De Chinese fabrikant Oppo brengt de Band 2 en Enco Buds 2 uit in Nederland. Dit zijn respectievelijk een nieuwe fitnesstracker en setje oordoppen. Beide producten zijn per direct verkrijgbaar, maar in hoeverre verschillen ze van hun voorgangers?

Met een riant scherm van 1,57 inch lijkt de nieuwe fitnesstracker, of smartband, van Oppo meer op een langwerpige smartwatch. Dat amoled-scherm is tevens flink groter dan de vorige iteratie van dit model, dat ongeveer twee jaar geleden uitkwam. Dat scherm is 1,1-inch groot. De grootte van het scherm heeft natuurlijk ook invloed op de afmetingen van het apparaat; het model uit 2022 is een stuk groter dan de versie uit 2020. Voor het gebruik kan dat alleen maar positief uitpakken, aangezien je daardoor goed kan zien wat je op het scherm doet.

Specs doen ertoe

Voor dit soort apparaten geldt vaak dat de verschillen hem echt in de specificaties zitten. En dat merk je ook aan andere aspecten. Zo is ook de resolutie erop vooruitgegaan met 256 bij 402 pixels (ten opzichte van 126 bij 294 pixels). Aan de pixeldichtheid zul je het verschil echter niet merken. Het nieuwe model heeft een pixeldichtheid van 3002 per inch, terwijl het oude model beschikt over 290 pixels per inch. Dat is een te klein verschil om daadwerkelijk op te kunnen meten met het naakte oog, helemaal op het kleine scherm van de Oppo Band 2. Toch is het mooi meegenomen.

Met een maximale helderheid van 500 nits weet je dat je overdag altijd prima kunt zien wat er op dat schermpje op je pols gebeurt. Eén van de betere aanpassingen is de accu in de Oppo Band 2. Die beschikt nu over een vermogen van 200 mAh, terwijl de voorganger over 100 mAh beschikt. Een grotere accu is ook nodig met een groter scherm. De grote vraag is dan: heeft dat vermogen een positieve invloed op de gebruikersduur? Afgaande op wat Oppo nu vertelt is dat helaas niet het geval. Beide apparaten gaan “tot twee weken mee” op een volle accu.

Andere noemenswaardige verschillen zijn de toename in gewicht (33 gram ten opzichte van 21 gram) en de vele sportmodi. De Oppo Band 2 ondersteunt honderd verschillende modi waarmee je je sportprestaties bijhoudt, terwijl de eerste Band niet verder komt dan twaalf stuks. Dat is dus een gigantisch verschil dat, samen met dat grotere scherm en de accu, doorslaggevend kan zijn. Beide fitnesstrackers beschikken over een 6-assige bewegingssensor, evenals hartslag- en bloedzuurstofsensoren. Daarmee breng je verschillende facetten van sport aan het licht.

Nieuwe tennismodus en hardloopfuncties

De Oppo Band 2 beschikt onder meer over een nieuwe tennismodus die verschillende tennisslagen kan herkennen en vijf soorten gegevens kan registreren: slagen, racketzwaaien, duur van de tennissessie, hartslag en verbrandde calorieën. Ook zijn er verbeterde hardloopfunctionaliteiten, zoals hartslagmonitoring tijdens het hardlopen, cardiorespiratoire fitness (CRF)-evaluatie, suggesties voor de loopsnelheid en dertien hardloopcursussen. De professionele gegevenscontrole en waarschuwende meldingsuggesties helpen je veilig en efficiënt hard te lopen, zo luidt de belofte.

Tijdens het slapen controleert de band slaap, ontwaken, slaapduur, slaapfasen (diepe slaap en lichte slaap), REM-slaap (Rapid Eye Movement) en zuurstofgehalte in het bloed. Ook beoordeelt het apparaat het snurkrisico. Na het wakker worden, kun je je slaapkwaliteitsrapport en snurkrapport bekijken om je slaap beter te begrijpen. Opladen duurt overigens een uurtje, dan is de Oppo Band 2 volledig opgeladen. Heb je wat minder tijd? Dan kun je met vijf minuten de dag doorkomen, aldus Oppo. Dat soort dingen ontdekken we graag zelf, wanneer we aan de slag gaan met de review.

