Vaak verguisd vanwege de primitieve hardware en het spinazie-groene graphics, maar tegelijkertijd geliefd dankzij de vele fantastische spellen en de ongekende draagbaarheid. De naam Game Boy is genoeg om menig twintiger te laten zwijmelen in nostalgie. De volgende tien spellen zijn wat ons betreft de beste op Nintendo’s meest legendarische handheld.

Super Mario Land 2: Six Golden Coins

Lang voordat Super Mario 64 het idee perfectioneerde had Super Mario Land 2: Six Golden Coins al een non-lineaire aanpak. Mario’s doel in deze game is om in zes verschillende zones de eindbazen te verslaan. In welke volgorde je dat doet bepaal je helemaal zelf. Of je nu eerst de ruimte in gaat, halverwege besluit om de tree zone te veroveren om vervolgens de pumpkin zone onveilig te maken, het kan allemaal. Aan het einde van deze zes werelden wacht er bovendien een geheel nieuwe aartsvijand op Mario; de compleet gestoorde Wario die zich niet zomaar uit Mario’s huis laat schoppen. Als platformer is Six Golden Coins misschien niet de meest originele Mario, maar de afwisseling en bizarre cast van vijanden maakt veel goed. Lees ook: De 10 beste games voor de PS4.

©PXimport

©PXimport

Tetris

Geen andere puzzelgame is zo legendarisch als Tetris. Van de vrolijke Russische volksmuziek tot de vormen van de vallende blokken waarmee je muren moet bouwen, alles aan dit spel is iconisch. Eerdere versies van de game waren op veel andere platformen al een succes, maar op de Game Boy kwam pas echt de doorbraak bij het mainstream publiek. Geen ander spel is namelijk zo toegankelijk en tegelijkertijd complex. Het zorgt ervoor dat meer dan dertig jaar na zijn oorsprong Tetris nog steeds onveranderd goed is gebleven, de wereld nog steeds verslaafd is aan lijntjes maken en dat hele volksstammen Korobeiniki kunnen neuriën.

©PXimport

The Legend of Zelda: Link’s Awakening

Een van de beste Zelda’s past gewoon in je broekzak. Link’s Awakening heeft misschien niet de meest indrukwekkende graphics, maar er is eigenlijk geen ander spel op de originele Game Boy dat als zo’n groot avontuur aanvoelt. Nadat Link in een heftige storm terecht komt ontwaakt hij op het strand van het mysterieuze eiland Koholint. De enige manier om weer te vertrekken van deze plek is door de Wind Fish te ontwaken die rust in een gigantisch ei bovenop de hoogste berg. Daarmee is Link’s Awakening ook een van de vreemdere Zelda’s, maar dat doet verder niets af van de fantastisch complexe kerkers en het oprecht ontroerende verhaal.

©PXimport

©CIDimport

Mole Mania

Mole Mania is misschien wel Shigeru Miyamoto’s meest onbekende game. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat deze game wel heel erg laat in de levensloop van de Game Boy verscheen. Mole Mania is echter een uitstekende puzzelgame die je in de huid plaatst van Muddy de mol die zijn familie moet redden uit de klauwen van een kwaadaardige boer. De vele obstakels in het spel moet je zien te overwinnen door op de juiste plekken gaten te graven en objecten uit de weg te duwen. Dat klinkt makkelijker dan het in werkelijkheid is, want hoewel Mole Mania overduidelijk de charme heeft van een typische Miyamoto-game, is het spel niet bang om het je zo nu en dan behoorlijk moeilijk te maken.

