Met de introductie van een nieuwe ‘CEDA-scanner’ probeert Fitbit z’n nieuwste en compleetste smartwatch aan te prijzen. Maar kunnen we deze Fitbit Sense 2 niet beter een gezondheidshorloge noemen?

Twee jaar terug introduceerde Fibit de Sense. Een smartwatch die meer toegespitst was op gezondheidsmeting dan de andere Fitbit Versa-smartwatchserie. De Fitbit Sense kent alle hartslag-, slaap en activiteitsmetingen die je van het merk gewend bent- en introduceerde de mogelijkheid om bijvoorbeeld een hartfilmpje te maken, bloedzuurstofwaarde te meten en stressniveau te bepalen. Bovendien zorgde een thermometer voor de meting van huidtemperatuur. Een functie die vooralsnog nutteloos bleek, tenzij je wilt weten of je met het raam open of met je arm buiten de deken geslapen hebt.

Desondanks liet deze gezondheidswatch een positieve indruk achter. Deze basis is hetzelfde gebleven bij de Fitbit Sense 2. En nee, helaas biedt de huidtemperatuurmeting nog geen zinnige waardes op.

Veel veranderd

Intussen is er veel veranderd bij Fitbit. Het bedrijf werd overgenomen door Google, wat verwachtingen schept. Hoe gaan de twee merken aan elkaar gekoppeld worden? Het is teleurstellend om te horen dat er te weinig van deze verweving merkbaar is. Het blijft bij de belofte dat er een Google Maps- en Google Wallet-app aan zit te komen. Voor de hand zou liggen dat Fitbit zou kiezen voor Google Wear, het smartwatch-besturingssysteem van Google. Zo heb je de geavanceerde activiteits- en gezondheidsmeting van Fitbit, maar dan op een platform voor een smartwatch met apps en andere toepassingen. Andersom gebeurt dit immers wel: de zojuist geïntroduceerde Google Pixel Watch draait op Wear OS, maar biedt ook Fitbit-integratie voor de lichaams- en activiteitsmetingen.

Integendeel zelfs. Fitbit claimt het besturingssysteem voor smartwatches van de grond af opnieuw op heeft gebouwd. In praktijk merk je daardoor dat de Fitbit Sense 2 soepel werkt, maar hier en daar nog een bug vertoont. De keuze blijkt echter lastig te begrijpen en navraag levert meer vragen dan antwoorden op. Waarom investeren in een nieuw Fitbit-besturingssysteem terwijl er al een beter, uitgebreider platform op de plank ligt?

Nieuw OS

Bovendien komt het nieuwe besturingssysteem met concessies. Bijvoorbeeld de muziekbediening en Google Assistent-functie zijn gesneuveld. De beperkte integratie met andere apps en diensten is nu volledig verdwenen. Al je data zit bij Fitbit. Als je graag je data koppelt met een andere dienst als Strava, Komoot, Runkeeper of andere gezondheids- en sport-app, dan is Fitbit ongeschikt. Dat is vervelend, maar het wordt erger. Fitbit zet steeds meer in op Fitbit Premium, dat een heilloze koers vaart door je gegevens en -analyse achter een betaald abonnement te plaatsen. Jouw data mag je dus alleen gebruiken als Fitbit maandelijks betaalt en is alleen te gebruiken in de Fitbit-app.

Wat is er nieuw aan de Fitbit Sense 2?

De Fitbit Sense 2 lijkt erg op zijn voorganger. Het ontwerp met het vierkante scherm doet wat denken aan de Apple Watch en ook het bandje zien we terug op vele andere Fitbit-producten. Dit bandje kun je overigens gewoon vervangen. Wel zo prettig, omdat deze huidirritatie kan opleveren.

Het amoledschermpje heeft een indrukwekkende beeldkwaliteit, niet alleen ogen kleuren goed. Ook de helderheid is hoog, zodat je in zonlicht het schermpje afleest. Er is een always-on functie waardoor je altijd de klok op het display ziet. Deze is echter funest voor de accuduur, waardoor je dagelijks moet opladen. Zonder de always-on functionaliteit gaat de accu zo’n vier dagen mee, alhoewel dat erg afhankelijk is van je gebruik. Een hardlooprondje met GPS eist bijvoorbeeld ook veel van de accu.