©Oppo

Oppo Enco Buds 2-oordoppen

Tot slot laat Oppo weten dat je vanaf nu ook de Oppo Enco Buds 2 kunt aanschaffen. Dit is een setje draadloze oordopjes met soft-tips, die beschikken over drivers van tien millimeter. Het Enco Live Stereo Sound Effect moet zorgen voor indrukwekkende bassen, heldere klanken en loepzuivere details. Ook is er een deep noise cancellation-functie die omgevingsgeluiden beperkt tot het minimum, waardoor je er prima mee moet kunnen bellen. De totale luistertijd bedraagt 28 uur en met tien minuten opladen kun je tot een uur lang gebruikmaken van de oordopjes.

Maar in hoeverre verschillen deze oordopjes in vergelijking met diens voorganger? Nou, amper, eigenlijk. Het design is het opmerkelijkste verschil. Dit keer koos Oppo voor oordopjes met een stam, zoals Apple altijd kiest met de AirPods. Ook zijn ze ongeveer zeven gram lichter. Het ip-certificaat is er vreemd genoeg op achteruit gegaan: van een ip54 naar een ipx4; de stofdichtheid is dus verdwenen (maar wellicht door het nieuwe design ook niet nodig). Verder gaat de accu in de case iets langer mee door het hogere vermogen van 460 mAh (ten opzichte van 400 mAh).

Prijzen en beschikbaarheid

De Oppo Band 2 is vanaf nu direct verkrijgbaar in de kleuren zwart en blauw bij onder andere Bol.com, de Oppo e-store en T-Mobile tegen een adviesprijs van 79 euro. De Oppo Enco Buds 2 is eveneens meteen te koop in de kleuren zwart en wit bij onder meer Bol.com, de Oppo e-store en T-Mobile tegen een adviesprijs van 59 euro.

Verwarring bij veel automobilisten vanmorgen. Wie Flitsmeister gebruikt, kreeg de melding dat de app er een punt achter zet. Gevalletje marketingblunder: je moet dat namelijk niet te letterlijk nemen, zegt het bedrijf nu haastig. Er wordt alleen gestopt met een aantal diensten. Welke dat zijn, dat is nog niet bekend. Hoe het ook zij: misschien heb je inmiddels je Flitsmeister-abonnement opgezegd of vind je de berichtgeving zó onduidelijk dat je dat alsnog wilt doen. Ja? Dan zijn dit je alternatieven.

Je kunt natuurlijk zonder flitsmelder rijden, maar vooral wie veel kilometers aflegt, loopt daarmee ook het risico op forse boetes (rijd je buiten de bebouwde kom 20 kilometer te hard en word je geflitst, dan tik je bijvoorbeeld al 243 euro af – exclusief 9 euro administratiekosten). Geen zin meer in Flitsmeister? Gelukkig zijn er voldoende andere applicaties die je helpen om boetes te voorkomen en veilig door het verkeer te navigeren.

Navigatie met flitsinformatie

Waze is voor veel weggebruikers de meest logische opvolger. Net als bij Flitsmeister draait deze app (iOS | Android) volledig op de community. Gebruikers melden zelf files, ongevallen en flitsers, waardoor de informatie vaak actueler is dan bij statische systemen. Het grote voordeel is dat Waze ook slimme routes berekent op basis van live verkeersdata. Een nadeel kan de drukke interface zijn, zeker in het strakke design dat Flitsmeister hanteerde.

Google Maps is de meest toegankelijke optie, aangezien vrijwel elke smartphonegebruiker de app (iOS | Android) al heeft geïnstalleerd. Sinds enkele jaren toont Maps ook flitsers en de maximumsnelheid, al is de focus hier minder scherp op gericht dan bij gespecialiseerde apps. De meldingen komen vaak wat later binnen omdat Google een hogere drempel hanteert voor verificatie. Voor wie enkel de belangrijkste waarschuwingen wil ontvangen zonder al te veel poespas, blijft dit echter een solide keuze.