©CIDimport

Pokémon Red/Blue/Yellow

Poké-mania begon op de allereerste Game Boy met een tweetal games die de wereld wisten te veroveren. Dat is allemaal te danken aan dat ene simpele principe; ze allemaal vangen. Honderdvijftig van die verschillende zakmonsters bij elkaar vinden klinkt volgens huidige standaarden als weinig, maar in 1996 was dat genoeg voor honderden uren trainen en verzamelen. De weg naar alle Pokémon is lang en vol met rivaliserende trainers, gevaarlijke wilde Pokémon en Gyms die verslagen moeten worden op het uiteindelijk op te kunnen nemen tegen de legendarische Elite 4. Pokémon Red/Blue/Yellow stimuleert spelers bovendien om vooral samen te spelen en onderling Pokémon met elkaar te ruilen. Een unieke functie die ervoor zorgde dat trainers met verschillende versies van het spel dealtjes met elkaar moesten sluiten.

©CIDimport

Donkey Kong

Na al die jaren was de rivaliteit tussen Mario en Donkey Kong ook op de Game Boy nog volop aanwezig. Toch is er deze keer iets anders aan de hand tussen de twee. Wat begint als de zoveelste poging van DK om Pauline te ontvoeren met de levels die inmiddels klassiekers zijn, neemt het spel een nieuwe wending. Na deze set van traditionele levels volgen bijna honderd stages die alsmaar grootser en complexer worden. Zo doen andere vijanden hun intreden, verschijnen er meer valstrikken en moet Mario in ieder level een sleutel verzamelen. De opzet blijft in ieder level hetzelfde, maar Donkey Kong op de Game Boy is eigenlijk een compleet ander en beter beest dan de originele game in de arcadehallen.

©CIDimport

©CIDimport

Kirby's Dream Land

Het klinkt gek, maar bij Kirby’s debuut was het marshmallow-achtige figuurtje nog niet roze en kon hij ook niet de vaardigheden van zijn vijanden overnemen. Toch is Kirby’s Dream Land een uitstekende game die de fundering wist te leggen voor wat de serie vandaag de dag nog steeds leuk maakt. Dream Land is geen gevaarlijke plek en Kirby vliegt met groot gemak langs de meeste vijanden heen. De combinatie van tegenstanders en objecten opzuigen om ze vervolgens weer af te schieten blijft heel fijn wegspelen. Daardoor is Kirby’s Dream Land tijdloos en een uitstekend voorproefje van hoe de reeks zich later zou ontwikkelen.

©CIDimport

©CIDimport

Mystic Quest

In Amerika en Japan heet Mystic Quest eigenlijk Final Fantasy Legends, maar die Europese naam is helemaal niet zo slecht gekozen. Mystic Quest is namelijk meer The Legend of Zelda dan Final Fantasy. In zekere zin is Mystic Quest daarmee de draagbare voorloper van de Mana-reeks. Het verhaal is niets om over naar huis te schrijven, maar de puzzels, de gevechten en de lichte rpg-elementen maken dit vandaag de dag nog steeds een fantastische game. Het spel krijgt bovendien wat extra persoonlijkheid door de computergestuurde personages die zo nu en dan met je op avontuur gaan. Daardoor ontwikkel je al snel een band met de personages, een prestatie die niet veel games op de Game Boy konden nabootsen.

©CIDimport

Wario Land: Super Mario Land 3

In hoeveel vervolgen krijg je de slechterik onder de knoppen? Nadat Wario door Mario in Six Golden Coins uit zijn kasteel is geschopt zoekt de hebberige antiheld zijn fortuin ergens anders. Dat brengt hem in Wario Land naar een eiland waarin alles naar eten is vernoemd en de schatten voor het oprapen liggen. In deze 2D-platformer draait het niet zozeer om de lastige sprongen, maar om het verzamelen van zoveel mogelijk rijkdom. Dat is een verrassende draai aan de brave wereld van Mario. Wario’s wereld is net wat vreemder en onvoorspelbaarder, waardoor deze game totaal anders uit de verf komt dan de andere ‘Land’-games op de Game Boy.

