De Sony KD-55XF9005 is een relatief betaalbare 4K-tv mét ondersteuning voor HDR, en een schermformaat van 55 inch. Is goedkoop in dit geval duurkoop? Daar kom we achter in deze Sony KD-55XF9005 review.

Sony’s ‘Soft Minimalism’ design is bijzonder mooi. Het toestel heeft een donker metalen kader, en licht goudkleurige voeten. De XF90 is voorzien van vier HDMI-aansluitingen, waarvan een aan de zijkant, en drie aan de achterzijde. Ze zijn allemaal klaar voor Ultra HD, maar gebruik HDMI 2-3 voor Ultra HD HDR signalen, en stel ze via de menu’s in voor ‘Verbeterde instelling’ zodat je van optimale HDR beeldkwaliteit geniet.

Twee USB-aansluitingen staan aan de zijkant, eentje achteraan. De aansluitingen achteraan wijzen naar onder, dat is handig bij wandmontage. Kabels kan je netjes via de voeten laten weglopen, voor een mooi opgeruimde opstelling. Voor een draadloze hoofdtelefoon kan je Bluetooth gebruiken.

Beeldkwaliteit

Het LCD-paneel is van het VA-type en levert dus een goede zwartweergave, maar eerder beperkte kijkhoek. Sony combineert dit met een Full Array achtergrondverlichting die onderverdeeld is in 40 segmenten voor local dimming. Daarmee wordt het contrast verbeterd door de achtergrondverlichting te dimmen in donkere delen van het beeld.

Dat beperkt aantal zones maakt het mogelijk dat je af en toe halo’s ziet, al doet de tv er alles aan om dat zo veel mogelijk te beperken. In extreme gevallen, zoals ondertitels op een donkere achtergrond, is een licht zichtbaar effect niet te vermijden.

©PXimport

De X1 Extreme processor levert bijzonder knappe beeldverwerking. Ruis en hinderlijke kleurbanden worden netjes weggewerkt, en de upscaling van alle bronnen bewaart uitstekend alle detail. Om snel bewegende beelden met zoveel mogelijk detail weer te geven maakt Sony ook gebruik van zijn gesegmenteerde achtergrondverlichting. Door die kort uit te schakelen enkel op plaatsen in het beeld waar veel beweegt (X-motion Clarity), krijg je een scherp actiebeeld, zonder dat het donkerder wordt zoals op andere modellen.

De Bioscoop Pro mode is zeer goed gekalibreerd, en levert erg knappe kleuren en een neutrale grijsschaal. Doe er het prima contrast bij en je merkt al snel dat de beelden erg levendig en natuurlijk zijn.

HDR

De X90 ondersteunt HDR10, HLG en Dolby Vision. De maximale helderheid flirt met 1000 nits grens, en het kleurbereik is net voldoende groot om een verschil te maken. Alle witdetail is zichtbaar, en dankzij een uitstekende kalibratie zijn de HDR-beelden erg sterk met flink wat contrast en een rijk kleurpalet.

Smart tv

Sony maakt gebruik van Google’s Android TV. Het levert een goede gebruikservaring maar moet op dat vlak wel de oplossingen van LG en Samsung laten voorgaan die een betere en overzichtelijker structuur gebruiken. Door de Android tv-menu’s bladeren mocht iets vlotter gaan, zeker bij een high end model zoals dit. De ingebouwde Chromecast laat je eenvoudig video of muziek van je smartphone op tv afspelen.

©PXimport

De ‘Discover’ feature toont een kleine balk onderaan het scherm met een zelf te creëren lijst met favoriete apps, de mediaspeler, live tv en aanbevelingen uit YouTube en Netflix. Ideaal als je snel wil overschakelen zonder langs het Android menu te passeren. Helaas heeft Sony die functie nu gekoppeld aan de ‘TV’-toets waardoor het enkel bruikbaar is wanneer je naar de ingebouwde tv-tuners kijkt.

Remote

De bijgeleverde remote is prima, met een handige layout, rubberachtige bovenzijde en toetsen met een zeer laag profiel die makkelijk in te drukken zijn. Enkel de toets voor externe bronnen mocht iets meer centraal staan. Hij is uitgerust met een microfoon, zodat je zoekopdrachten kunt inspreken, en centraal op de remote staan aparte toetsen voor Netflix en Google Play.

Geluidskwaliteit

Knallende geluidsprestaties moet je van de XF90 niet verwachten. Zoals heel wat subtoppers levert hij een prima resultaat voor doordeweeks kijken, met heldere dialogen. Maar voor een goede filmsoundtrack of een stevige portie muziek zit er te weinig kracht in de basweergave en zijn de hoge tonen niet zuiver genoeg.

Conclusie

Deze Sony-tv heeft voor iedereen wat te bieden. Hij is helder maar heeft een erg goed contrast en natuurlijke kleurweergave, zodat hij prima is voor films. Sport en games? Geen probleem, dankzij X-motion Clarity heb je haarscherpe beelden ook als razendsnel over het scherm scheert. De KD-55XF9005 gebruikt een gesegmenteerde achtergrondverlichting waarmee hij prima zwartwaardes en contrast levert. De beperkte kijkhoek van het VA-paneel moet je er bij nemen, je blijft best zo centraal mogelijk voor het scherm zitten. De hoge helderheid is dan weer een troef als je bij veel omgevingslicht kijkt. Android TV heeft heel wat te bieden, al hadden we liever een iets sterkere chipset gezien voor een wat vlottere interface. Maar gezien de huidige prijs is deze Sony een koopje.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.