die nog wel worden gebruikt.

De enige oplossing om lekken te voorkomen, is de oude programma’s verwijderen of vervangen. Windows biedt via Instellingen / Apps / Geïnstalleerde apps een overzicht van alle software. De installatiedatum die erbij staat, is een mooie indicatie om te zien hoe oud de software is. Om een programma te verwijderen, klik je op de drie puntjes achter de titel en kies je voor Verwijderen.

Altijd updaten

Niet elke update richt zich overigens op beveiligingsproblemen. Een update kan ook functionele problemen oplossen of functionaliteit toevoegen. Wat een update precies aanpast, bepaalt elke leverancier zelf. Daarbij gebruiken ze vaak dezelfde termen, zoals updates, fixes en hotfixes, maar met verschillende betekenissen. Dit maakt het lastig om te beslissen of een update noodzakelijk is. Daardoor blijft er maar één advies over: update alles en zo snel mogelijk!

Windows Update

Windows Update zorgt ervoor dat het besturingssysteem zelf alle andere Microsoft-producten, en ook steeds meer drivers, blijft updaten. Via Windows-toets+I / Windows Update heb je toegang tot de configuratie van Windows Update, maar het meeste gaat automatisch en vraagt weinig aandacht.

Via Geavanceerde opties / Optionele updates zijn soms extra driverupdates beschikbaar. De drivers die Windows Update installeert, leveren doorgaans een stabiel systeem op, maar ze halen zelden het maximale uit de hardware. Zeker bij nieuwere hardware en grafische kaarten is het aan te raden om de drivers direct bij de producent te downloaden, installeren én updaten. Dat laatste blijft onverminderd nodig.

Updates managen

Hoe goed Windows Update inmiddels ook is, alle producten die niet van Microsoft zijn worden niet geüpdatet. Je krijgt zelfs geen overzicht van ontbrekende updates voor die programma’s. De oplossing is een updatemanager. Deze inventariseert de software op je pc en controleert deze op beschikbare updates. Het downloaden en installeren doet de updatemanager ook. Het is eigenlijk Windows Update voor alles wat niet van Microsoft is.

Een variant van de updatemanager is de packagemanager. Dit is een programma voor het beheren van software, dus het installeren, configureren, verwijderen en ook updaten. De verschillen tussen de twee soorten programma’s worden steeds kleiner doordat ze functies van elkaar overnemen.

Gezochte functionaliteit

Een goede updatemanager update zo veel mogelijk en het liefst alle software op de pc. Dat geldt eventueel ook voor Windows en drivers, maar vooral voor alle andere software. Het gaat dan om software die is geïnstalleerd, en ook om portable programma’s, software die niet hoeft te worden geïnstalleerd. Deze laatste schrijven geen informatie in het Windows Register en zijn daardoor minder makkelijk vindbaar.

Als een updatemanager niet alle software updatet, dan is het belangrijk dat je weet welke programma’s hij niet meeneemt. Die kun je dan alsnog zelf van een update voorzien. Ook is het belangrijk dat een updatemanager geen nieuwe risico’s introduceert. Alleen originele updates mogen worden geïnstalleerd. Dit kan door updates alleen direct bij de softwareleverancier te downloaden en met technische controles, zoals certificaten en hashes. Als gebruiker wil je natuurlijk ook zelf de herkomst kunnen controleren, bijvoorbeeld met een link bij elke update naar de bron.

Voor een packagemanager is dit niet anders. Alleen geldt dit dan voor de hele applicatie en niet alleen voor de update. Door een bekende online bron voor software te gebruiken, zoals GitHub, bouwt een packagemanager al veel zekerheid in.

Patch My PC Home Updater

Home Updater is de gratis versie van Patch My PC, bedoeld voor thuisgebruik. Een overzicht van de meer dan driehonderd programma’s staat op de site. Na het opstarten scant de computer naar aanwezige software. Je krijgt een helder overzicht van de software die up-to-date is en welke moet worden geüpdatet.

De interface van het programma is erg druk en kan wel een update gebruiken. Verwarrend is bijvoorbeeld dat ook alle software wordt weergegeven die het programma wel ondersteunt, maar die niet is geïnstalleerd. Dit maakt het minder overzichtelijk. Ook is niet duidelijk waar een update wordt weggehaald. De functionaliteit is verder zeer uitgebreid, compleet met automatisch scannen, automatisch updaten en uitgebreide logging. Het programma vereist zelf geen installatie.

