De ingebouwde microfoon van een smartphone is niet altijd van topkwaliteit. Dat is best jammer, omdat je juist daarmee zo makkelijk geluidsopnamen maakt. En die telefoon heb je ook altijd overal bij je, een audiorecorder natuurlijk niet. Dankzij de gratis app Dolby On verhoog je alsnog de geluidskwaliteit van je telefoon. Zo kun je wel prettig verstaanbare opnamen maken.

Het is enorm handig dat je geluidsopnamen kunt maken met jouw smartphone. Er zit meestal al een app op het toestel waarmee je dit gelijk kunt doen. Die heet bijvoorbeeld Dictafoon of Geluidsrecorder. De geluidskwaliteit van het microfoontje dat ergens achter een gaatje of roostertje zit weggewerkt, is alleen niet zo hoog. Daarnaast pikt de microfoon bijna alle omgevingsgeluiden op, waardoor achtergrondgeluiden vaak storend aanwezig zijn. Dolby On lost dit soort problemen op. Je kunt Dolby On downloaden in de Apple Store en Google Play Store.

Prettig geluid

Een wat lagere geluidskwaliteit is zeker niet altijd een probleem. Bijvoorbeeld als je de telefoon alleen gebruikt om af en toe een korte spraaknotitie op te nemen, of om jezelf te herinneren aan een paar boodschappen die je na werktijd moet halen. Bij de meeste andere audio-opnamen is het juist wel storend. Denk aan een gesprek of een interview. Of een college of lezing die je op een later moment nog eens op je gemak wilt afluisteren en waarvan je eventueel een uittreksel wilt maken. Het is dan wel zo fijn als alles goed verstaanbaar is en het geluid prettig is om naar te luisteren.

Wil je een podcast of een vlog opnemen, zing je graag of bespeel je een instrument? In dat geval is de geluidkwaliteit zelfs uitermate belangrijk. Het is dan ook leuk om te weten dat je met Dolby On video-opnamen kunt maken, dus je legt er met gemak repetities en complete optredens mee vast. Van jezelf, jouw band of het koor. Je kunt ook nog livestreams verzorgen met de app. Niet voor niets beweren de makers dat je hier een volledige opnamestudio mee vervangt. Je hebt in ieder geval niet zo snel meer een externe microfoon of een losse geluidsrecorder nodig.

Geen omgevingsgeluiden

Misschien ken jij de naam Dolby nog wel uit de tijd dat we muziek afspeelden met cassettebandjes. Cassetterecorders hebben Dolby-ruisonderdrukking om de geluidskwaliteit te verbeteren, omdat er anders nogal veel geruis is te horen en dat verpest de muziekbeleving. Ruisonderdrukking is dan ook een van de dingen die Dolby On voor jou doet. Alleen gaat het nu vooral om het onderdrukken van storende omgevingsgeluiden.

Denk aan een galmende kamer, het geluid van een ventilator of de airco, maar ook aan verkeergeruis. Hierdoor klinkt het geluid al meteen een stukje beter. Daarnaast optimaliseert de app het geluid en laat het ruimtelijker klinken. Zowel stemgeluid als zang als muziek komt daardoor prominenter op de voorgrond te staan, klinkt voller en is prettiger om naar te luisteren.

Zodra je de app opstart, tik je op het grote microfoonpictogram om de geluidsopname te starten. Zodra je klaar bent tik je op de stopknop. Tijdens de opname zie je een kleurrijke animatie die zowel het volume als de frequentieverdeling weergeeft. Na afloop vind je de geluidsopname terug op het hoofdscherm van Dolby On en kun je erop tikken om het fragment af te luisteren.

Hier op het hoofdscherm zie je alleen de recentste opname. Wil je eerdere geluidsopnamen bekijken en beluisteren? Tik dan onderin het scherm op het pictogram van de muzieknoot. Er verschijnt een lijst met opnamen. Via hetzelfde pictogram keer je weer terug naar het hoofdscherm.

©PXimport

Fragmenten beheren

Zowel op het hoofdscherm als in de lijst met opnamen veeg je naar links over een geluidsopname om drie pictogrammen te zien. Tik op het pennetje om de track een duidelijke naam te geven, zodat ook te zien is wat je te horen krijgt. Of gebruik de prullenbak om het exemplaar te verwijderen. Via het deelpictogram bewaar je de opname lokaal op jouw telefoon of deel je deze op bijvoorbeeld Instagram. Wil je ook de kleurrijke animatie bewaren? Kies dan Save video in plaats van Save audio.

Ongeveer hetzelfde kan vanaf het afspeelscherm dat verschijnt zodra je een specifieke opname selecteert door erop te tikken. Tik op de tracknaam als je die wilt wijzigen, of gebruik de optie Rename via het menupictogram (de drie puntjes) onderaan het scherm. In dit menu vind je ook een optie om de huidige opname te verwijderen (Delete). Of kies Add Visuals om een andere afspeelanimatie in te stellen.