©MuhammadFadhli - stock.adobe.com

Vergeet de ANWB niet

Een alternatief dat vaak over het hoofd wordt gezien voor flitsmeldingen, maar dat enorm compleet is, is de ANWB Onderweg-app. Deze applicatie (iOS | Android) is niet alleen handig voor navigatie, maar biedt ook een zeer betrouwbaar overzicht van flitsers op de Nederlandse snelwegen en N-wegen. De kracht van deze app zit in de integratie van alle ANWB-diensten. Zo zie je direct de actuele benzineprijzen van stations in de buurt, kun je laadpalen vinden en regelt de app je parkeertransacties.

Mocht je onverhoopt toch stil komen te staan, dan kun je via de app direct hulp inschakelen van de Wegenwacht. De app stuurt dan automatisch je exacte locatie door. Een handige keuze dus voor wie alle belangrijke verkeersinformatie op één plek wil hebben. Ook deze app ondersteunt (net als Waze en Google Maps)  Apple CarPlay en Android Auto, waardoor je de informatie veilig op je autoscherm bekijkt.

©Postmodern Studio - stock.adobe.com

Alternatieven genoeg

Welke app je uiteindelijk ook kiest, het loont de moeite om er een paar uit te proberen tijdens je dagelijkse ritten. Wat voor de één een overzichtelijke interface is, kan voor de ander juist afleidend werken. Nu de toekomst van Flitsmeister onduidelijk is, is dit het ideale moment om te ontdekken welke 'digitale bijrijder' het beste bij jouw rijstijl past.

Nintendo brengt Super Mario Bros. Wonder opnieuw onder de aandacht met een Switch 2-upgrade en bijbehorende uitbreiding. Wij mochten de uitbreiding recent al spelen en wat blijkt: de game verandert feitelijk in Mario Party. De duidelijke focus op multiplayer doet ons vooral afvragen of we nóg zo’n partygame nodig hebben.

Om eerlijk te zijn betrad ik onlangs de burelen van Nintendo in het Duitse Frankfurt met een klein katertje. Iets te veel wijntjes de avond ervoor - ook ik ben niet zonder zonden. Gelukkig was daar het creatieve elan van de Japanse ontwikkelaar, die de droge smoel en lichte koppijn deed wegsmelten als sneeuw voor de zon. Mijn god, wat heb ik toch allemaal voor leuks gespeeld vorige week.

Wat nu voorligt is de uitbreiding annex heruitgave van Super Mario Bros. Wonder. Nintendo plakt een kenmerkend tergende titel op het pakket, die ik alleen nu en onderaan dit stuk zal gebruiken: Super Mario Bros. Wonder – Nintendo Switch 2 Edition + Samen naar het Bellabelpark. Tot zover mijn zuurheid hoor, want Nintendo brengt een uitbreiding uit waar je in potentie enorm van zal smullen. Tenminste, als je zit te wachten op nóg een partygame.

©Nintendo

Met recht een 2D-Mario Party

Ik kon samen met een paar collega’s ruim een half uur aan de slag met het multiplayersegment in twee verschillende speelsituaties. We speelden met z’n vieren op één console, waarna we uit elkaar gingen en elk een eigen console kregen. We speelden via lokale, draadloze verbinding verder. Het werkt allemaal uiterst soepel, ideaal wanneer je je realiseert dat je straks met één exemplaar samen kunt spelen met vrienden die de game niet in het bezit hebben.

Bellabel Park breidt Wonders Flower Kingdom uit met een groot pretpark. Vanuit daar krijg je toegang tot talloze multiplayerervaringen, in de vorm van verschillende attracties met elk een stuk of acht verschillende levels. Er zijn varianten waarin je samenwerkt of het juist tegen elkaar opneemt. Elke minigame is ook nog te tunen op drie verschillende moeilijkheidsgraden, waardoor de game in feite verandert in een tweedimensionale Mario Party. In versus-situaties heb je ook nog de keuze om voor free-for-all te gaan of om in teams te spelen. Met recht een 2D-Mario Party dus.