Pluspunten

Minpunten

Ninite

Ninite update niet, maar installeert de laatste versie van een programma. Het bestaat uit een gratis en een betaalde versie. De gratis versie is een website waarop je uit een beperkte reeks programma’s een selectie maakt. Daarna maakt Ninite daarvoor een uitvoerbaar bestand dat de geselecteerde programma’s downloadt en installeert.

Ninite downloadt altijd de laatste versie, je bent dus meteen up-to-date. De installatie gebeurt zo veel mogelijk in de stille modus, maar helemaal zonder klikken of meldingen lukt niet altijd. Het is wel verstandig om met Ninite mee te kijken, omdat niet elke installatie lukt. De gratis versie geeft geen inzicht in beschikbare updates of geïnstalleerde software, daarvoor is de betaalde Ninite Pro nodig. De prijs is zeer vriendelijk, daarvoor hoef je het niet te laten.

Pluspunten

Minpunten

QuickInstaller

De Noor Hans Christian Ihlen-Abelson ontwikkelde QuickInstaller voor zijn familie, maar biedt het nu aan de hele wereld aan. De interface lijkt op die van Patch My Pc en UCheck, maar is rustiger. Dat komt ook doordat QuickInstaller iets minder functionaliteit biedt. Het scant geïnstalleerde en portable applicaties en toont daarna voor welke daarvan een update beschikbaar is. Updates laten zich met één druk op de knop installeren. Er treedt nog weleens een foutje op, of het programma meldt (soms onterecht) dat een update niet is gelukt.

QuickInstaller ondersteunt 846 programma’s, maar rekent wel elke versie als een apart programma. De werkelijke lijst is dus iets korter. Ontbreekt er een versie of programma, dan kun je die zelf voordragen voor ondersteuning. Ihlen-Abelson probeert dan om binnen dertig dagen de ondersteuning alsnog te regelen, maar het aantal aanvragen is groter dan deze ontwikkelaar aan kan.

Pluspunten

Minpunten

Scoop

Scoop is een echte packagemanager waarmee je applicaties kunt downloaden, installeren, verwijderen en updaten. De applicaties en installatie-informatie haalt Scoop uit een standaard ScoopInstaller-bucket op GitHub. Als je wilt kun je ook anders ‘buckets’ toevoegen of er zelf een maken. Scoop heeft geen grafische interface, het werkt volledig in PowerShell. Het heeft hierdoor een steilere leercurve dan de andere programma’s, maar het is wel heel krachtig en snel.

Op de Scoop-website zoek je snel door de beschikbare software; de benodigde commando’s krijg je er netjes bij. Vervolgens even kopiëren en plakken in PowerShell én het werkt. Het aantal applicaties is bizar groot en gevarieerd. Het omvat zowel opensource, commerciële producten, installatiesoftware en standalone. Desondanks is het niet helemaal compleet. Zo vind je wel Microsoft Office en Teams, maar bijvoorbeeld geen titels van Affinity of ACDSee. Scoop installeert applicaties in een eigen Scoop-map in de Home-map van de gebruiker die daardoor groeit. Ook is het geen oplossing voor software die niet in een repository zit. Verder werkt het heerlijk.

Pluspunten

Minpunten

UCheck

UCheck scant de software op de pc, controleert op beschikbare updates, toont een overzicht en biedt een update met één klik. Het ondersteunt 250 programma’s volledig en gebruikt aanvullend informatie over programma’s en versies van de systemen van gebruikers. Dit staat standaard aan, maar laat zich uitschakelen. Deze community-informatie maakt nog eens tienduizenden programma’s en versies bekend bij UCheck. Alleen helaas kunnen deze niet worden geüpdatet. UCheck meldt alleen dat er een nieuwere versie is, de rest moet je zelf doen.

Het programma is keurig vertaald én bij de instellingen vind je handige functies, zoals een overzicht van eerdere uitsluitingen en de mogelijkheid een map voor alle portable-software aan te wijzen. De Premium-versie doet ook automatische scans en kan nieuwe software installeren. De prijs is best hoog voor één computer. Ex-SUMo-gebruikers voelen zich bij UCheck snel thuis.

