Schiet, dood door kogel, restart. Schiet, dood door kogel, restart. Schiet, ontwijk kogel, dood door vogel, restart. Schiet, ontwijk kogel, buk onder vogel, baas springt bovenop je, restart. Schiet, toch weer dood door die kogel. Inhouden om controller niet door het raam te gooien. Restart. Dat is Cuphead in een notendop.

Als dit vreselijk vermoeiend en frustrerend klinkt, dan is Cuphead niks voor jou. Maar als dit heerlijk vermoeiend en frustrerend klinkt, dan ben jij precies degene die deze game móét spelen. Je zou de game in principe in een halfuurtje uit kunnen spelen, elk gevecht duurt immers maar twee minuten. Maar voordat je een baas zo goed onder de knie hebt dat je ook maar een kans maakt om hem te verslaan, heb je het meestal al vele malen opnieuw moeten proberen. En opnieuw. En opnieuw. Zo kan het soms wel een half uur duren voordat je eindelijk de laatste kogel in een vijand knalt.

©PXimport

Kopzorgen

Cuphead en zijn vriendje Mugman zijn wel redelijk wanhopig om al die tegenstanders te verslaan. Na een overijverige gok in een casino zijn ze namelijk hun ziel verloren aan de duivel. Nu worden ze erop uitgestuurd om alle andere slachtoffers van Satan een bezoekje te brengen en hun zielen te oogsten.

De tegenstanders waar je op deze manier langs moet zijn ontzettend gevarieerd. Het is elke keer weer een verrassing wat voor vreemd wezen je nu weer tegenover je krijgt. Het zou zonde zijn om dat voor je te verpesten met voorbeelden, maar laten we zeggen dat de kwaadaardige wortel die in demo’s werd getoond slechts het topje van de creatieve ijsberg is.

Alles is bovendien wonderlijk schoon vormgegeven met een unieke animatiestijl. Cuphead probeert de stijl van oude tekenfilms van begin vorige eeuw te vangen en stort zich daar vol overgave op. Het resultaat is fenomenaal: achtergronden zien er precies uit als een oude Disney-tekenfilm en je vecht tegen personages die zo uit Betty Boop zijn weggelopen. Je ziet zelfs constant witte krassen in het beeld. En het mooiste is dat dat ook bewegend goed uit de verf komt. De animaties leiden je nooit af, maar dompelen je helemaal onder in de nostalgie. Ook de muziek draagt veel bij aan de ouderwetse sfeer. Rammelende piano’s, barbershop-achtige vocalen en jazzy deuntjes sturen je zo een eeuw terug in de tijd.

Dat was allemaal verspilde moeite geweest als de gameplay niet in orde was, maar ook hier staat Cuphead als een huis. Het koppige mannetje bestuurt retestrak, hoewel de besturing wel wat moeite kost om aan te wennen. Zo kun je RB inhouden om stil te blijven staan, terwijl je met je linkerpook nog steeds alle kanten op mikt. Ook de parry vergt enige oefening. Je kunt op roze voorwerpen en kogels springen om die te counteren en omhoog te springen, maar dat moet je wel heel precies timen.

©PXimport

Klap voor je kop

De baasgevechten zijn stuk voor stuk memorabel, maar wel ontzettend lastig. Gelukkig wel lastig op de goede manier: elke keer dat je doodgaat ben je even gefrustreerd, maar heb je ook iets nieuws geleerd over je tegenstander. Elke fout die je maakt was te vermijden, en dus wil je elke keer snel opnieuw beginnen om het net iets beter te doen.

Iedere baas heeft verschillende fases, met verschillende aanvallen die je allemaal moet leren kennen. Het duurt misschien tien, twintig pogingen, maar ineens merk je dat je de eerste fase foutloos door kunt komen. Je vijanden hebben geen levensbalk, dus je weet steeds niet precies hoe lang je nog op ze moet schieten. Elke keer dat je doodgaat krijg je in een balkje wel te zien hoe ver je was, zodat je een beetje kunt leren hoe lang de fases van de bazen duren. De frustratie is groot als je net sterft en dan ziet dat je er echt bijna was, maar de roes is des te groter als je uiteindelijk glorieus zegeviert. De game weet de grens tussen frustratie en plezier uitstekend te bewandelen.

Het komt maar weinig voor dat je afgaat zonder dat het je schuld was, maar als dat gebeurt komt dat meestal door je superaanvallen. Door te parryen, te schieten en niet dood te gaan, vul je een meter waarmee je extra zware aanvallen kunt doen. Om die uit te voeren blijft je kopje echter even stil hangen. Op dat moment is hij wel onkwetsbaar, maar het kan gebeuren dat er net iets onder je door vliegt dat je niet kunt ontwijken als je net klaar bent met je speciale aanval.

Varkentje wassen

Gelukkig hoef je niet de hele game met een miezerig kogelstroompje te spelen, maar kun je bij een uit de kluiten gewassen Porky Pig nieuwe wapens en vaardigheden kopen. Denk aan boemerangkogels, bommetjes of een extra hartje in ruil voor zwakkere kogels. Elk wapen heeft zijn eigen strategie nodig, en sommige bazen kun je eigenlijk niet verslaan zonder een extra wapen. Het is dan ook jammer dat je niet echt kunt oefenen met je nieuwe arsenaal. Je kunt alleen tegen de bazen vechten, en als je daar niet weet wat je doet ben je binnen 20 seconden dood. Dat is niet echt genoeg tijd om aan een wapen te wennen.

Je betaalt Porky met munten, die je verdient in de Run ’n Gun-levels, een soort platformer-gebieden met dodelijke obstakels. Helaas zijn deze stukken zonder bazen het zwakste onderdeel van de game. Het plezier van Cuphead haal je uit het opgesloten zitten met een grote vijand in een enkel scherm, en het leren hoe je zijn aanvallen overleeft. Al die strategie wordt in de platformlevels overboord gegooid en ingewisseld voor ongeïnspireerd leveldesign. Gelukkig zijn er maar zes van dit soort levels, en zijn ze ook nog eens optioneel.

Je kunt alle bazen met een vriend te lijf gaan in de co-opmodus, die helaas niet zo leuk is als gehoopt. In je eentje balanceert de game al op het randje van chaos, terwijl dit met zijn tweeën simpelweg te onoverzichtelijk is. Door alle extra kogels van je teamgenoot is het haast niet meer te zien wat je nou moet ontwijken, en wat niet.

©PXimport

Verder doet Cuphead bijna alles goed wat het goed moet doen. Het is moeilijk, maar nooit oneerlijk, en geeft je met elke baas een pittige uitdaging. Als dat nog niet genoeg was, kun je proberen om bij elke baas de hoogste rank te verdienen. Dan moet je wel alles ontwijken, vaak een parry uitvoeren, je speciale meter helemaal vullen en ook nog eens snel zijn. Alles op S-rank halen is een haast onmogelijke taak, maar een leuke uitdaging voor de masochisten onder ons. Wie het wat rustiger aan wil doen, kan de bazen op een iets makkelijker standje spelen.

Hoe je Cuphead ook speelt, het is eigenlijk altijd frustrerend. Tot dat moment dat je die baas naar het hiernamaals helpt en uit je stoel springt van vreugde. Het is knap hoe de game jou steeds beter laat worden, totdat je ineens goed genoeg bent om een tegenstander te verslaan. Dan besef je je hoe goed deze game is, en ga je gelijk door naar de volgende baas. Restart.

Gamer.nl speelde Cuphead op een Xbox One. De game is ook verkrijgbaar voor pc en is nu beschikbaar.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.