©CIDimport

©CIDimport

Metroid 2: Return of Samus

Het vervolg op Metroid is zo mogelijk nog duisterder, lastiger te navigeren en uitdagender. Zonder een kaart daal je als Samus steeds dieper af in de krochten van SR388. Je missie is simpel: roei iedere overgebleven Metroid uit totdat er geen bloedzuigende kwal meer in leven is. Return of Samus introduceerde de verschillende evoluties van de Metroid die met iedere nieuwe vorm – van Alpha tot Omega - gevaarlijker worden. Metroid 2: Return of Samus is misschien niet de meest toegankelijke game uit de serie – onder andere door de technische beperkingen van de Game Boy die de verschillende gangenstelsels moeilijk van elkaar te onderscheiden maakt, maar meer dan in welke andere Metroid voelt Return of Samus buitenaards en als een gigantisch, gevaarlijk doolhof.

©CIDimport

©CIDimport

De Game Boy had naast de bovenstaande tien games nog wel meer titels die het spelen waard zijn. De volgende games verdienen daarom een eervolle vermelding: Gargoyle’s Quest, Super Mario Land, Donkey Kong Land, Bionic Commando, DuckTales en Kid Icarus: Of Myths and Monsters.

Fabrikanten claimen graag een revolutionaire techniek te hebben uitgevonden, al helemaal als het gameaccessoires betreft. Vaak zijn de verbeteringen minimaal, maar met de Pro X2 Superstrike heeft Logitech daadwerkelijk een technologische doorbraak gemaakt – die in de handen van professionele spelers absoluut verschil kan maken.

Bij nieuwe gamemuizen richt men zich vaak op de vorm, het gewicht of de sensor. Want sneller is volgens bedrijven altijd beter. In de praktijk zijn sensorsnelheden de menselijke limieten allang overschreden, en betekenen statistieken over dots per inch (dpi) en polling rate (hoe vaak de muis per seconde gegevens naar een pc stuurt) in de praktijk weinig. De Superstrike richt zich echter op een onderontwikkeld gebied: de muisklik zelf.

Geen echte klik

Muisknoppen werken namelijk met schakelaars, mechanisch of optisch. Die eerste is de klassieke muisklik met bijkomend gevoel en geluid, die tweede op basis van een infraroodsensor die sneller en duurzamer moet zijn. In beide gevallen kent de schakelaar echter twee standen: aan of uit. De beweging daartussen wordt normaal gesproken dus niet geregistreerd.

Logitechs grote vernieuwing zit hem dan ook in het zogenaamde haptive indictive trigger system, dat in staat is om de afgelegde weg van uit naar aan, en weer terug vast te leggen dankzij een magnetisch inductiesysteem. Met andere woorden: omdat er geen fysiek contact is zoals bij een traditionele schakelaar, kan een ‘klik’ veel eerder worden vastgelegd en zijn spelers fysiek sneller – volgens Logitech tot zeker 30 milliseconden.

Daarvoor moet je wel even in de GHUB-software duiken, Logitechs programma voor game-accessoires. De instellingen voor de X2 Superstrike zijn daarbij verrassend simpel en goed gevisualiseerd. Je hebt de beschikking over tien registratiepunten en vijf resetpunten: allemaal van invloed op hoe snel respectievelijk een klik en een ‘uitklik’ worden geregistreerd. Hoe hoger je registratieniveau, hoe langer je vinger en knop moeten bewegen voordat een klik wordt geregistreerd.

Voor e-sporters en zeer fanatieke gamers is het omgekeerde natuurlijk relevant: hoe lager je niveau, hoe sneller je klikt. In de praktijk is dat verrassend merkbaar: zet de muis op z’n snelst, en je vinger een haartje bewegen levert al een klik op. Test je dit met een pure kliks-per-seconde-test, dan klik je met wat oefening inderdaad sneller ten opzichte van een traditionele muis.

Voor wie?