Pluspunten

Minpunten

VulnDetect

Secunia PSI (Personal Software Inspector) was een fameuze software-updater tot het door een concurrent werd gekocht en de ontwikkeling stopte. VulnDetect wordt gemaakt door oud-medewerkers van Secunia. Het is een zakelijke oplossing, maar voor consumenten gratis. Helaas is het er maar voor één pc, maar volgens directeur Michael Zaman komt er binnen enkele maanden een gezinsversie voor vijf computers. Deze versie is eveneens gratis.

De zakelijke achtergrond blijkt uit de werking met een agent (een Windows-service) die daarna via een webportal communiceert en configureert. De opties zijn beperkt tot de dagen en tijden dat je wilt dat een systeem wordt gescand op ontbrekende updates en of je VulnDetect ook wilt laten updaten. De webportal is zeer overzichtelijk, maar een rapportage over ontbrekende of succesvolle updates is nu nog voorbehouden tot de zakelijke grootverbruikers. Hierdoor is het zicht op het updaten uiteindelijk wat onzichtbaar. Kies je ervoor om VulnDetect niet ook te laten updaten, dan vind je in de webportal wel de koppeling naar alle benodigde updates.

Pluspunten

Minpunten

WingetUI

WingetUI is geen updater en ook geen packagemanager, maar een grafische schil (UI) voor Winget. Optioneel kan dit ook bij enkele andere packagemanagers, zoals Scoop. Winget is de Windows-packagemanager van Microsoft, een enigszins verstopt onderdeel. Winget is net als Scoop niet grafisch en daarbij ook nog wat minder bekend. WingetUI lost voor Winget, en eventueel dus ook voor andere packagemanagers, de steile leercurve op.

Door het gebruik van Github zit er al snel enkele duizenden programma’s in WingetUI om te updaten. Voeg je nog andere bronnen toe, dan groeit dit snel. Ook de informatie die WingetUI geeft over een update en de herkomst, is zeer uitgebreid. Het is een heerlijk programma om te gebruiken, ook al mist het soms een update. Gebruik je meerdere bronnen, dan kunnen die verschillen wat betreft versies. Dit ligt niet aan WingetUI, maar aan de werking van softwarerepositories.

Pluspunten

Minpunten

Conclusie

De ideale updatemanager is er nog niet. VulnDetect is misschien de mooiste, maar helaas nog tot één pc beperkt. We wachten met smart op de beloofde versie voor vijf computers. Zoek je een eenvoudige updatemanager die updatet, dan is QuickInstaller een goede keuze. Schrik je niet terug voor een packagemanager, dan zijn zowel Scoop als Winget aanraders. Daarbij heeft WingetUI de vriendelijkste interface. In theorie kun je ook meerdere update- en packagemanagers naast elkaar gebruiken. Zorg er dan wel voor dat je elk programma met maar één van deze managers updatet om conflicten te voorkomen.

Je bent onderweg en ziet dat je telefoon nog maar vijf procent batterij heeft. Op dat moment is een powerbank precies wat je nodig hebt. Alleen: welke? De juiste keuze begint met twee vragen: hoeveel energie heb je onderweg nodig en hoe snel moet die energie eruit kunnen?

Capaciteit: mAh is handig, maar reken in Wh

In de specificaties van powerbanks zie je bijna altijd een getal in milliampère-uur (mAh). Maar daarbij moet je je wel realiseren dat dat niet het hele verhaal is. Fabrikanten geven die mAh vaak op bij de interne batterijspanning van de cellen in de powerbank (meestal rond 3,6 tot 3,7 volt). Jouw telefoon laadt meestal via 5 volt, en bij snelladen soms op 9 of 12 volt. Die omzetting kost energie.

Zie de powerbank als een watertank met een kraan die je moet omzetten naar een andere maat aansluiting. Dat omzetten levert altijd wat verlies op. Daarom haal je in de praktijk niet 10.000 mAh uit 10.000 mAh. Reken grofweg met een bruikbare opbrengst die vaak ergens rond de 60 tot 80 procent ligt, afhankelijk van de kwaliteit van de elektronica en hoe je laadt. Met 10.000 mAh kun je een gemiddelde smartphone daarom meestal geen twee keer volledig vullen, maar eerder ongeveer anderhalf keer. Heb je een telefoon met een kleinere accu, dan kom je dichter bij de opgegeven twee keer; met een grotere accu haal je dat juist minder snel.

