Sinds 2012 werkt Tesla aan een wereldwijd netwerk van snelladers: de welbekende Superchargers. Tot voor kort kon je ze alleen gebruiken als je een auto van het merk reed, maar inmiddels kun je op de meeste locaties ook andere auto's opladen. Dat vergroot niet alleen het aantal laadmogelijkheden aanzienlijk, vaak is Superchargen ook nog eens relatief goedkoop ten opzichte van andere aanbieders. Je moet er alleen wel een paar extra stappen voor doorlopen. In dit artikel leggen we uit hoe dat werkt.

Opladen bij een Tesla Supercharger gaat iets anders dan je gewend bent. Je kunt hier niet direct gebruikmaken van je laadpas, maar hebt de Tesla-app en een Tesla-account nodig. Via deze app start en stop je de laadsessie, en daarnaast kun je hier je laadhistorie en -kosten inzien. Volgens Tesla kun je op een beperkt aantal locaties ook direct betalen met een creditcard of mobiele betaaldienst, maar daar zouden wij niet op vertrouwen. Met de app weet je zeker dat je overal terechtkunt.

Hoe betaal je voor Tesla Supercharging?

Standaard maak je gebruik van wat Tesla 'Pay per use' noemt. Je betaalt dus per laadsessie en hebt geen abonnement of lidmaatschap nodig. En hoewel je niet direct met jouw laadpas kunt betalen, kun je deze wel in de Tesla-app als betaalmethode toevoegen. Ook het invoeren van je creditcardgegevens of afgeven van een SEPA-machtiging is mogelijk.

Kosten laden bij Tesla

Voor EV-rijders is niet altijd van tevoren duidelijk wat een laadsessie gaat kosten. Bij Tesla is dat anders, want de app toont het tarief dat je per kilowattuur afrekent voordat je jouw laadsessie start en laat zelfs tijdens het laden zien hoeveel de sessie kost. Opvallend: die prijs is niet altijd hetzelfde. Tesla werkt met dynamische tarieven die zowel per locatie als gedurende de dag verschillen. Doorgaans betaal je op drukke momenten een paar cent extra. De door Tesla gehanteerde tarieven zijn momenteel erg concurrerend. In Nederland is Supercharging regelmatig goedkoper dan regulier laden bij een publiek laadpunt. Ook ten opzichte van andere snellaadaanbieders is Tesla relatief voordelig.

Goedkoper met lidmaatschap

Maak je vaker gebruik van Tesla's Superchargers, dan kan het misschien uit om een abonnement te nemen. Dat kost momenteel 9,99 euro per maand of 100 euro per jaar. Het voordeel dat je hiermee hebt, is (net als de laadkosten zelf) dynamisch en in de Tesla-app kun je zien wat je per laadsessie zou besparen met een abonnement.

In ons voorbeeld scheelt het zo’n 25 procent, maar over de Duitse grens zien we dat het voordeel kan oplopen tot zo’n 35 procent. Het kan dus best slim zijn om alleen voor je vakantietrip een maandabonnement af te sluiten. Er zit wel een limiet aan dit lidmaatschap: je mag het maximaal vijf keer per dag gebruiken. Tesla-eigenaren hoeven overigens geen abonnement af te sluiten: zij profiteren altijd van deze korting.

Te lang laden = boete

De door Tesla gehanteerde tarieven zijn dus inzichtelijk en vaak behoorlijk gunstig, maar je moet wel blijven opletten. Tesla rekent namelijk een boetebedrag – de zogenaamde 'idle fee' – als je de laadpaal bezet houdt terwijl je auto volledig opgeladen is. Deze fee geldt alleen als het laadplein voor meer dan de helft bezet is. Is het hele laadplein vol, dan wordt het tarief zelfs verdubbeld. Je krijgt trouwens niet direct een boete. Haal je je auto binnen vijf minuten nadat-ie is opgeladen weg, dan scheldt Tesla je de tot dan toe opgebouwde 'idle fee' kwijt.

Wat kost dat dan, je auto te lang laten staan? Nou, de reguliere prijs op het moment van schrijven is 0,50 euro per minuut. Dat lijkt mee te vallen, totdat je beseft dat dit staat voor 30 euro per uur. In veel gevallen is dat duurder dan het laden zelf! Je kunt dus best een kopje koffie nuttigen bij een nabijgelegen restaurant, en een flinke punt appeltaart daarbij moet ook wel gaan. Uitgebreid tafelen tijdens het laadproces is af te raden; zo'n diner kan uiteindelijk best zwaar op de maag liggen.

Uitzonderingen en praktische bezwaren

Je auto opladen bij een Tesla Supercharger lijkt dus een goed idee en vaak is het dat ook. Toch zitten er een paar haken en ogen aan. Zo ondersteunt Tesla alleen het laden van auto's met een Combined Charging System (CCS)-aansluiting. Nu beschikken de meeste moderne elektrische auto's daarover, maar enkele oudere modellen als de Nissan Leaf vallen met hun ChaDeMo-aansluiting buiten de boot. Ook de Renault ZOE van voor 2019 kun je niet bij Tesla opladen.

Een ander mogelijk bezwaar is de manier waarop Tesla Superchargers en laadpleinen ontworpen zijn. Ze zijn toegespitst op de laadpoorten van Tesla zelf, die op de achterste hoek van het voertuig geplaatst zijn. Het gevolg: in vergelijking met reguliere snelladers zijn de laadkabels vrij kort. Daardoor is het met sommige EV's even puzzelen om de laadpoort en -stekker dicht genoeg bij elkaar te kunnen krijgen.

Ook opladen met een caravan of aanhanger is praktisch niet mogelijk zonder dat je deze afkoppelt, tenzij het heel rustig is en je meerdere laadplekken blokkeert. Het eerste probleem wordt langzaam opgelost doordat Tesla momenteel de vierde generatie Supercharger uitrolt, die een langere kabel heeft. Het opladen van auto’s met een aanhanger blijft onverminderd uitdagend.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.