Fijn is dat de Fitbit Sense 2 nu in staat is om automatisch activiteiten te herkennen wanneer je deze bent gestart. Bijvoorbeeld tijdens een wandeling of fietstocht krijg je een melding met de vraag of je een activiteit uitvoert. Op de achtergrond is de Fitbit al begonnen met de uitgebreide meting. Wil je je route echter vastleggen via de GPS, dan moet je nog wel even de activiteit handmatig starten vanaf je polsschermpje.

De grootste vernieuwing heet de cEDA-scanner, een soort stressmonitor. Merkt deze scanner waarde-wisselingen op, dan krijg je een melding op je horloge met de vraag hoe je je voelt. Op basis daarvan krijg je tips. Bijvoorbeeld om een stukje te gaan lopen of wat ademhalingsoefeningen te doen als je te gespannen bent.

De prettigste vernieuwing is echter de fysieke knop aan de zijkant van het horloge. Hierdoor laat de Fitbit Sense 2 zich makkelijker bedienen dan zijn voorganger.

Fitbit Sense 2 in praktijk

In praktijk is de Fitbit Sense 2 erg toegankelijk, de app en de horlogemenu’s maken het apparaat geschikt voor iedereen die een vinger aan de pols wilt houden. De metingen zijn ook waardevol, of het nu slaap-, activiteits- en harstlagmetingen gaat. Ook kan de Sense 2 onregelmatige hartslagpatronen herkennen, iets waar ik overigens in praktijk niks van heb ervaren.

Andere reviewers merken op dat de GPS niet erg nauwkeurig is, hier merkte ik zelf echter helemaal niks van. Integendeel. Mijn hardlooproute werd erg nauwkeurig vastgelegd.

Alternatieven voor de Fitbit Sense 2

De Fitbit Sense 2 voelt als een soort tussenfase voor de samensmelting van Fitbit en Google: verwachtingen zijn hoog en verbeteringen gering. De metingen en apps van Fitbit zijn de moeite waard, maar deze ervaring wordt getemperd door de abonnementsdienst. Bovendien is het horloge (naast deze geavanceerde metingen) tamelijk beperkt in functionaliteit. Deze ervaring maken andere smartwatches interessanter.

De Apple Watch bijvoorbeeld is functioneel een stuk veelzijdiger. Hoewel de metingen iets minder nauwkeurig zijn en er ook een abonnementsdienst is, worden alle data toegankelijk weergegeven en biedt het abonnement extra instructievideo’s en coaching. Geen data en analyses worden achter een betaalmuur weggestopt.

Garmin heeft op zijn beurt nauwkeurigere metingen, hoewel de horloges van dit merk meer op sportprestaties gericht zijn. Ook is de app iets minder toegankelijk. Wel zijn alle gegevens zonder abonnement nauwkeurig door te spitten en te analyseren.

Tenslotte is het interessantste alternatief van Google zelf. De Pixel Watch, die nog niet officieel verkrijgbaar is in Nederland is een Android Wear-smartwatch met Fitbit-metingen ingebouwd. Het beste van beide werelden en eigenlijk het horloge dat de Fitbit Sense 2 had moeten zijn.

Conclusie: Fitbit Sense 2 kopen?

De Fitbit Sense 2 verschilt maar weinig ten opzichte van zijn voorganger, terwijl de overname door Google juist verwachtingen opvoert. Hierdoor voelt het een plichtmatige update van de Fitbit Sense 1, die eigenlijk een nagenoeg gelijkwaardige ervaring biedt. De metingen en app zijn nauwkeurig en toegankelijk, maar de ervaring wordt getemperd door Fitbit Premium. Het gebrek aan slimme functies zorgt ervoor dat andere alternatieven gewoonweg interessanter zijn.

Koop de Fitbit Sense 2 bij Bol.com

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.