Wil je wat preciezer rekenen, kijk dan naar wattuur (Wh). Dat is de eenheid die echt iets zegt over hoeveel energie erin zit. Een eenvoudige omrekening helpt: Wh = (mAh × volt) / 1000. Staat er op de powerbank bijvoorbeeld 10.000 mAh bij 3,7 V, dan is dat ongeveer 37 Wh aan energie in de cellen, voordat je het omzetverlies meeneemt.

Hoeveel capaciteit heb je echt nodig?

Als je vooral een extra lading voor je telefoon zoekt op een lange dag, dan zit je met 10.000 mAh in de praktijk vaak goed. Is 'bijna vol' al al genoeg, dan kan 5.000 mAh ook, maar reken er dan niet op dat je elke moderne smartphone die helemaal leeg is weer volledig volgeladen krijgt. Ga je een weekend weg of laad je meerdere apparaten op, dan is 20.000 mAh een logische stap. Je hebt dan meer oplaadcapaciteit, maar houd er wel rekening mee dat dat ook betekent dat de powerbank groter en zwaarder is.

Voor tablets geldt hetzelfde principe, alleen is de interne accu meestal groter dan die van een telefoon. Daardoor lijkt een powerbank die voor je telefoon prima is, bij een tablet ineens snel leeg. Dat is niet vreemd: je giet simpelweg meer water in een grotere emmer. Voor laptops ligt het net even anders: daar draait het niet alleen om capaciteit, maar vooral om het vermogen (wattage). Daar komen we zo op terug.

🔋Tot zover ging het over de hoeveelheid energie (mAh/Wh). De volgende stap is de afgifte: met welk vermogen (watt) kan de powerbank die energie aan je telefoon, tablet of laptop leveren? 

Snelheid: wattage maakt het verschil

Capaciteit zegt iets over hoe vaak je kunt laden. Snelheid gaat over wattage: hoeveel vermogen de powerbank kan leveren. Dat vermogen is vooral relevant als je snel wilt bijladen, of als je een tablet of laptop wilt opladen. USB-c is daarbij de norm geworden, en USB Power Delivery (PD) is de techniek waarmee lader en toestel afspraken maken over spanning en stroom. Je powerbank en je telefoon of laptop stemmen dat onderling af, zodat laden snel kan zonder dat het onveilig wordt. Daarvoor moeten de poort en je kabel het wel ondersteunen. Let daarom ook op de aansluitingen: usb-c heb je nodig voor snelladen met Power Delivery, terwijl usb-a vooral handig is als je oudere kabels of accessoires gebruikt.

©vadish - stock.adobe.com

Eén powerbank voor telefoon én laptop: waar je op let

Een laptop opladen vraagt meer dan een telefoon. Bij een telefoon kom je vaak weg met 10 tot 20 watt. Een laptop heeft meestal 45 watt of meer nodig, en veel modellen werken prettiger met 65 watt of hoger, zeker als je tijdens het laden ook blijft werken. De beste snelcheck is simpel: kijk naar het wattage van je eigen laptoplader. Dat is je richtgetal. Zit je daar ver onder, dan kan het laden extreem traag worden, of je laptop accepteert de lader helemaal niet.

Ook de juiste kabel is belangrijk. Voor hogere vermogens is niet elke usb-C-kabel geschikt. Tot ongeveer 60 watt (meestal 20 V bij 3 A) gaat het vaak goed met een kabel die expliciet 3 A ondersteunt. Ga je boven de 60 watt, dan heb je doorgaans een usb-c-kabel nodig die 5 A aankan. Zulke kabels hebben meestal een kleine chip in de stekker, een zogeheten e-marker. Die chip vertelt aan de powerbank en je laptop dat de kabel veilig meer stroom kan verwerken. Zie het als een identiteitsbewijs: zonder e-marker schakelt het systeem vaak terug naar een lagere stand, zodat het laden langzamer gaat en de kabel niet te warm wordt. Kijk in de specificaties of op de kabel zelf of er 3 A (tot circa 60 W) of 5 A (voor hogere vermogens) staat; dat is de snelste check. 

