Met een prijskaartje van 249 euro is een setje Samsung Galaxy Buds 3 Pro-oordoppen niet goedkoop. Maar gelukkig krijg je daar dan ook een hoop voor terug, maar dan vooral als je eerder investeerde in het Samsung-ecosysteem (en de juiste producten in huis hebt).

Of het nu om bedrijven als Apple, OnePlus of Samsung gaat, ze proberen allemaal hetzelfde: je binnen een ecosysteem te houden. Dat doen ze door het aanbieden van verschillende soorten apparaten die naadloos met elkaar samenwerken. Denk dan aan een smartphone, tablet, smartwatch en draadloze oordopjes. Prima als dat betekent dat je leven wat gemakkelijker wordt, maar het wordt vervelend wanneer er functies achter een hevige betaalmuur terechtkomen. Dat is het geval bij de Samsung Galaxy Buds 3 Pro.

Om echt alles uit de Samsung Galaxy Buds 3 Pro te halen, dien je namelijk recent geïnvesteerd te hebben in een Samsung-apparaat. Dat kunnen bijvoorbeeld de S- en Z-telefoons van de afgelopen twee jaar zijn. Het zou kunnen dat oudere toestellen eveneens ondersteund worden, maar daar is nu nog geen sprake van. Alleen wanneer je een modern Samsung-apparaat hebt, krijg je toegang tot Samsungs eigen Seamless-audio-codec. Datzelfde geldt voor de oudere SSC UHQ-variant, maar die is op een veel groter aantal Samsung-apparaten beschikbaar.

Een gemiste kans

Het staat Samsung natuurlijk vrij om zijn oordoppen vorm te geven zoals het bedrijf wil. En dat er exclusieve functies beschikbaar zijn, is nog niet eens het probleem. Maar dit zijn de enige twee codecs die audio in een hoge resolutie kunnen presenteren. Als je geen Samsung-telefoon gebruikt, dan ben je aangewezen op SBC of AAC. Geen verkeerde codecs, maar toch is het jammer dat het Zuid-Koreaanse bedrijf geen alternatief ingebakken heeft. Aangezien Samsung Qualcomm-processors gebruikt, had een AptX-codec niet misstaan, zoals Lossless, HD of Adaptive.

©Wesley Akkerman

Bovendien is het zo dat iPhone-gebruikers helemaal achter het net vissen. Niet alleen hebben zij (dankzij Apple) maar toegang tot een enkele audio-codec, ook moeten ze het zonder de Samsung Wearable-app doen. En dat terwijl die app allerlei handige functies heeft, zoals een equalizer, de mate van ruisonderdrukking instellen, toekomstige updates en meer. De app is daadwerkelijk handig (en verplicht op Android), waardoor dat al met al een gemiste kans is. Het maakt de oordoppen minder breed inzetbaar en voor die prijs is dat toch een spijtige conclusie.

Veel te doen om het ontwerp

Los van het gedoe met compatibiliteit en codecs, moeten we zeggen dat de Samsung Galaxy Buds 3 Pro comfortabel zitten. Ze zitten strak, zonder druk uit te oefenen op de gehoorgang. Dat Samsung dit jaar voor steeltjes gekozen heeft, in plaats van een rond ontwerp, heeft voor- en nadelen. Zo laten ze zich goed bedienen: het tactiele knopje is goed bereikbaar en het volume bedienen door omhoog en omlaag te schuiven met je vinger werkt intuïtief. Maar als je lang haar hebt, dan gebeurt het nog wel eens dat ze uit je oren vliegen als je je haar aan de kant wuift.

©Wesley Akkerman

Over het design is dit jaar sowieso veel te doen. Veel mensen vinden de Buds 3 Pro op AirPods lijken. Maar als concurrerende bedrijven producten gaan maken die extreem veel elkaar lijken, dan is dat blijkbaar wat we als consument willen. De Samsung Galaxy Buds 3 Pro zijn bovendien vrij groot, maar dat is omdat er twee drivers in zitten: een veelvoorkomende dynamische driver en een vlakke, magnetische variant. Dat maakt de dopjes wat minder weerbaar, maar muziek klinkt wel veel zuiverder en meer gebalanceerd – en dat merk je goed met dit setje.

Lang leve de equalizer

We hebben de Samsung Galaxy Buds 3 Pro getest op een Pixel 8 Pro en Samsung Galaxy Z Fold 6. Dat lijken ons de twee meest voorkomende gebruikersscenario’s: een smartphone die niet en eentje die wel van Samsung komt. In beide gevallen valt ons op dat de audio kraakhelder klinkt. Daardoor krijgen hogere tonen flink de ruimte. Dit karakter zorgt bovendien voor een brede soundstage, waardoor je goed onderscheid kunt maken tussen tonen, instrumenten en lagen.

De baslaag is in eerste instantie heel subtiel, waardoor je wat warmte en geweld mist. Niet dat de luisterervaring slecht is, maar je hoort aan alle tracks dat het beter kan. Gelukkig kun je een equalizer-preset gebruiken, en anders zelf een aangepaste instelling klaarzetten. Zodoende haal je veel meer uit de Samsung Galaxy Buds 3 Pro. Het valt ons op dat de oordoppen dat wel wat meer gevoelig zijn voor enige vervorming, maar dat is voornamelijk het geval op de Pixel 8 Pro. Op de Z Fold 6 hebben we daar minder last van, vanwege de andere twee audio-codecs.

360-audio en andere opties

Als eigenaar van een moderne Samsung-smartphone krijg je toegang tot 360-audio. Nu zijn we daar geen fan van, omdat de lagere tonen het dan moeten ontzien. En dat merken we ook hier. De hogere en middentonen klinken vol en wijd, maar alles aan de onderkant bungelt een beetje. Verder vinden we de actieve ruisonderdrukking goed, maar niet indrukwekkend. Je hoort nog steeds van alles om je heen gebeuren, maar er wordt wel een hoop gefilterd. Dit is een kwestie van ‘voor de prijs hadden we meer verwacht’, kijkend naar concurrenten als Sony en Bose.

Verder merken we nog een aantal kleinere dingen op. De accuduur is met 6 tot 26 uur (met actieve ruisonderdrukking aan) niet bijster lang. Ook het doosje levert wat gemengde gevoelens op. Hoewel het tof is dat de bovenkant transparant is (het is weer eens wat anders), merken we ook dat het soms een gevecht is de oordopjes terug in de houder te plaatsen. Door de vorm gaat dat nog weleens mis en mik je er net naast. De microfoon klinkt dan weer superhelder, waardoor je voor mensen aan de andere kant van de lijn altijd goed verstaanbaar bent.

Samsung Galaxy Buds 3 Pro kopen?

Onderaan de streep komen we een setje oordoppen tegen dat niet voor iedereen geschikt is. En dat is een beetje vreemd, omdat Samsung normaliter met zijn producten een zo groot mogelijk publiek wil aanspreken. Het ontwerp, het gebrek aan alternatieve audio-codecs en de lage accuduur zitten een aanbeveling in de weg, maar de algemene audiokwaliteit is sterk en helder en de doppen zelf zitten lekker. Als Samsung-eigenaar haal je hier het meest uit. Maar als je een smartphone van een ander merk hebt, dan kun je die 250 euro beter elders spenderen.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.