Op het afspeelscherm vind je een deelpictogram om de opname bijvoorbeeld lokaal op te slaan. Is het je opgevallen dat er een sterretje bij elke opname staat? Hiermee markeer je een geluidsopname als favoriet. In de lijst met opnamen geef je vervolgens via de filteropties aan of je alleen jouw favorieten, alle opnamen, alleen audio-opnamen of alleen video-opnamen wilt zien.

©PXimport

Lokaal opslaan

Optimaliseren

Nog steeds op het afspeelscherm is Tools een uitermate belangrijk onderdeel. Hier vind je een setje gereedschappen waarmee je de geluidsweergave naar smaak instelt. Via Style maak je een keuze uit een aantal voorinstellingen. Je kunt dit vergelijken met de fotofilters uit een app zoals Instagram, maar dan dus voor geluid. Tik gewoon een paar stijlen aan en kijk welke je het best vindt klinken, want dat varieert per geluidsopname. Tik een tweede keer op de stijl om de sterkte van het effect in te stellen op een schaal van subtiel (Gentle) tot sterk (Strong). Onder Tone vind je een eenvoudige equalizer waarmee je de hoge tonen, midden tonen en bassen instelt met schuifregelaars.

Bij Noise regel je de sterkte van de ruisreductie en daarmee dus de mate van onderdrukken van storende omgevingsgeluiden, mocht dit naar jouw idee voor verbetering vatbaar zijn. Boost gebruik je als het geluidsniveau van de opname te laag of te hoog is en kun je daarmee zien als een soort versterker. Tot slot gebruik je Trim om een geluidsopname bij te snijden, mocht het begin of eind niet het bewaren waard zijn.

Terug op het afspeelscherm vind je onder het Dolby-logo een knopje waarmee je in een keer alle geluidswijzigingen uit- en weer aanzet. Vooral via een hoofdtelefoon hoor je dan pas echt goed wat Dolby On ervan weet te bakken en dus ook of het een verbetering is of juist niet.

Filmen en streamen

Je kunt met Dolby On ook filmpjes opnemen en dat kan zowel staand als liggend. Denk aan repetities, optredens, lezingen en presentaties, als dat natuurlijk is toegestaan. Het opnemen doe je door op het pictogram van de videocamera te tikken, vlakbij het audio-opnamepictogram.

Standaard wordt de camera aan de schermzijde gebruikt, wat natuurlijk ideaal is om te zien of alles naar wens verloopt. Is dat niet de bedoeling, dan schakel je over naar de hoofdcamera aan de achterzijde. Dat is vooral handig als iemand anders de opname voor je monitort. Filmopnamen komen in hetzelfde overzicht te staan als audio-opnamen, dus alles staat netjes bij elkaar. Daarnaast heb je dezelfde bewerkingsmogelijkheden als bij geluid, inclusief bijsnijden.

Voel jij meer voor een live uitzending van een optreden of presentatie? Dan is het goed om te weten dat je met Dolby On ook rechtsreeks naar YouTube, Twitch en allerlei andere diensten kunt streamen. Kies dan op het hoofdscherm het poppetje (met de twee zenderboogjes erboven), ook weer in de buurt van het pictogram waarmee je een audio-opname maakt. Tik er nogmaals op en tik zodra je een uitlegscherm ziet op Let’s go. Prompt verschijn je in beeld dankzij de selfie-camera. Bereid jezelf op je gemak voor en tik op Go live om de sessie echt op te starten. Je krijgt dan de keuze om met Twitch of YouTube verbinden, of met een andere streamingdienst via een RTMP-link en streaming key.

©PXimport

Eerdere opnamen

Nog beter geluid

Vergeet niet om even door de instellingen te lopen via het tandwielpictogram op het hoofdscherm van de app. Blader een stukje omlaag tot je bij Audio options aankomt. Zet je hier de optie Countdown aan, dan luistert de app eerst drie seconden voordat de opname start. Daarmee wordt het omgevingsgeluid beter herkend en dat komt de geluidskwaliteit ten goede. Het betekent ook dat er de eerste drie seconden niets wordt opgenomen, dus daar moet dan wel gelegenheid voor zijn.

De optie Lossless audio schakel je in om niet-gecomprimeerde audio op te slaan. In plaats van een mp3-bestand krijg je dan een wav-bestand met een hogere geluidskwaliteit. Dit is vooral interessant als je zang of muziek opneemt en ook als je de opname later nog wilt bewerken met een ander audioprogramma. Op een iPhone zet je via Watermark het watermerk in livestreams uit.

©PXimport

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.