Woede en plezier volgen elkaar op

Elk level zet ons in Frankfurt voor een unieke uitdaging. Teken paden zodat andere spelers ze kunnen bewandelen (dat werkt verrassend goed met de muismodus van de Joy-Con), probeer als levende stuiterbal alle andere stuiteraars (lees: de twee Duitsers naast me) voor te zijn bij de finish, of zorg dat jouw superschattige baby Yoshi de meeste appeltjes eet. Elk level is dezelfde prettige chaos die, áls je kunt communiceren (alweer die Duitsers!), zeer efficiënt te doorlopen is.

Zo lekker als het voelt wanneer je met zijn vieren zo’n uitdaging haalt, zo chagrijnig werd ik van twee specifieke minigames. Eentje draaide letterlijk om verstoppertje spelen. Twee spelers zoeken, de andere twee veranderen met één druk op de knop in iets dat zich in het level bevindt. En dan moet ik stil blijven zitten, zorgen dat ik niet opval. Dat lukt dus nooit, waardoor ik in tijdsbestek van drie minuten totaal overprikkeld raak door alle shit op het scherm. Chaos óm de chaos.

©Nintendo

Oké, deze tweede krijgt misschien ietwat onterecht m’n furie, maar er was dus ook zo’n level waarin we aan bloemen moesten hangen. Ja, we hingen aan bloemen, de wind blies ons naar voren en dan moet je dus kantelen om de meeste wind onder je bloem te krijgen. Natuurlijk: onderweg kom je allemaal van die random obstakels tegen die je nooit kunt ontwijken als je blind op volle snelheid wil gaan.

Dat deed ik dus. Woede, alleen maar woede. “Rotspel”, denk ik nog voordat we doorgaan. Het is niets meer dan katerige coping vanwege mijn eigen incompetentie. Bij al die 2v2-minigames kan ik die Duitser naast me nog de schuld geven, maar hier val ik dan toch door de mand. Niet leuk.

©Nintendo

Zit je écht op nog een partygame te wachten?

Maar goed, los van de smaak en skill van ondergetekende: aan de kwaliteit van Bellabel Park valt weinig af te dingen. De modus is leuk om te spelen en zal groepen spelers tot in de lengte van dagen kunnen vermaken. Echter, is die partygame-behoefte inmiddels niet wat verzadigd? Alleen al op Nintendo Switch 2 heb je met Mario Party Jamboree en Mario Kart World genoeg aan couch co-op-chaos op de markt.

Waarom geen schepje boven op de basiservaring van Wonder? Nieuwe, nog brutere levels? Zeker wanneer je beseft dat bijvoorbeeld een New Super Mario Bros. U al ongelooflijk veel multiplayergeweld in de basisgame had. Oké, eerlijk: dit bouwt wel degelijk voort op de basisgame. Je krijgt nieuwe personages met Rosalina en Luma en een avontuur waarin je de Koopalings moet verslaan.

©Nintendo

Dat stemt hoopvol, maar het lijkt vooral om remixes van bestaande levels te gaan. Als dat de ambitie van Nintendo is, dan stellen ze me toch een beetje teleur, al schijnen de kindjes Koopa wel allemaal bizarre Wonder-vormen te krijgen in de uitbreiding. Ik heb er zelf niets van gespeeld bij Nintendo, maar de marketing wijst erop. Maar goed, in het donker zijn alle katten grijs, zullen we maar zeggen. Super Mario Bros. Wonder laat zich in maart weer zien en ik ga een kijkje nemen.

Super Mario Bros. Wonder – Nintendo Switch 2 Edition + Samen naar het Bellabelpark verschijnt op 26 maart voor Nintendo Switch 2.