Formaat en gewicht: energie weegt nu eenmaal wat

Meer capaciteit betekent meestal meer cellen, en dus meer gewicht. Een powerbank van 20.000 mAh zit vaak ergens in de buurt van 350 tot 500 gram. Dat voelt in een jaszak al snel log. In een rugtas valt het mee. Stel jezelf dus de vraag: wil je elke dag een kleine powerbank mee voor noodgevallen, of is dat voor jou niet genoeg en ga je dus voor een grotere powerbank? 

Veiligheid: kies niet alleen op prijs

Bij draagbare accu's wil je geen twijfel over veiligheid. Een powerbank hoort bescherming te hebben tegen oververhitting, overladen en kortsluiting, maar bij heel goedkope modellen is dat niet altijd goed geregeld. De kans dat het misgaat is klein, alleen zijn de gevolgen groot als het wél gebeurt. Kies daarom liever een merk dat laat zien hoe het met veiligheid omgaat en dat testnormen en keurmerken gewoon vermeldt. Je hoeft die standaarden niet uit je hoofd te leren, maar het helpt als een merk concreet zegt welke testen en keurmerken het gebruikt. 

Zo kies je de juiste powerbank

 De juiste powerbank kies je door stap voor stap te bepalen wat je nodig hebt: eerst de hoeveelheid energie (liefst in Wh, met mAh als praktische indicatie), daarna de laadsnelheid (wattage en PD), en pas daarna pas de vorm en het gewicht. Voor dagelijks gebruik zit je vaak goed met een compacte powerbank rond 10.000 mAh met usb-c en Power Delivery. Wil je meer capaciteit zodat je meerdere keren kunt opladen (of ook je tablet opladen), dan is 20.000 mAh logischer. Houd er dan wel rekening mee dat de powerbank zwaarder wordt. Wil je ook een laptop kunnen laden, kijk dan naar het wattage van je laptoplader en kies een powerbank die dat vermogen via usb-c PD kan leveren, inclusief een kabel die geschikt is voor dat hogere vermogen.

Uitgever Square Enix heeft de game Life is Strange: Reunion aangekondigd, een nieuw deel in de Life is Strange-franchise.

Begin deze maand gingen er al geruchten over het spel, omdat de naam al gemeld werd op de website van PEGI, de Europese organisatie die leeftijdskeuringen geeft aan spellen. Inmiddels is de game dus officieel aangekondigd en valt hieronder de eerste trailer te zien.

De allereerste Life is Strange-game draaide om hoofdpersonage Max Caulfield en haar vriendschap met Chloe Price. Vervolgen Life is Strange 2 en Life is Strange: True Colors draaiden echter om andere personages. In het in 2024 uitgekomen Life is Strange: Double Exposure keerde Max al terug, en in het aanstaande Reunion zijn beide dames weer te zien.

Terug naar Caledon University

Sterker nog: Life is Strange Reunion moet de saga rondom Max en Chloe in zijn geheel afronden. Het is dus waarschijnlijk dat dit de laatste game wordt waarin beide vriendinnen te zien zijn. Spelers doen wederom Caledon University aan, waar Max als een fotografiedocente werkt. Wanneer ze na een weekendje weg terugkeert, staat de school echter in brand, wat desastreuse gevolgen heeft voor het gebouw en de studenten.

Max kan zelf echter ternauwernood ontsnappen dankzij een speciale kracht waardoor ze de tijd kan terugspoelen - een kracht die terugkeert uit het oorspronkelijke spel. Max heeft vervolgens drie dagen de tijd om uit te zoeken hoe de brand ontstond en het tegen te houden. Tegelijkertijd arriveert ook Chloe op Caledon, die geplaagd wordt door de nachtmerries van een verleden die ze nooit heeft meegemaakt.

Spelers besturen in deze verhalende adventuregame afwisselend Max en Chloe, waarbij men gebruik kan maken van de terugspoelkrachten van Max en Chloe's praatgrage mond om meer info te achterhalen.

Vanaf 26 maart beschikbaar

Life is Strange: Reunion verschijnt op 26 maart voor PlayStation 5, Xbox Series X en S en pc. De standaard versie gaat 49,99 euro kosten, maar er komen ook een Deluxe Edition (59,99 euro), Twin Pack met Life is Strange: Double Exposure (69,99 euro) en Collector's Edition (prijs in euro's nog niet bekend, 99,99 dollar) beschikbaar.