Sinds 2012 werkt Tesla aan een wereldwijd netwerk van snelladers: de welbekende Superchargers. Tot voor kort kon je ze alleen gebruiken als je een auto van het merk reed, maar inmiddels kun je op de meeste locaties ook andere auto's opladen. Dat vergroot niet alleen het aantal laadmogelijkheden aanzienlijk, vaak is Superchargen ook nog eens relatief goedkoop ten opzichte van andere aanbieders. Je moet er alleen wel een paar extra stappen voor doorlopen. In dit artikel leggen we uit hoe dat werkt.

Opladen bij een Tesla Supercharger gaat iets anders dan je gewend bent. Je kunt hier niet direct gebruikmaken van je laadpas, maar hebt de Tesla-app en een Tesla-account nodig. Via deze app start en stop je de laadsessie, en daarnaast kun je hier je laadhistorie en -kosten inzien. Volgens Tesla kun je op een beperkt aantal locaties ook direct betalen met een creditcard of mobiele betaaldienst, maar daar zouden wij niet op vertrouwen. Met de app weet je zeker dat je overal terechtkunt.

Hoe betaal je voor Tesla Supercharging?

Standaard maak je gebruik van wat Tesla 'Pay per use' noemt. Je betaalt dus per laadsessie en hebt geen abonnement of lidmaatschap nodig. En hoewel je niet direct met jouw laadpas kunt betalen, kun je deze wel in de Tesla-app als betaalmethode toevoegen. Ook het invoeren van je creditcardgegevens of afgeven van een SEPA-machtiging is mogelijk.

Kosten laden bij Tesla

Voor EV-rijders is niet altijd van tevoren duidelijk wat een laadsessie gaat kosten. Bij Tesla is dat anders, want de app toont het tarief dat je per kilowattuur afrekent voordat je jouw laadsessie start en laat zelfs tijdens het laden zien hoeveel de sessie kost. Opvallend: die prijs is niet altijd hetzelfde. Tesla werkt met dynamische tarieven die zowel per locatie als gedurende de dag verschillen. Doorgaans betaal je op drukke momenten een paar cent extra. De door Tesla gehanteerde tarieven zijn momenteel erg concurrerend. In Nederland is Supercharging regelmatig goedkoper dan regulier laden bij een publiek laadpunt. Ook ten opzichte van andere snellaadaanbieders is Tesla relatief voordelig.

Goedkoper met lidmaatschap

Maak je vaker gebruik van Tesla's Superchargers, dan kan het misschien uit om een abonnement te nemen. Dat kost momenteel 9,99 euro per maand of 100 euro per jaar. Het voordeel dat je hiermee hebt, is (net als de laadkosten zelf) dynamisch en in de Tesla-app kun je zien wat je per laadsessie zou besparen met een abonnement.

In ons voorbeeld scheelt het zo’n 25 procent, maar over de Duitse grens zien we dat het voordeel kan oplopen tot zo’n 35 procent. Het kan dus best slim zijn om alleen voor je vakantietrip een maandabonnement af te sluiten. Er zit wel een limiet aan dit lidmaatschap: je mag het maximaal vijf keer per dag gebruiken. Tesla-eigenaren hoeven overigens geen abonnement af te sluiten: zij profiteren altijd van deze korting.

Te lang laden = boete

De door Tesla gehanteerde tarieven zijn dus inzichtelijk en vaak behoorlijk gunstig, maar je moet wel blijven opletten. Tesla rekent namelijk een boetebedrag – de zogenaamde 'idle fee' – als je de laadpaal bezet houdt terwijl je auto volledig opgeladen is. Deze fee geldt alleen als het laadplein voor meer dan de helft bezet is. Is het hele laadplein vol, dan wordt het tarief zelfs verdubbeld. Je krijgt trouwens niet direct een boete. Haal je je auto binnen vijf minuten nadat-ie is opgeladen weg, dan scheldt Tesla je de tot dan toe opgebouwde 'idle fee' kwijt.

Wat kost dat dan, je auto te lang laten staan? Nou, de reguliere prijs op het moment van schrijven is 0,50 euro per minuut. Dat lijkt mee te vallen, totdat je beseft dat dit staat voor 30 euro per uur. In veel gevallen is dat duurder dan het laden zelf! Je kunt dus best een kopje koffie nuttigen bij een nabijgelegen restaurant, en een flinke punt appeltaart daarbij moet ook wel gaan. Uitgebreid tafelen tijdens het laadproces is af te raden; zo'n diner kan uiteindelijk best zwaar op de maag liggen.

