De Sony Hear.on Wireless NC is een draadloze variant van de Hear.on-koptelefoon, die ik vorig jaar testte. Voor deze bluetooth-variant betaal je echter wel fors meer, maar je krijgt er wel noise cancellation bij. Is de koptelefoon de investering waard?

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Vorig jaar was ik behoorlijk onder de indruk van de Hear.on-koptelefoon van Sony. Dit was vooral te danken aan het kraakheldere geluid. Hierdoor was het natuurlijk erg prettig om muziek te luisteren via de koptelefoon, maar vond hij ook regelmatig zijn weg naar m'n laptop. De koptelefoon leende zich namelijk ook prima voor het kijken (of bewerken) van video's en het spelen van games. Hiermee onderscheidt de Hear.on zich van veel andere koptelefoons, die juist bas oppompen om muziek prettiger te laten klinken. Uiteindelijk was ik na het testen dusdanig verkocht dat ik na het schrijven van de review de koptelefoon heb besteld, maar voor z'n 180 euro moest ik bij het afrekenen wel even slikken. Lees ook: Muziek streamen in de allerhoogste kwaliteit.

Dure extraatjes

Voor het afrekenen van de Hear.on Wireless NC is het helemaal even slikken. 300 euro. Dat is een flinke meerprijs van zo'n 120 euro voor bluetooth en noise cancellation. De koptelefoon kan net als zijn bedrade broer high-res audio aan. Dat is een term die overladen is met marketing-nonsense en frequenties die voor mensen niet eens hoorbaar kunnen zijn. Bovendien heb je het draadje nodig om de beste geluidskwaliteit te kunnen garanderen. Die gelukkig gewoon meegeleverd is, zodat je de keuze hebt tussen bluetooth of bedraad. Bovendien kun je makkelijk een ander 3,5 mm-kabeltje aansluiten bij draadbreuk, of wanneer je hem gewoonweg vergeet. Overigens zit er ook een doosje bij om te koptelefoon veilig in mee te nemen. Helaas heeft deze wel een wat lomp formaat.

Het geluid vind ik zeker de moeite waard, maar niet helemaal hetzelfde als de gewone Hear.on. De draadloze variant heeft een basgeluid dat iets zwaarder klinkt, wat lekker is voor muziek, maar minder voor andere doeleinden. Gelukkig is het geluid zeker helder genoeg om ook andere klanken goed te onderscheiden. De koptelefoon weegt wat zwaarder door z'n elektronica, batterijtje en metalen bouw bovendien zit hij wat strak op je hoofd, wellicht is dat bewust gedaan om het buitengeluid goed te kunnen weren als de noise cancellation aan staat. Gelukkig zit hij nog steeds erg comfortabel, vooral dankzij de goede kussentjes op de oren.

De bouwkwaliteit is een van de sterkste punten. De afwerking is van metaal en de kussentjes van zacht rubber-achtig leer. De kleuren zijn ook erg mooi, alhoewel je door het metaal wel op moet letten op krasjes. De koptelefoon is in te klappen om hem makkelijk mee te kunnen nemen.

Subtiele omgevingsonderdrukking

Via een knopje op de koptelefoon kun je noise cancellation aanzetten. Wanneer dit aan staat merk je een lichte druk op je oren, waar je even aan moet wennen. De noise cancellation is wel redelijk subtiel. Persoonlijk vind ik dat erg prettig, de geluiden in je omgeving vervagen heel ver naar de achtergrond, maar je wordt niet volledig afgesloten. Andere noise cancelling-koptelefoons die ik heb getest werkten té goed, waardoor ik regelmatig schrok van mensen in mijn omgeving en onbereikbaar was. Deelnemen aan het verkeer is dan helemaal vragen om problemen, alhoewel ik dat nog steeds afraad noise cancelling aan te zetten op de Hear.on op straat.

Via een knopje op de koptelefoon kun je noise cancelling bedienen, maar er zijn meerdere knopjes te vinden voor bediening van de muziek en volume. Maar omdat deze knopjes bij het dragen achter je oren zitten, zijn ze bijzonder lastig te vinden. Gedurende de testperiode bleef ik maar zoeken met m'n vingers om het volgende nummer aan te zetten. Ik denk dat je hier op termijn aan kunt wennen, maar deze knopjes aan een klein blokje aan het kabeltje zouden een prettige toevoeging zijn.

De batterij voor noise cancellation en bluetooth wordt opgeladen via een micro-usb-poort. Je hoeft je weinig zorgen te maken over het regelmatig opladen van de koptelefoon. Tijdens de testperiode van enkele weken hebben we de batterij niet leeg gekregen.

Conclusie

De Hear.on is net als zijn bedrade broer een uitstekende koptelefoon met een helder geluid en uitstekende bouwkwaliteit. Het geluid heeft een iets te opgepompte bas als je hem ook aansluit op je pc. Ook met de prijs heb ik een beetje moeite. Maar heb je dat voor een goede draadloze koptelefoon met noise cancellation over, dan is de Hear.on Wireless NC een goede keuze.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.