De vraag is echter voor wie die kliksnelheid relevant is, en hoe dat zich naar de praktijk vertaalt. In feite is de muisklik uiteraard slechts één factor in je reactietijd tijdens bijvoorbeeld Counter-Strike 2. Fysieke reactietijd, beeldschermvertraging, server-ping: er zijn voldoende andere factoren die bepalen hoe snel je in een game reageert. E-sporters zijn nu eenmaal al veel sneller dan de gemiddelde speler.

In de praktijk is de invloed van het nieuwe systeem daarom lastig aan te tonen. Ja, de muis voelt heel snel, zeker na wat oefening. Al gauw blijkt namelijk dat je vrij eenvoudig per ongeluk klikt – al helemaal als je hem ook buiten games gebruikt - en je die fijne beweging zeer gecontroleerd moet maken. Voor beginners is niveau 3 bijvoorbeeld prettig: het voelt nog steeds snel, maar je geeft niet je positie weg door per ongeluk je wapen te vuren.

Het gevoel van snelheid in combinatie met een rauwe kliksnelheid is voor sommigen misschien al de moeite waard, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat je als gemiddelde speler geen wonderen mag verwachten. Logitech claimt dat ook reguliere gamers van de Superstrike profiteren, maar in de twee weken dat we de muis testten kunnen we dat nog niet met volledige zekerheid zeggen.

Muisstil

Een bijkomend voordeel is dat de Superstrike behoorlijk stil is – als je dat wilt. De vernuftige trilmotor die een echte muisklik nabootst is namelijk ook af te stellen, waardoor deze ook kan veranderen in een subtiele ‘tik’. Helemaal bijzonder is het uitschakelen van de trilfunctie, waarbij je geen feedback meer krijgt op je kliks en in de gemiddelde game feitelijk blind bent.

Verder heeft de Superstrike alles wat je van een professionele gamemuis mag verwachten: de ultrasnelle Hero 2-sensor met een polling rate van8000 Hz en een maximale snelheid van 888 inch per seconde. De behuizing zelf is met 61 gram niet de lichtste, maar verder zeer luxe afgewerkt met witte en zwarte kleuren, en twee zijknoppen. Qua vorm valt deze verder niet op: hij is rond en voor onze smaak zelfs tamelijk klein, maar blijkbaar precies goed voor de gemiddelde e-sporter.

Previous slideNext slide

Het enige wat we op mechanisch vlak nog aan te merken hebben op de muis is dat het scrolwiel grappig genoeg net wat minder ‘premium’ aanvoelt dan de rest van de Superstrike, al zullen de meesten daar in de praktijk weinig van merken.

Maar dat is wel een beetje het punt van de X2 Superstrike: het is daadwerkelijk een topmuis met een baanbrekende technologie, bedoeld voor een kleine groep gamers. In de gemiddelde hand voelt de Superstrike snel aan, maar degenen die hun brood verdienen met het spelen van videogames zullen de grootste voordelen ervan merken – precies waar pro-accessoires voor zijn bedoeld.

De Logitech Pro X2 Superstrike is nu beschikbaar.

De eerste volledige trailer van de nieuwe versie van The Mummy is uitgebracht door Warner Bros.

Begin dit jaar verscheen er al een teaser trailer, maar nu valt hieronder dus de eerste volledige trailer van de aankomende bioscoopfilm te bekijken.

De nieuwe film staat volledig los van eerdere The Mummy-films en wordt geregisseerd door Evil Dead Rise-regisseur Lee Cronin. Cronin wil in plaats van de luchtige avonturensfeer uit de The Mummy-films van eind jaren negentig juist de focus op horror leggen.

In de film verdwijnt een jonge dochter van een journalist spoorloos in de woestijn. Acht jaar later keert ze opeens terug, maar ze is overduidelijk niet helemaal dezelfde persoon als voordat ze verdween.

The Mummy draait vanaf 16 april in de bioscoop. Overigens werden onlangs plannen aangekondigd om een nieuwe The Mummy-film met Brendan Fraaser en Rachel Weisz - die ook de hoofdrollen speelden in de film uit 1999 - te maken. Dat staat volledig los van deze film.