Uitzonderingen en praktische bezwaren

Je auto opladen bij een Tesla Supercharger lijkt dus een goed idee en vaak is het dat ook. Toch zitten er een paar haken en ogen aan. Zo ondersteunt Tesla alleen het laden van auto's met een Combined Charging System (CCS)-aansluiting. Nu beschikken de meeste moderne elektrische auto's daarover, maar enkele oudere modellen als de Nissan Leaf vallen met hun ChaDeMo-aansluiting buiten de boot. Ook de Renault ZOE van voor 2019 kun je niet bij Tesla opladen.

Een ander mogelijk bezwaar is de manier waarop Tesla Superchargers en laadpleinen ontworpen zijn. Ze zijn toegespitst op de laadpoorten van Tesla zelf, die op de achterste hoek van het voertuig geplaatst zijn. Het gevolg: in vergelijking met reguliere snelladers zijn de laadkabels vrij kort. Daardoor is het met sommige EV's even puzzelen om de laadpoort en -stekker dicht genoeg bij elkaar te kunnen krijgen.

Ook opladen met een caravan of aanhanger is praktisch niet mogelijk zonder dat je deze afkoppelt, tenzij het heel rustig is en je meerdere laadplekken blokkeert. Het eerste probleem wordt langzaam opgelost doordat Tesla momenteel de vierde generatie Supercharger uitrolt, die een langere kabel heeft. Het opladen van auto’s met een aanhanger blijft onverminderd uitdagend.

Hideki Sato, de ontwerper van zo goed als alle spelcomputers van het Japanse bedrijf Sega, is op 77-jarige leeftijd overleden.

Volgens de Japanse X-account Beep21 (via Eurogamer) is dat afgelopen weekend gebeurd. Precieze details over zijn overlijden zijn er niet.

Sato werd ook wel liefkozend de 'vader van Sega-hardware' genoemd. Hij ging in 1971 bij Sega aan de slag en leidde in de jaren negentig de research & development-afdeling binnen Sega. Begin jaren nul was hij kort de directeur van Sega.

Sato en zijn team ontworpen de meeste hardware van Sega, waaronder consoles zoals de Mega Drive en Dreamcast, alsmede de meeste arcademachines van het bedrijf. In 2008 vertrok hij bij Sega.

Over Sega als consolebedrijf

Sega kreeg vooral voet in de markt met zijn arcademachines, maar bracht ook spelcomputers uit waarmee het zeker in de jaren negentig van de vorige eeuw veel succes had en geduchte concurrentie voor Nintendo vormde.

Met de komst van PlayStation werd Sega's positie binnen de spelcomputermarkt echter steeds kleiner, en na enkele misstappen bij de release van de Saturn-console, bracht het bedrijf al snel de opvolger uit, de Dreamcast. Hoewel deze console geliefd was onder de fans en nog altijd als een van de betere projecten van het bedrijf wordt gezien, bleek het de allerlaatste spelcomputer van Sega te worden. Sindsdien brengt het bedrijf zijn games naar consoles van Nintendo, Sony en Microsoft en pc.

Worstelaar en influencer Logan Paul heeft zijn zeldzame Pikachu Illustrator-Pokémon-kaart verkocht voor 16,49 miljoen dollar.

De kaart werd in 1998 uitgereikt aan winnaars van een tekenwedstrijd georganiseerd door Coro Coro, een Japans mangamagazine. De kaart is zo’n 40 keer gedrukt en is nooit in winkels verkocht, waardoor deze al snel veel geld waard was. Ook werd de art gemaakt door Atsuko Nishida, de artiest die de eerste ontwerpen van Pikachu maakte, en heeft de Pikachu Illustrator-kaart in kwestie een PSA 10-beoordeling. Dat is de hoogste beoordeling van de toestand van Pokémon-kaarten.

Verkocht tijdens veiling

In 2021 kocht Logan Paul de kaart voor 5,28 miljoen dollar, waardoor het meteen de duurste Pokémon-kaart ooit werd. Ook liet hij een ketting en hoes van zo’n 70.000 dollar maken, die hij droeg tijdens verschillende worstelwedstrijden.

De Pikachu Illustrator-kaart werd verkocht via een veiling, die tussen 4 januari en 14 februari liep. Met een openingsbod van 500.000 euro liep het bedrag uiteindelijk op tot zo’n 16,5 miljoen dollar, waarna Guinness World Records bevestigde dat het wederom om de duurste Pokémon-kaart ooit gaat. De nieuwe eigenaar van de kaart is niet bekend.